ChessClassics 2018 Bad Neuenahr – Ronde 7

Een Engelsman dit keer: Paul Stokes uit Londen, qua ELO iets (150 punten) sterker, maar ik speel met wit. Echter wel aan tafel 13, dezelfde tafel waar ik mijn enige partij verloor!

update:

Het is een bijgeloof, maar 13 is voor mij dus een ongeluksgetal: verloren!

Het grappige (hoewel?) is dat ik hier in Bad Neuenahr een 2e hands boekenwinkel gevonden heb en daar een paar boeken over vormen van bijgeloof (Duivels, Wichelroedes (zie voetnoot) en Aardstralen) heb aangeschaft. Dan vraag je er om, zo lijkt het!

Het was opnieuw een afruil-variant, ditmaal van de Caro Kann. Het gebruikelijke spelbeeld ontvouwde zich: zwart in de aanval op de damevleugel, wit op de koningsvleugel. Blijkbaar waren we er op gebrand te winnen, want we verbrandden beiden alle bruggen, schepen, dorpen en steden achter ons, in de hoop als eerste te zegevieren.

Opnieuw leek ik aan het langste eind te trekken, maar werd zo enthousiast dat ik één zet te lang op winst bleef spelen, terwijl ik remise in de hand had!

Zwart greep zijn kans en maakt het overtuigend uit.


In mijn studie naar de invulling van het huwelijk door gepensioneerde Duitsers, had ik vandaag het geluk het eerste echtpaar te observeren dat aan een 2-persoonstafeltje plaats nam!

Mijn vermoeden dat alleen een gelukkig stel dat doet, werd bevestigd. Natuurlijk droop de liefde er niet vanaf (want eind 70, begin 80 jaar oud), maar ik kreeg wel een duidelijk gevoel van wederzijds respect en aandacht voor elkaar.

Ik heb het aantal naar elkaar uitgesproken woorden niet geteld, maar het zou mij niet verbazen als het een gelijkspel was. Met andere woorden: ze hebben in de loop der jaren een mooie balans gevonden. Gratuliere!

In mijn ooghoek probeerde ik tegelijkertijd een beeld te krijgen van de situatie bij een stel dat diagonaal tegenover elkaar aan een 4-persoonstafel zat.

De eerste, rudimentaire, constatering is: even oud, maar vrouw primair, man secundair… wordt vervolgd.


voetnoot:

ChessClassics 2018 – Wichelroede

Over de wichelroede (Wünschelrute) een stukje uit het “Zeitschrift für klassische Psychoanalyse”, 1983, door G. Bauer:

» Die Wünschelrute zeigt verblüffende Ähnlichkeit mit dem männlichen Genitale, nicht nur in der Form (ein langer Stiel mit zwei kürzeren, aber dickeren Anhängseln im schrägen Winkel dazu). Die Wünschelrute ist elastisch und biegsam, sie wird wie der stolz erigierte Penis eines kleinen Knaben mit der Spitze nach oben getragen. Der Wünschelrutengänger versieht sich in seiner Phantasie also mit einem überdimensionalen Penis, mit dem er einen Schatz sucht.
Kaum hat er diesen gefunden, so gerät die Rute (resp. das männliche Glied) in die oben erwähnten Zuckungen, Auf- und Abwärtsbewegungen, ja, unter Umständen verkrümmt sie (es) sich sogar. Auch der Rutengänger selbst kann körperlich gereizt werden…. körperliche Reaktionen, die eher an einen Geschlechtsakt denn an das Halten einer Astgabel erinnern. Halten wir fest: Die Wünschelrute ist für den Rutengänger anscheinend ein Ersatz für das männliche Genitale, der Vorgang des Ausschlagens über dem Schatz scheint ein(e) Ersatz für den Geschlechtsverkehr in Form des Inzest zu sein. …«

Het is niet zeker of de schrijver ervan (Bauer) de wisselroede-lopers of de psychoanalyse op de hak neemt. Ik denk zelf dat laatste, want alles wat langer dan breed is, staat in de psychoanalyse voor een penis zo lijkt het soms.

Gerelateerd aan de wichelroede is de pendel. Professor Zonnebloem uit de strip Kuifje is de bekendste persoon die met een pendel rondloopt:

ChessClassics 2018 – Professor Zonnebloem pendelt

 

ChessClassics 2018 Bad Neuenahr – Ronde 6

In de 6e ronde opnieuw een (iets) mindere grootheid: Peter Foitzik (D). Ik mag de zwarten voorgaan in de strijd.

Na vijf rondes is er in onze groep nog maar één speler met een honderd procent score: de Tsjechische Grootmeester Dr. Igors Rausis met een respectabele ELO van 2640 (bijna net zo veel als bijvoorbeeld de huidige rating van de Engelsman Nigel Short die in 1993 een WK match speelde tegen Gary Kasparov)!

update:

Het werd een psychologisch zware partij want mijn tegenstander begon direct met een tactische meesterzet: hij kwam 20 minuten te laat!

Je zou denken dat dat in zijn nadeel is, maar gedurende die 20 minuten heb ik me zitten afvragen of ik straks (na één uur) een makkelijk puntje kon bijschrijven wegens niet opkomen van de tegenstander. En als hij dan hijgend en puffend achter het bord plaatsneemt ga je denken dat het een makkelijke prooi wordt… Geen goede gemoedstoestand voor een zware schaakpartij.

Het werd een Franse Afruilvariant, waarna het bekende steekspel om de heerschappij over de enige open lijn (de e-lijn) losbrandde. Ik leek een tijd lang hierbij de overhand te hebben en mijn tegenstander op te zadelen met een gebrek aan “lebensraum”.

Nu werkte dat gebrek aan lebensraum voor mijn Duitse tegenstander als een rode lap op een stier en hij begon met venijnig spel meer lebensraum op te eisen… En dat kreeg hij uiteindelijk ook.

We kwamen in een eindspel met ieder Toren, Paard en drie Pionnen, waar uiteindelijk geen muziek meer inzat. Daarom hebben we tot remise besloten; daarmee nog altijd op 50%!


Wat ik gisteren nog vergat te melden, maar een interessant gegeven is in mijn onderzoek naar de invulling van het huwelijk door de oudere en gepensioneerde Duitsers, is het volgende:

Op het ontbijtterras staan gedekte tafeltjes voor 2 of 4 personen.

Geen enkel echtpaar in mijn onderzoek is tot nu toe gaan zitten aan een 2-persoonstafel! Opmerkelijk nietwaar?

En aan de 4-persoonstafels worden alle mogelijke plekken aan tafel ingenomen:

Je hebt stellen die NAAST elkaar gaan zitten, je hebt er die RECHT TEGENOVER elkaar gaan zitten, maar je hebt er ook die DIAGONAAL TEGENOVER elkaar gaan zitten!

Wat zeggen de innames van deze posities over de verhoudingen binnen het huwelijk? Zeer zeker stof voor een nader onderzoek…

 

 

ChessClassics 2018 Bad Neuenahr – Ronde 5

In de 5e ronde eindelijk een tegenstand(st)er die een mindere rating heeft, maar net zoveel punten heeft gescoord als ik: Martina Bertram. Eens kijken hoe dit verschil in ELO punten gaat uitpakken!

update:

Het eerste volle punt is binnen. Martina nam in de opening al snel de verkeerde afslag, kwam in een niemandsland terecht en was tot algehele passiviteit gedwongen.

In alle rust kon ik mijn voordeel uitbouwen tot aan de mat-combinatie:

ChessClassics 2018 – 5: na 31…Da4

Er volgde vanuit bovenstaande stelling: 32.Lb5… Dit vangt de dame; de volgende zetten van zwart zijn pure wanhoop! 32…Pf5 33.Pxf5 b6 34.Lxa4 bxc5 35.Pe7 Kb8 36.Tb1 Ka8 37.Lc6 mat.


’s Morgens aan het ontbijtbuffet in het hotel krijg ik de kans om de invulling van het huwelijk door oudere (van mijn leeftijd en ouder) Duitsers te bestuderen. Een flink aantal echtparen schuifelen dan aan mij voorbij, op zoek naar hun ontbijt.

Er zijn stellen waarvan de man alvast gaat zitten en vrouwlief af en aan loopt tussen buffet en manlief. Naar mijn inschatting is in al deze gevallen de vrouw een stuk jonger. Als al het voer en vocht voor beiden is aangesleept, ontspint zich vaak een gesprek op initiatief van de vrouw en waarbij manlief niet veel verder komt dan knikken, schudden of grimlachen.

Omgekeerd komt ook voor: dan zijn beiden ongeveer van dezelfde leeftijd en lopen allebei naar het buffet. Wel loopt manlief dan voorop en vrouwlief sloft er achteraan. Het gesprek aan tafel gaat dan vaak over wat manlief zojuist in de Frankfurter Allgemeine gelezen heeft. Vrouwlief is het nagenoeg altijd eens met zijn commentaar en knikt, schudt of grimlacht.

Vreemd genoeg heb ik geen echtparen voorbij zien trekken, waarbij de man een stuk jonger is… Zal morgen weer eens goed mijn ogen de kost geven.

Doet me denken aan het, voor mij, mooiste gedicht van Willem Wilmink:

ChessClassics 2018 -5: Echtpaar in de trein, Willem Wilmink

Dit gedicht is ook verfilmd!