<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>David Hilbert Archieven - HEESEN Online</title>
	<atom:link href="https://heesen.online/tag/david-hilbert/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://heesen.online/tag/david-hilbert/</link>
	<description>Blogs van Jos Heesen</description>
	<lastBuildDate>Fri, 23 Oct 2026 12:15:44 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.4</generator>
	<item>
		<title>Drie beslissende momenten</title>
		<link>https://heesen.online/drie-beslissende-momenten/</link>
					<comments>https://heesen.online/drie-beslissende-momenten/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[JosWP]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 23 Oct 2026 12:15:42 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Bijzondere personen en/of helden]]></category>
		<category><![CDATA[Geschiedenis]]></category>
		<category><![CDATA[Kosmologie]]></category>
		<category><![CDATA[Teksten in het Nederlands/Dutch]]></category>
		<category><![CDATA[Wis- en Natuurkunde]]></category>
		<category><![CDATA[Albert Einstein]]></category>
		<category><![CDATA[Conrad Habicht]]></category>
		<category><![CDATA[David Hilbert]]></category>
		<category><![CDATA[Eureka]]></category>
		<category><![CDATA[Michele Besso]]></category>
		<category><![CDATA[Paul Ehrenfest]]></category>
		<category><![CDATA[relativiteitstheorie]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://heesen.online/?p=8753</guid>

					<description><![CDATA[<p>Was er een beslissend moment waarop Albert Einstein zich realiseerde dat hij baanbrekende theorieën in de natuurkunde aan het ontwikkelen was?<br />
Nee, hij had niet een eureka-moment, hij had er drie, En de derde bezorgde hem gewelddadige hartkloppingen.</p>
<p>Het bericht <a href="https://heesen.online/drie-beslissende-momenten/">Drie beslissende momenten</a> verscheen eerst op <a href="https://heesen.online">HEESEN Online</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Was er een beslissend moment waarop <em>Albert Einstein</em> zich realiseerde dat hij baanbrekende theorieën in de natuurkunde aan het ontwikkelen was?<br>Nee, hij had niet een eureka-moment, hij had er drie, En de derde bezorgde hem gewelddadige hartkloppingen. </p>



<h2 class="wp-block-heading">De eerste</h2>



<p class="wp-block-paragraph">De eerste vond plaats in mei 1905 in <em>Bern</em>. Na jarenlang te hebben geworsteld met de tegenstelling tussen de <em>Newtoniaanse</em> mechanica en de constante lichtsnelheid, bracht Einstein een middag door met debatteren over het dilemma met zijn vriend <em>Michele Besso</em><sup>1</sup>. Omdat hij geen antwoord kon vinden, gaf Einstein het op en ging naar huis. <br>De volgende ochtend trof de oplossing hem: de tijd is niet absoluut, en gelijktijdig-heid hangt volledig af van de beweging van de waarnemer. Hij haastte zich terug naar Besso&#8217;s huis en flapte eruit: &#8216;<em>Bedankt! Ik heb het probleem volledig opgelost.</em>&#8221; Binnen vijf weken voltooide hij zijn speciale relativiteitsartikel. Diezelfde maand bestempelde Einstein, in een brief aan zijn vriend <em>Conrad Habicht</em><sup>2</sup>, zijn artikel waarin hij lichte quanta voorstelde, als &#8220;<em>zeer revolutionair</em>&#8220;</p>



<h2 class="wp-block-heading">De tweede</h2>



<p class="wp-block-paragraph">De tweede doorbraak kwam twee jaar later, in november 1907. Terwijl hij dag-droomde in zijn stoel bij het <em>Zwitserse</em> octrooibureau, vroeg Einstein zich af wat er met de zwaartekracht zou gebeuren in zijn nieuwe relativistische raamwerk. Zoals hij later beschreef in een lezing uit 1920, deed een plotselinge gedachte hem schrikken: als een persoon vrij valt, dan voelt hij zijn eigen gewicht niet. Einstein noemde dit &#8220;<em>de gelukkigste gedachte van mijn leven</em>&#8221; Het werd het gelijkwaardigheidsprincipe, ofwel het besef dat zwaartekracht en versnelling fysiek niet van elkaar te onderscheiden zijn. Deze gedachte vormde de conceptuele brug van de speciale naar de algemene relativiteitstheorie. </p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img fetchpriority="high" decoding="async" width="800" height="427" src="https://heesen.online/wp-content/uploads/2026/10/einsteineureka1.jpg" alt="" class="wp-image-8755" srcset="https://heesen.online/wp-content/uploads/2026/10/einsteineureka1.jpg 800w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2026/10/einsteineureka1-766x409.jpg 766w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2026/10/einsteineureka1-300x160.jpg 300w" sizes="(max-width: 800px) 100vw, 800px" /></figure>



<h2 class="wp-block-heading">De derde</h2>



<p class="wp-block-paragraph">De derde en meest diepgewortelde realisatie kwam in november 1915. <br>Acht jaar lang had Einstein zich door kronkelige differentiaalmeetkunde geworsteld om het gelijkwaardigheidsprincipe om te zetten in veldvergelijkingen. Hij werkte in <em>Berlijn</em> te midden van hevige concurrentie van wiskundige <em>David Hilbert</em><sup>3</sup>. Hij testte zijn nieuwste vergelijkingen op de afwijkende precessie van <em>Mercurius&#8217; perihelion</em>, een astronomische afwijking van 43 boogseconden per eeuw. Dit was een afwijking  die de wetten van Newton niet konden verklaren. Toen zijn berekening de exacte 43 boogseconden opleverde, ervoer Einstein hartkloppingen en schreef aan <em>Paul Ehrenfest</em><sup>4</sup> dat hij buiten zichzelf was van vreugde. Op dat moment bevestigde de natuur zijn theorie, nog voordat een telescoop dat deed.</p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img decoding="async" width="800" height="922" src="https://heesen.online/wp-content/uploads/2026/10/mercuriusperihelion.jpg" alt="" class="wp-image-8756" srcset="https://heesen.online/wp-content/uploads/2026/10/mercuriusperihelion.jpg 800w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2026/10/mercuriusperihelion-768x885.jpg 768w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2026/10/mercuriusperihelion-260x300.jpg 260w" sizes="(max-width: 800px) 100vw, 800px" /></figure>



<hr class="wp-block-separator has-alpha-channel-opacity"/>



<p class="wp-block-paragraph"><sup>1</sup> <strong>Michele Angelo Besso</strong> (1873–1955) was een Zwitsers-Italiaanse ingenieur die nauw samenwerkte met Albert Einstein. <br>Einstein noemde Besso &#8220;het beste klankbord van Europa&#8221; voor wetenschappelijke ideeën. In Einsteins oorspronkelijke artikel over de speciale relativiteitstheorie sloot hij het artikel af met de woorden: &#8220;Laat ik tot slot opmerken dat mijn vriend en collega M. Besso mij standvastig bijstond in mijn werk over het hier besproken probleem, en dat ik hem veel dank verschuldigd voor een waardevolle suggestie.&#8221; Besso stierf in Genève, 81 jaar oud. In een condoleancebrief aan de familie Besso schreef Albert Einstein: ‘Nu is hij mij ook een beetje voorgegaan door afscheid te nemen van deze vreemde wereld. Dit betekent niets. Voor ons gelovige natuur-kundigen heeft het onderscheid tussen verleden, heden en toekomst alleen de betekenis van een illusie, ook al is deze hardnekkig.&#8221; Einstein stierf een maand en drie dagen na zijn vriend, op 18 april 1955.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><sup>2</sup> <strong>Conrad Habicht</strong> (1876–1958) was een Zwitserse wiskundige en goede persoonlijke vriend van Albert Einstein. Samen met Maurice Solovine richtten de drie de Olympia Academie op, een informele vriendenkring die van 1902 tot 1904 in Bern bijeenkwam om natuurkunde en filosofie te bespreken. Habicht en Solovine waren de enige twee getuigen van Einsteins huwelijk met Mileva Maric in 1903. Habicht was de ontvanger van Einsteins brief uit 1905, waarin Einstein zijn <em>Annus mirabilis</em> beschreef.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><sup>3</sup> <strong>David Hilbert</strong> (1862–1943) was een Duits wiskundige die wordt gerekend tot de invloedrijkste wiskundigen van de negentiende en begin twintigste eeuw. Alleen al zijn eigen ontdekkingen zouden hem deze eer geven, maar vooral zijn leiding-gevende rol in de wiskunde gedurende zijn leven en de door hem opgezette &#8216;kweekschool&#8217; van jonge veelbelovende en later veelal zeer belangrijke wiskundigen, zijn wat hem onderscheidt. Hij was gedurende het grootste deel van zijn carrière hoogleraar in de wiskunde aan de Universiteit van Göttingen. Hilbert legde hier, in samenwerking met zijn beste leerlingen, veel van het wiskundige fundament voor de kwantummechanica, met name het concept van de Hilbertruimte. Verder legde hij met zijn studenten, zoals de latere schaakkampioen Emanuel Lasker en later beroemde wiskundigen en filosofen als Hermann Weyl, en John von Neumann  grotendeels de richting vast waarin de wiskunde van de 20e eeuw zich zou ontwikkelen. Hij is beroemd om zijn <a href="https://nl.wikipedia.org/wiki/23_problemen_van_Hilbert">23 problemen voor de twintigste eeuw</a>, die hij opgaf tijdens een voordracht op het Internationaal Wiskundecongres van 1900. Minder bekend is dat Hilbert in 1915 op het spoor was van de principes van de algemene relativiteitstheorie maar dat, voordat hij zijn conclusies kon publiceren, Albert Einstein hem voor was. Hilbert was daar niet echt rouwig om en gunde Einstein zijn primeur. Later werkten ze zelfs samen om de wiskundige aspecten van deze theorie verder uit te werken.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><sup>4</sup> <strong>Paul Ehrenfest</strong> (1880–1933) was een in  Oostenrijk geboren Nederlands natuur-kundige (genaturaliseerd in 1922). Zijn wetenschappelijk oeuvre bestaat vooral uit bijdragen aan de statistische mechanica en de kwantummechanica. Hij studeerde in Wenen bij Ludwig Boltzmann en vanaf 1901 in Göttingen, toen een belangrijk centrum voor wiskunde en theoretische natuurkunde. Daar ontmoette hij de Russische wiskundige Tatiana Afanassjewa. In het voorjaar van 1903 bracht hij een kort bezoek aan Leiden waar hij enkele colleges van Hendrik Lorentz bezocht. In  1912 kwam Ehrenfest te werken als opvolger van Hendrik Lorentz aan de Rijksuniversiteit Leiden. Daar heeft hij mede door zijn enthousiasme een grote school gevormd, waartoe onder meer de natuurkundigen Johannes Burgers, Hendrik Casimir, Dirk Coster, Samuel Goudsmit, Hendrik Kramers maar ook de natuurkundige en econoom Jan Tinbergen behoorden. Zijn leerlingen spraken bewonderend over hem als &#8220;oom Socrates&#8221;. Ehrenfest was bevriend met beroemde natuurkundigen als Albert Einstein, Niels Bohr en Heike Kamerlingh Onnes, die soms bij hem op bezoek kwamen. In 1919 werd hij benoemd tot lid van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen (KNAW). De jonge natuurkundige Robert Oppenheimer verbleef in Leiden om met Ehrenfest te discussiëren, waartoe hij ook Nederlands leerde.</p>
<p>Het bericht <a href="https://heesen.online/drie-beslissende-momenten/">Drie beslissende momenten</a> verscheen eerst op <a href="https://heesen.online">HEESEN Online</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://heesen.online/drie-beslissende-momenten/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>De Zeven &#8220;Millennium Prize&#8221; Problemen</title>
		<link>https://heesen.online/the-seven-millennium-prize-problems/</link>
					<comments>https://heesen.online/the-seven-millennium-prize-problems/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[JosWP]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 04 Nov 2021 17:09:36 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Teksten in het Nederlands/Dutch]]></category>
		<category><![CDATA[Wis- en Natuurkunde]]></category>
		<category><![CDATA[David Hilbert]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://heesen.online/?p=1710</guid>

					<description><![CDATA[<p>Ongeveer honderd jaar geleden sprak David Hilbert, een Duitse wiskundige, over zijn spijt dat er nog drieëntwintig onopgeloste wiskundige puzzels waren. Hij deed dat op het International Congress of Mathematicians.<br />
Vandaag de dag zijn er nog maar drie onopgelost. Maar daarbij kwamen nog vier nieuwe onoplosbare problemen. Inmiddels is er daarvan weer één opgelost, maar zes hebben zich verzet tegen alle pogingen om ze op te lossen. </p>
<p>Het bericht <a href="https://heesen.online/the-seven-millennium-prize-problems/">De Zeven &#8220;Millennium Prize&#8221; Problemen</a> verscheen eerst op <a href="https://heesen.online">HEESEN Online</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Ongeveer honderd jaar geleden sprak <em>David Hilbert</em>, een Duitse wiskundige, over zijn spijt dat er nog drieëntwintig onopgeloste wiskundige puzzels waren. Hij deed dat op het <em>International Congress of Mathematicians</em>. <br>Vandaag de dag zijn er nog maar drie onopgelost. Maar daarbij kwamen nog vier nieuwe onoplosbare problemen. Inmiddels is er daarvan weer één opgelost, maar zes hebben zich verzet tegen alle pogingen om ze op te lossen. En dat zijn:</p>



<ul class="wp-block-list">
<li>Het vermoeden van Poincare [opgelost in 2002],</li>



<li>Het vermoeden van Birch en Swinnerton-Dyer,</li>



<li>De Navier-Stokes-vergelijkingen,</li>



<li>De Riemann-hypothese (de oudste en meest bekende),</li>



<li>Het P vs. NP-probleem,</li>



<li>Het vermoeden van Hodge,</li>



<li>Het bestaans- en massakloofprobleem van Yang-Mills.</li>
</ul>



<p class="wp-block-paragraph">Veel experts zijn van mening dat het oplossen van deze problemen zou leiden tot buitengewone vooruitgang in de natuur- en geneeskunde, maar zeker in (nog onbekende gebieden) van de wiskunde.</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-full"><img decoding="async" width="720" height="405" src="https://heesen.online/wp-content/uploads/2023/07/milleniumprize.jpg" alt="" class="wp-image-4287" srcset="https://heesen.online/wp-content/uploads/2023/07/milleniumprize.jpg 720w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2023/07/milleniumprize-300x169.jpg 300w" sizes="(max-width: 720px) 100vw, 720px" /></figure>
</div>


<p class="wp-block-paragraph">Op 24 mei 2000 heeft het <em>Clay Mathematics</em> Institute een prijs van $ 1.000.000 aangeboden voor de oplossing van een van de zeven millenniumprijsproblemen.</p>



<h2 class="wp-block-heading">Het vermoeden van Poincaré</h2>



<p class="wp-block-paragraph">Het vermoeden van <em>Poincaré</em> is een stelling over de karakterisering van de 3-bol, de hypersfeer die de eenheidsbal begrenst in een vierdimensionale ruimte. Het vermoeden luidt: elke eenvoudig verbonden, gesloten 3-verdeelstuk is homeomorf met de 3-sfeer. Dit probleem werd in 2002 opgelost door Perelman<sup>1</sup>.</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="260" height="356" src="https://heesen.online/wp-content/uploads/2021/11/poincare.jpg" alt="" class="wp-image-1711" srcset="https://heesen.online/wp-content/uploads/2021/11/poincare.jpg 260w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2021/11/poincare-219x300.jpg 219w" sizes="auto, (max-width: 260px) 100vw, 260px" /><figcaption class="wp-element-caption">Henri Poincaré (1854-1912)</figcaption></figure>
</div>


<h2 class="wp-block-heading">Het vermoeden van Birch en Swinnerton-Dyer</h2>



<p class="wp-block-paragraph">Het vermoeden van <em>Birch en Swinnerton-Dyer</em> beschrijft de reeks rationele oplossingen voor vergelijkingen die een elliptische curve definiëren. Het is een open probleem op het gebied van getaltheorie en wordt algemeen erkend als een van de meest uitdagende wiskundige problemen. <br>Het is genoemd naar de wiskundigen <em>Bryan John Birch</em> en <em>Peter Swinnerton-Dyer</em>, die het vermoeden in de eerste helft van de jaren zestig ontwikkelden met behulp van machinale berekeningen.</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-full is-resized"><img loading="lazy" decoding="async" width="651" height="336" src="https://heesen.online/wp-content/uploads/2021/11/birchswinnertyon.jpg" alt="" class="wp-image-1712" style="width:537px;height:277px" srcset="https://heesen.online/wp-content/uploads/2021/11/birchswinnertyon.jpg 651w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2021/11/birchswinnertyon-300x155.jpg 300w" sizes="auto, (max-width: 651px) 100vw, 651px" /><figcaption class="wp-element-caption">Sir Henry Peter Francis Swinnerton-Dyer (1927-2018) and Bryan John Birch (1931- )</figcaption></figure>
</div>


<h2 class="wp-block-heading">De Navier-Stokes-vergelijkingen</h2>



<p class="wp-block-paragraph">De Navier-Stokes-vergelijkingen zijn bepaalde partiële differentiaalvergelijkingen die de beweging van stroperige vloeibare substanties beschrijven, genoemd naar de Franse ingenieur en natuurkundige <em>Claude-Louis Navier</em> en de Anglo-Ierse natuurkundige en wiskundige <em>George Gabriel Stokes</em>. <br>Ze zijn ontwikkeld gedurende tientallen jaren van geleidelijke opbouw van de theorieën, van 1822 (Navier) tot 1842-1850 (Stokes). De Navier-Stokes-vergelijkingen drukken wiskundig het behoud van momentum en het behoud van massa uit voor Newtoniaanse vloeistoffen.</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-full is-resized"><img loading="lazy" decoding="async" width="350" height="229" src="https://heesen.online/wp-content/uploads/2021/11/navierstokes-1.jpg" alt="" class="wp-image-1714" style="width:463px;height:303px" srcset="https://heesen.online/wp-content/uploads/2021/11/navierstokes-1.jpg 350w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2021/11/navierstokes-1-300x196.jpg 300w" sizes="auto, (max-width: 350px) 100vw, 350px" /><figcaption class="wp-element-caption">Claude Louis Navier (1785-1836) and George Gabriel Stokes (181`9-1903)</figcaption></figure>
</div>


<h2 class="wp-block-heading">De Riemann-hypothese</h2>



<p class="wp-block-paragraph">De Riemann-hypothese is een vermoeden dat de Riemann-zetafunctie alleen nullen heeft bij de negatieve even gehele getallen en complexe getallen met reëel deel 1/2. Velen beschouwen het als het belangrijkste onopgeloste probleem in de zuivere wiskunde. Het is van groot belang in de getaltheorie omdat het resultaten over de verdeling van priemgetallen impliceert. Het werd voorgesteld door <em>Bernhard Riemann</em> (1859), naar wie het is vernoemd.</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-full is-resized"><img loading="lazy" decoding="async" width="491" height="480" src="https://heesen.online/wp-content/uploads/2021/11/riemann.jpg" alt="" class="wp-image-1715" style="width:404px;height:395px" srcset="https://heesen.online/wp-content/uploads/2021/11/riemann.jpg 491w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2021/11/riemann-300x293.jpg 300w" sizes="auto, (max-width: 491px) 100vw, 491px" /><figcaption class="wp-element-caption">Bernhard Riemann (1826-1866)</figcaption></figure>
</div>


<h2 class="wp-block-heading">Het P versus NP-probleem</h2>



<p class="wp-block-paragraph">Het P versus NP-probleem is een groot onopgelost probleem in de informatica. Het vraagt of elk probleem waarvan de oplossing snel kan worden geverifieerd, ook snel kan worden opgelost. De informele term <em>snel</em> die hier wordt gebruikt, betekent het bestaan van een algoritme dat de taak oplost die in polynoomtijd<sup>2</sup> wordt uitgevoerd, zodat de tijd om de taak te voltooien varieert als een polynoomfunctie van de grootte van de invoer voor het algoritme (in tegenstelling tot bijvoorbeeld exponentiële tijd).</p>



<h2 class="wp-block-heading">Het vermoeden van Hodge</h2>



<p class="wp-block-paragraph">Het vermoeden van Hodge is een belangrijk onopgelost probleem in de algebraïsche meetkunde en complexe meetkunde dat de algebraïsche topologie van een niet-singuliere complexe algebraïsche variëteit relateert aan zijn sub variëteiten.<br>Of, in eenvoudige bewoordingen, het vermoeden van Hodge stelt dat de basis topologische informatie, zoals het aantal gaten in bepaalde geometrische ruimten, complexe algebraïsche variaties, kan worden begrepen door de mogelijke mooie vormen binnen die ruimten te bestuderen, die eruitzien als nul sets van polynoomvergelijkingen. De laatste objecten kunnen worden bestudeerd met behulp van algebra en de calculus van analytische functies, en dit stelt iemand in staat om indirect de brede vorm en structuur te begrijpen van vaak hoger-dimensionale ruimtes die anders niet gemakkelijk kunnen worden gevisualiseerd.</p>



<h2 class="wp-block-heading">Het bestaans- en massakloofprobleem van Yang-Mills</h2>



<p class="wp-block-paragraph">Het bestaans- en massakloofprobleem van Yang-Mills is een onopgelost probleem in de natuur- en wiskunde. Het probleem is als volgt geformuleerd: bewijs dat voor elke compacte eenvoudige ijkgroep G een niet-triviale kwantumtheorie van Yang-Mills bestaat op R4 en een massakloof Δ &gt; 0 heeft. Waarbij R4 de Euclidische 4-ruimte is en de massakloof Δ de massa is van het minst massieve deeltje dat door de theorie wordt voorspeld.</p>



<hr class="wp-block-separator has-alpha-channel-opacity"/>



<p class="wp-block-paragraph"><sup>1</sup> <em>Grigori Yakovlevich Perelman</em> werd geboren op 13 juni 1966 en is een Russische wiskundige die bekend staat om zijn bijdragen op het gebied van geometrische analyse, Riemann-meetkunde en geometrische topologie.<br>Op 22 december 2006 erkende het wetenschappelijke tijdschrift Science Perelman&#8217;s bewijs van het vermoeden van Poincaré als de wetenschappelijke &#8220;<em>Doorbraak van het jaar</em>&#8220;.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><sup>2</sup> Het uitvoeren van een algoritme kan enige rekentijd in beslag nemen. Het hangt vooral af van hoe complex het algoritme is. Computerwetenschappers hebben een manier gevonden om het algoritme te classificeren op basis van het gedrag van het aantal bewerkingen dat het moet uitvoeren (meer bewerkingen nemen natuurlijk meer tijd in beslag). Een van die klassen vertoont polynomiale tijdcomplexiteit. Operationele complexiteit is evenredig met nc, terwijl n de invoergrootte is en c een constante is. Het is duidelijk dat de naam komt vanwege nc, wat een polynoom is.</p>
<p>Het bericht <a href="https://heesen.online/the-seven-millennium-prize-problems/">De Zeven &#8220;Millennium Prize&#8221; Problemen</a> verscheen eerst op <a href="https://heesen.online">HEESEN Online</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://heesen.online/the-seven-millennium-prize-problems/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
