Politie verhoor

Ze werden, op het bureau, onderworpen aan een verhoor. Dat verhoor werd donderdagavond rond elf uur afgenomen door sheriff Fred Diamond en kapitein Glen Ryder. Het begon met Charlie die zei:

Ook al word ik het lachertje van het land, ik zal vertellen wat ik heb gezien en wat ik heb meegemaakt…

Hoe heette je ook alweer?

Charles Hickson. H-i-c-k-s-o-n. Ook al lachen ze me uit in Jackson County, ik zal doen wat ik weet dat goed is. Dat is alles wat ik kan doen. En ik verwacht niet dat iemand het gelooft. Het is gewoon ongelooflijk.

We moeten gewoon weten wat er is gebeurd. Wat er vanaf het begin met jullie is gebeurd.

Oké. Oké. Calvin en ik, die jongen – hij werkt met me – we gingen naar beneden, naar de rivier beneden bij de graansilo. We vingen daar een paar hardheads, een paar croakers, niet veel. Dus ik zei tegen Calvin: “Laten we naar de oude Shaupeter-scheepswerf gaan. Daar heb ik wel eens roodbaars en gevlekte forel gevangen.

Is hij jouw zoon?

Nee, nee. Hij is gewoon een vriend. Hij komt uit Jones County. Daar ben ik opgegroeid. Ik heb daar een boerderij en een huis. Nou, dus we gingen erheen om het een tijdje te proberen. We gingen daar zitten vissen. Ik weet niet hoe – ik denk dat we het tegelijkertijd gezien moeten hebben. Het was een blauw licht. Het cirkelde een beetje rond.

De UFO

Hoe hoog was het?

Je kon het nauwelijks zien. Het was niet heel dichtbij. Maar het was geen twee of drie mijl verderop. Het was behoorlijk dichtbij. En toen zag ik een blauw licht – je schrikt als je naar de lucht kijkt en een blauw licht ziet. Het trekt echt je aandacht. Even later kwam het vlak boven de baai. Weet je, zo’n zestig tot negentig centimeter boven de grond.

Hoe dichtbij was het?

Zo’n vijfentwintig tot dertig meter. Maar het zou ook vijfendertig tot veertig meter kunnen zijn geweest. Als je zoiets ziet, schrik je je rot! En ik kon het niet geloven. Ik begon richting de rivier te lopen.

Was er een geluid?

Een zacht zoemend geluid – nnnnnnnn, nnnnnnnn – gewoon dat, meer niet. Geen terugslag of zo. En je denkt dat je droomt, weet je. En ik begon richting de rivier te lopen, man. En Calvin – hij werd helemaal hysterisch.

Wat is Calvins achternaam?

Parker. Calvin Parker, junior. Hij heeft de naam van zijn vader. Charlie pauzeerde even en vervolgde: We waren dus vlak bij de rivier. Het raakte de grond niet. Het zweefde. En ineens – helemaal aan het einde – was er een opening, en drie van hen zweefden eruit. Ze stonden niet op de grond.

De Aliens

Hadden ze geen voeten?

Nee, ze hadden geen tenen. Maar ze hadden wel de vorm van voeten… Het was min of meer gewoon een rond ding op een been – als je het al een been kunt noemen… Ik was doodsbang. En ik met een spinhengel daar – dat was alles wat ik had. Ik kon niet – nou ja, ik was zo bang – nou ja, je kunt het je niet voorstellen. Calvin werd helemaal hysterisch –

En wat gebeurde er toen? Kwamen ze naar je toe?

Ze – nee, ze gleden gewoon naar me toe. Toen maakte een van hen een zoemend geluidje, en twee anderen maakten helemaal geen geluid.

Wat voor geluid?

Gewoon ZZZZZZ zzzZzZZZ.

Het klinkt als een machine?

Ja, zoiets. Misschien probeerde het contact te maken met de anderen. Kijk, ik weet het niet. Ik was toen zo ontzettend bang dat ik niets meer wist. En toen zweefden er twee achter me om en tilden me van de grond.

Aan je armen?

Aan mijn armen. Met hun grijpers. Ze moeten iets gedaan hebben. Ik werd gewoon van de grond getild.

Ze gebruikten geen kracht, toch?

Geen kracht. Ze deden me geen pijn. Ik voelde niets.

Hoe ging het met je vriend?

Hij viel flauw. En toen lieten ze me in dat ding glijden. Weet je, hoe je iemand begeleidt. We bewogen allemaal alsof we door de lucht zweefden. Toen ik daar aankwam, hadden ze me te pakken, weet je, ze hielden me daar gewoon vast. Er waren geen stoelen, geen ketting, ze bewogen me gewoon heen en weer. Ik kon me niet verzetten, ik zweefde gewoon – ik voelde niets, geen pijn. Ze hielden me een tijdje in die positie vast en tilden me dan weer op.

Je zei dat ze een soort instrument op je hadden, toch?

Een soort instrument, ik weet niet wat het was. Ik zag niets wat ik een instrument zou noemen, zoals ik nog nooit eerder had gezien.

Het “onderzoek”

Hoe zag het eruit? Kun je het beschrijven?

Ik kan het gewoon niet beschrijven.

Was het zoiets als een röntgenapparaat?

Nee, het leek niet op een röntgenapparaat. Er is geen manier om het te beschrijven. Het leek op een oog. Een groot oog. Er zat een soort opzetstuk aan. Het bewoog. Het zag eruit als een groot oog. En het ging over mijn hele lichaam. Op en neer. En toen lieten ze me achter.

Hebben ze je in de machine achtergelaten?

Ze lieten me helemaal alleen achter. En in de positie waarin ze me hadden geplaatst – ik kon niet bewegen. Alleen mijn ogen konden bewegen. En ik weet niet hoe lang ze me daar hebben achtergelaten. Ik weet niet eens of ik bij bewustzijn ben gebleven, maar ik denk van wel. En toen kwamen ze terug.

Hoe lang hebben ze je daar achtergelaten?

Dat weet ik niet. Ik draag nooit een horloge.

Hoe lang duurde het ongeveer?

Ik denk twintig tot dertig minuten. Toen ze terugkwamen, legden ze me weer om.

Opnieuw de Aliens

Je hebt niet geprobeerd met ze te praten, gevraagd wat er aan de hand was?

Jawel, ik weet het! Maar ik hoorde een zoemend geluid uit een van hen. Dat was alles. Ze schonken me geen aandacht, niet aan mijn gepraat of wat dan ook.

Hoeveel ogen hadden ze?

Er zouden ogen kunnen zijn geweest, maar ik zag er geen. Maar er was iets dat recht naar buiten stak, min of meer op de plek waar een neus zou zitten bij een mens.

Hadden ze haar?

Ik weet het niet. Ik zweer dat ik het niet weet. Dat is een complete leegte in mijn geheugen.

Je hebt naar ze gekeken, toch? Ademden ze?

Ik zweer dat ik het niet weet.

Hoe lang waren ze?

Ze waren ongeveer anderhalve meter lang.

Hadden ze geen kleren aan of zo?

Niet wat ik zag.

En je kunt me niet vertellen welke kleur ze hadden?

Man, je zou net zo bang als mij zijn.

Zagen ze er wit uit? Feestkleur? Blauw? Groen?

Voor zover ik me kan herinneren, zagen ze er bleek uit, zoals…

Gerimpelde huid?

Dat zou kunnen. Het leek een soort huidplooi. Ze hadden misschien iets aan, misschien ook niet. Ik weet het niet.

Je zegt dat er onder de neus een opening zat?

Een soort spleet, en ik heb die opening nooit zien bewegen. En ze hadden aan beide kanten van hun hoofd iets dat op oren leek, maar het waren geen oren zoals wij die kennen. En het hoofd… ik zag geen nek. Het leek alsof het gewoon op een lichaam zat.

Was dit vlak na zonsondergang?

Het was niet lang na zonsondergang.

Nou, waarom wachten jullie tot nu, zo laat, om ons te bellen?

Nou, meneer Fred, toen ik daar wegging, wist ik dat niemand me zou geloven. Ik ging langs de Mississippi Press en klopte op de deur. Er zat een zwarte man achter de balie. Ik zei dat ik een verslaggever wilde spreken. Hij zei dat er pas de volgende ochtend een verslaggever zou zijn. Ik dacht er nog eens over na. Als ik de sheriff bel, geloven ze me niet. Als ik de politie bel, geloven ze me niet…

Nou, hoe wist je dat dan, als je het niet geprobeerd had?

Nou, mijn excuses daarvoor. Dat was mijn gedachtegang.

Hoeveel had je gedronken?

Ik had niets gedronken, maar in de drie kwartier tot een uur voordat ik jullie belde, heb ik wel gedronken! Ik moest mijn zenuwen kalmeren. Ik werd bijna gek. En ik moet terug om het mijn vrouw te vertellen. Ze is vast helemaal overstuur.

Je vrouw is oké. Weet je nog dat je wegging? Van het schip. Toen ze je eruit zetten.

Het enige wat ik me herinner is dat die jongen, Calvin, daar gewoon stond. Ik heb nog nooit zo’n angst op iemands gezicht gezien als op dat van Calvin. Het duurde even voordat ik hem weer bij zinnen kreeg, en het eerste wat ik tegen hem zei was: “Jongen, niemand zal dit geloven. Laten we dit gewoon voor onszelf houden.” Maar hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik dacht dat ik de autoriteiten op de hoogte moest stellen.

Wat deden ze nadat ze je hebben vrijgelaten?

Er klonk een zoemend geluid, en toen was het weg.

Kun je het voertuig beschrijven?

Ja, dat kan ik. Het was ongeveer tweeënhalve meter hoog. Het was niet rond. Het was langwerpig, een beetje langwerpig, en de opening zat aan één uiteinde. Het enige licht dat ik aan de buitenkant zag, was dat blauwe licht.

Wat voor licht was er binnenin?

Ik zag geen lampen of zo. Het gloeide gewoon. Maar het was wel heel fel.

Charlie vertelde hoe hij probeerde de Keesler Air Force Base te bellen en hoe ze hem hadden gezegd de sheriff te bellen.
Sheriff Diamond vroeg Charlie om de volgende ochtend terug te komen voor een volledige verklaring. Charlie zei dat hij geen publiciteit wilde en zijn familie niet van streek wilde maken.
Daarna gingen Diamond en kapitein Ryder weg en lieten de twee mannen alleen achter in de kamer, terwijl de bandrecorder nog steeds aanstond.

Na het verhoor

Charlie’s stem trilde toen hij tegen Calvin zei: “Ik kan dit niet langer verdragen.” Calvin klonk wanhopig.

CALVIN: Ik moet naar huis en naar bed, of kalmeringspillen nemen, of naar de dokter gaan, of zoiets. Ik kan er niet tegen. Ik word er bijna gek van.

CHARLIE: Weet je, als we klaar zijn, zorg ik ervoor dat je iets krijgt om je te kalmeren, zodat je eindelijk kunt slapen.

CALVIN: Ik kan nu al niet slapen. Ik word er bijna gek van.

CHARLIE: Nou, Calvin, toen ze me eruit haalden – toen ze mij uit dat ding haalden, verdomme, ik heb je echt nooit meer helemaal op de rails gekregen.

Met verheven stem zei Calvin: “Mijn verdomde armen, mijn armen, ik weet nog dat ze gewoon verstijfden en ik kon niet bewegen. Net alsof ik op een ratelslang was gestapt.“

“Zo hebben ze mij niet behandeld” zuchtte Charlie. Nu praatten beide mannen alsof ze tegen zichzelf praatten.

CALVIN: Ik ben flauwgevallen. Ik denk dat ik nog nooit van mijn leven flauwgevallen ben.

CHARLIE: Zoiets heb ik nog nooit gezien. Je kunt mensen niet wijsmaken dat…

CALVIN: Ik wil hier niet blijven zitten. Ik wil een dokter zien…

CHARLIE: Ze kunnen maar beter wakker worden en gaan geloven… ze kunnen maar beter gaan geloven.

CALVIN: Zag je hoe die verdomde deur omhoog kwam?

CHARLIE: Ik weet niet hoe het openging, jongen. Ik weet het niet.

CALVIN: Het lag gewoon stil en ineens kwamen die klootzakken tevoorschijn.

CHARLIE: Ik weet het. Je kunt het niet geloven. Je kunt mensen het niet laten geloven.

CALVIN: Ik stond op dat moment verlamd. Ik kon me niet bewegen.

CHARLIE: Ze zullen het niet geloven. Ooit zullen ze het wel geloven. Misschien is het dan te laat. Ik wist al die tijd dat er mensen van andere werelden daarboven waren. Ik wist het al die tijd. Ik had nooit gedacht dat het mij zou overkomen.

CALVIN: Je weet zelf dat ik niet drink.

CHARLIE: Dat weet ik, jongen. Als ik thuis ben, neem ik nog een drankje, dan ga ik slapen. Kijk, waar zitten we hier nog te wachten? Ik moet Blanche gaan vertellen… waar wachten we nog op?

CALVIN (in paniek): Ik moet naar huis. Ik word misselijk. Ik moet hier weg.

Toen stond Charlie op en verliet de kamer, en Calvin bleef alleen achter.

CALVIN: Het is moeilijk te geloven… Oh God, het is vreselijk… Ik weet dat er een God daarboven is…

BRON: BEYOND EARTH: Man’s Contact With UFOs, Ralph & Judy Blum, 29-36

Leugendetector

Na de mysterieuze ontvoering slaagden Hickson en Parker beiden voor een leugendetectortest en werden ze zelfs onder hypnose ondervraagd. Onderzoekers hebben verklaard dat het verhaal van het duo nooit is afgeweken.
Desondanks werden ze door velen bespot en in twijfel getrokken.

Maria Blair

Dat is wat Maria Blair er 45 jaar lang van weerhield om naar voren te treden. Op diezelfde oktoberavond was Blair bij de rivier aan het wachten tot haar man, Jerry, met een boot zou vertrekken om op zee te gaan werken. Wat ze die nacht zag, vertelt ze nu voor het eerst in het openbaar. “Het was een warme nacht. Het was ongeveer 23 graden, en het was best makkelijk om gewoon in de auto te blijven zitten en te wachten tot de kapitein er was” zei Blair. Jerry viel in slaap en Maria zag een vreemd, blauw licht heen en weer schieten. Ze dacht er niet veel van, tot de volgende dag, toen ze het verhaal van Parker en Hickson hoorde. “Je keek omhoog naar de hemel, naar de sterren, de Grote Beer en zo, en toen zag ik het opstijgen” zei Blair. “Waar ik het zag opstijgen, was het blauwe licht precies boven de plek waar ze ontvoerd waren.” Op dat moment dacht ze dat het een vliegtuig of een helikopter was. “Je denkt toch niet dat het een UFO was?” zei Blair. Volgens Blair bleef het blauwe licht ongeveer 30 minuten lang geruisloos bewegen, waarna het uit het zicht verdween. “We hoorden een hard geluid van water, er viel iets in het water, het was een harde plons” zei Blair. “Het water rimpelde en toen ik naar beneden keek, zag ik een persoon in het water. Ik keek vlak onder me.” Blair weet nog steeds niet wat ze in het water heeft gezien en dacht er niet veel over na tot de volgende dag, toen ze hoorde wat Parker en Hickson aan de politie van Jackson County hadden verteld. “Ik zag twee mannen ontvoerd worden door een UFO,” zei ze. Hoewel ze ervan overtuigd was dat ze een UFO had gezien, heeft ze er met niemand over gepraat, behalve met haar familie. Blairs echtgenoot wilde dat ze het stilhield.

“Als ze erover praatte, zei ik tegen haar dat ze haar mond moest houden, anders zouden mensen denken dat ze gek was” zei Jerry Blair.

In 2019, na een bericht in de media over de ontvoering, vond Blair eindelijk de moed om naar voren te treden. Ze zei dat haar motivatie was om het verhaal van Calvin Parker en Charles Hickson te bevestigen.

¹ Charles Hickson werd geboren in 1931 in Jones County, Mississippi, VS. Hij was getrouwd met Blanche. In september 2011 overleed Hickson op 80-jarige leeftijd aan een hartaanval.

² In 2018 publiceerde Calvin Parker zijn boek, getiteld Pascagoula: The Closest Encounter, My Story, dat “het eerste volledige verslag is van de gebeurtenis zoals die door Parker zelf wordt beschreven, inclusief de impact ervan op zijn leven“.
Op 22 juni 2019 werd een historisch monument onthuld op de plek van de vermeende ontvoering. Het monument werd gefinancierd door de historische vereniging en de plaatsing werd goedgekeurd door de gemeente. Parker was aanwezig bij de onthulling, evenals Hicksons zoon en familie. Parker verklaarde: “Het is emotioneel voor me. Ik kan het eigenlijk niet beschrijven, want dan zou ik in tranen uitbarsten. Ik wou dat ik na mijn dood hier onder dit monument begraven kon worden, dat zou het het beste omschrijven. Het is een grote eer.”
Parker overleed in augustus 2023 op 68-jarige leeftijd aan nierkanker.

Het bericht UFO in Pascagoula verscheen eerst op HEESEN Online.

Na een aantal dagen geen contact met Gorgos te hebben gehad, begon zijn familie zich steeds meer zorgen te maken. Hoewel hij de stad regelmatig verliet, hield hij altijd contact en keerde hij altijd terug. Ze namen contact op met de politie en er werd een zoekactie uitgevoerd – zonder resultaat. Dagen zonder informatie werden weken, maanden, jaren, en zijn familie begon te vermoeden dat Gorgos overleden was.

30 jaar later

Tijdens de drie decennia dat hij vermist was, werden er regelmatig herdenkings-diensten gehouden ter nagedachtenis aan de geliefde boer. Tot september 2021, toen Gorgos, net zo mysterieus als hij verdween, weer opdook voor de poort van zijn boerderij in het oosten van Roemenië.

Getuigen beweerden dat Gorgos door een auto voor zijn poort was achtergelaten, maar zij konden zich het kenteken niet herinneren. De oude man was verward en wist niet waar hij was, maar hij zag er goed verzorgd uit.

Een gat van 30 jaar

Gorgos werd grondig medisch onderzocht en de artsen concludeerden dat de boer in goede medische conditie verkeerde, afgezien van enkele neurologische problemen. Hoewel artsen zeiden dat dit volkomen normaal is voor een man van zijn leeftijd, kampt Gorgos alleen met geheugenproblemen over de 30 jaar waarin hij verdween.

Volgens berichten kon Gorgos zich herinneren dat hij in 1928 geboren was, dat zijn vrouw was overleden en dat hij de zoon was van een beroemde handelaar. Maar hij had moeite om zijn zoon en dochter te herkennen. Gorgos’ zoon, die zijn vader aanvankelijk ook niet herkende, vertelde de lokale media dat hij nog steeds niet begrijpt wat er al die jaren geleden is gebeurd.

Volgens zijn zoon: “We begrijpen hem niet. Hij weet niet wat hij zegt. Hij praat met ons over de periode dat hij koeien fokte en verkocht. We vragen hem het ene, en hij vertelt het andere. Wie weet waar hij is geweest, wie hem heeft onderhouden, misschien werd hij gedwongen te werken… wie weet wat voor leven hij heeft geleid?”

‘Thuis’ gebleven

Het is verbijsterend dat Gorgos zich alleen zijn familie, zijn huis en zijn werk als veehouder van drie decennia geleden lijkt te herinneren. Hij verklaarde stellig dat hij al die jaren thuis is geweest.

Gorgos’ familie had nog maar een paar aanwijzingen over: het feit dat hij terugkwam in dezelfde kleren als waarin hij was verdwenen, en dezelfde spullen in zijn zak. In de ene zak vonden ze zijn identiteitskaart en in de andere een enkel treinkaartje voor de lijn Bacău-Ploieşti van de dag dat hij verdween.

Arrestatie?

De familie heeft iedereen die informatie heeft over de laatste 30 jaar van Gorgos’ leven opgeroepen zich te melden. Hun verzoeken zijn echter beantwoord met enkele complottheorieën. Een van de meest prominente theorieën over wat er met Gorgos is gebeurd, is de overtuiging dat hij is gearresteerd.

Dubbelleven?

Veel mensen hebben beweerd dat Gorgos een dubbelleven leidde en dat hij een andere identiteit had die betrokken was bij criminaliteit. De theorie suggereert dat Gorgos zijn naam had veranderd en had geprobeerd zijn verleden te ontvluchten, maar dat het hem uiteindelijk toch te pakken kreeg. Dit, zo suggereren theoretici, zou verklaren waarom hij dezelfde kleren droeg als waarin hij voor het laatst gezien werd, en waarom zijn familie geen spoor van hem kon vinden toen hij verdween.

Dissociatieve persoonlijkheidsstoornis

Een handvol psychiaters heeft betoogd dat Gorgos mogelijk een dissociatieve persoonlijkheidsstoornis heeft. Deze stoornis houdt in dat hij twee verschillende persoonlijkheden heeft, en deze psychiaters suggereren dat dit ertoe kan hebben geleid dat Gorgos gedurende die drie decennia een ander leven heeft geleid. De stoornis komt echter slechts sporadisch voor en het is onwaarschijnlijk dat deze tientallen jaren kan duren.

Anderen hebben gesuggereerd dat Gorgos ongelukkig was als boer en dat hij zijn familie in de steek liet voor een nieuw leven. Deze theoretici hebben betoogd dat hij gedwongen werd terug te keren toen zijn gezondheid achteruitging.

Ontvoering?

Anderen hebben de theorie geopperd dat Gorgos ontvoerd en gedwongen werd als arbeider te werken. Zij beweren dat hij mogelijk naar zijn familie is teruggekeerd omdat hij door zijn slechte gezondheid onbruikbaar werd als arbeider.

Door Aliens of de overheid?

Terwijl een selecte groep mensen zelfs beweert dat de veeboer door aliens is ontvoerd of dat de overheid experimenten op hem heeft uitgevoerd.

Het bericht Een mysterieuze verdwijning verscheen eerst op HEESEN Online.

Psychotherapie

In eerste instantie vroeg Sheila haar dominee om een verwijzing voor psychotherapie. Ontevreden over de therapeut ging ze naar een psychiater. Eind 1989 droomde Sheila nog steeds over de indringers, die ze nu als agressief en vijandig ervoer. In de daaropvolgende twee jaar had ze meer dan twintig afspraken met nog twee artsen, die haar met hypnose behandelden. Ze kreeg angst-remmende en antidepressieve medicijnen.

Hypnose

Onder hypnose kwamen er meer details over haar droomervaringen naar boven. Ze herinnerde zich een skeletachtig gezicht te zien, een ‘krultang‘ met een handvat en een boorpunt, en ze herinnerde zich dat ze uitgerekt en vastgebonden was met rubberen slangen. Na verloop van tijd begon Sheila de mogelijkheid te overwegen dat haar herinneringen geen dromen waren, maar echte gebeurtenissen.

Op een gegeven moment tijdens haar behandeling kwam het onderwerp UFO’s ter sprake. Nadat er een miniserie van CBS was uitgezonden, Intruders (1992), waarin gevallen van vermeende ontvoering van mensen door buitenaardse wezens werden getoond, overtuigde een vriend Sheila ervan dat ze die mogelijkheid grondiger moest onderzoeken en stelde voor dat ze contact opnam met John Mack.

John Mack

Mack, een Pulitzerprijswinnende psychiater en professor aan de Harvard Medical School, was onlangs begonnen met het werken met mensen die dachten dat ze mogelijk door buitenaardse wezens waren meegenomen en waarmee was geëxperimenteerd. Mack gebruikte hypnotische regressie – een techniek die is ontworpen om verloren herinneringen terug te halen – om Sheila te helpen meer over haar verleden te weten te komen. De methode leek te werken en bevestigde wat ze al vermoedde: ze had buitenaardse ontmoetingen. Bovendien ontdekte ze dat ze al sinds haar zesde bezoek kreeg in haar huis, en dat zowel Sheila’s zus als haar dochter ook vreemde ontmoetingen hadden. Het gaf haar een geschonden gevoel, doodsbang dat ze haar familie niet kon beschermen en overmand door angst dat ‘ze’ zouden terugkeren.

Sheila was niet de enige die verontrustende ervaringen had en naar antwoorden zocht. Begin jaren negentig meldden talloze mensen zich in alarmerende aantallen om te zeggen dat ze vreesden dat ze tegen hun wil door buitenaardse wezens waren meegenomen. Een onderzoek uit 1992 wees uit dat misschien wel één op de vijftig volwassenen in de Verenigde Staten dergelijke ontmoetingen had gehad. Later dat jaar hield MIT een academische conferentie om het fenomeen te bespreken. Boeken over het onderwerp bereikten de bestsellerlijst, zaken werden verfilmd en zelfverklaarde ontvoerden verschenen in talkshows op televisie.

Buitenaardse ontvoeringen wekten niet alleen interesse, maar ook controverse op – en wel op meerdere fronten. De verklaringen van getuigen testten de grenzen van hoe ver de maatschappij de getuigenissen en overtuigingen van anderen moest respecteren. Er rezen vragen over hoe betrouwbaar persoonlijke herinneringen eigenlijk waren. En academici debatteerden over welke experts en welke methoden het meest geschikt waren om de waarheid te achterhalen.

Vliegende schotels

Waarom verdween het fenomeen van buitenaardse ontvoeringen plotseling van de lijst met populaire zorgen? Sheila’s beproeving volgde op drie decennia van berichtgeving en publieke fascinatie in de VS voor mensen die ‘door UFO’s werden ontvoerd‘. Sinds de eerste waarnemingen van ‘vliegende schotels‘ in 1947 hadden mensen zich gemeld om te zeggen dat ze ontmoetingen hadden gehad met de inzittenden van ongeïdentificeerde vliegende objecten.

Gedurende de jaren 50 en begin jaren 60 meldden de meesten dat hun ervaringen aangenaam en zelfs spiritueel bevredigend waren geweest. Maar in de loop van de jaren 60 en 70 kwamen er steeds meer gevallen naar boven waarin getuigen beweerden dat ze met geweld door de bezoekers waren mee-genomen. En toen, aan het begin van de 21e eeuw, verdween de belangstelling voor het fenomeen plotseling vrijwel volledig.

Natuurlijk zijn mensen sindsdien blijven beweren dat ze deze beladen ervaringen hebben gehad. Maar de mainstream Amerikaanse media en het lezerspubliek lieten buitenaardse ontvoeringen links liggen. Zelfs nadat onthullingen in The New York Times in 2017 over een geheim UFO-programma van de overheid een hernieuwde interesse in ongeïdentificeerde vliegende objecten teweegbrachten, heeft buitenaardse ontvoering nog steeds geen plaats gekregen naast de breed gepubliceerde waarnemingen door militaire piloten, video’s van vreemd bewegende vliegtuigen, en de vermeende gemummificeerde resten van buitenaardse wezens.

Op hun hoogtepunt in de jaren negentig bleken verhalen over buitenaardse ontvoeringen zo fascinerend dat ze een grote Amerikaanse televisieserie inspireerden. The X-Files, die voor het eerst verscheen in 1993, bood kijkers een boeiend fictief verslag van hoe buitenaardse wezens, samenzwerend met overheids-functionarissen, op sluwe wijze mensen tot slachtoffer maakten. In 2002 stopte de serie, die een ‘must-watch’-serie op televisie was geweest, echter met zijn oorspronkelijke uitzendingen (er werden twee herhalingen uitgezonden in 2016 en 2018), net toen buitenaardse ontvoeringen hun publieke zichtbaarheid begonnen te verliezen.

Waarom verdween dit buitengewone fenomeen, dat de vanzelfsprekende zekerheden over de echte wereld ter discussie stelt, plotseling van de lijst met populaire zorgen? Het antwoord ligt in wie uiteindelijk mocht bepalen wat waar was en wat niet, en hoe ze erin slaagden om het raadsel niet zozeer op te lossen, maar zich er eerder mee te verzoenen.

Zoektochten naar verklaringen

Het debat over de authenticiteit van paranormale verschijnselen is bepaald niet nieuw. Historisch gezien zijn verschillende autoriteiten ingeschakeld om hierover te beslissen. In een groot deel van het 16e- en 17e-eeuwse Europa en de Nieuwe Wereld bijvoorbeeld, bepaalde de Inquisitie vaak of de ziekte of dood van vee of een persoon een bovennatuurlijke oorzaak had, en of iemand die beschuldigd werd, daadwerkelijk een heks was of niet. In de 18e eeuw schakelde de Habsburgse keizerin Maria Theresia artsen in om te beoordelen of meldingen van vampiers in het rijk een natuurlijke verklaring hadden.

In 1784 benoemde de Franse koning Lodewijk XVI twee commissies van deskundigen, bestaande uit astronomen, chemici en artsen, om experimenten uit te voeren om vast te stellen of het fenomeen mesmerisme te wijten was aan een mysterieuze, onzichtbare vloeistof of simpelweg het product was van de koortsachtige verbeelding van de gemakkelijk te beïnvloeden mensen.
En in het 19e- en begin 20e-eeuwse Groot-Brittannië en de VS onderzocht een mix van onderzoekers met achtergronden in psychologie, filosofie, natuurkunde, filologie, antropologie en toneelmagie enkele van de meest prominente occulte beweringen uit die tijd: mediumschap, verschijningen, spookhuizen, helderziendheid en telepathie.

In al deze gevallen gingen autoriteitsfiguren over tot het vaststellen van een consensus over boven-natuurlijke beweringen. Vaak, althans in de westerse wereld, kwamen deze autoriteitsfiguren uit de kerk, de staat of de academische wereld. In sommige gevallen, zoals bij vampirisme en mesmerisme, schakelden functionarissen externe specialisten in om de zaken te onderzoeken. In andere gevallen, zoals bij geesten, namen onderzoekers het op zich om hun mening te geven. De definitie van ‘expertise‘ in het buitenaardse en het onheilspellende was dan ook niet altijd even duidelijk, waardoor een ware grijze markt voor zelfverklaarde specialisten ontstond.

Verschillende heksenjachten

Heksenjachten van allerlei aard zijn tot in de 21e eeuw wereldwijd blijven plaatsvinden. Ongeacht hoe feitenonderzoekers hun onderzoek begonnen, de resultaten van hun werk hebben het populaire geloof in het paranormale nauwelijks ontmoedigd. Naast ufo’s is de publieke belangstelling voor zaken als astrologie, mind control, geesten, buitenzintuiglijke waarneming en cryptiden groot gebleven. Het enige prominente tegenvoorbeeld van het voortbestaan van paranormaal geloof in de westerse wereld lijkt hekserij te zijn. In de loop van de late 17e en 18e eeuw nam de vervolging van vermeende heksen in Europa en Noord-Amerika af, om vervolgens te stoppen.

Historici zijn het er niet helemaal over eens waarom dit gebeurde, maar het is duidelijk dat meerdere factoren hebben bijgedragen aan de schijnbare teloorgang van hekserij. De groeiende steun voor scepsis onder elites, juridische en gerechtelijke hervormingen, de toegenomen waarde die werd gehecht aan religieuze tolerantie en de ontevredenheid over massale arrestaties en martelingen, droegen allemaal bij aan het beteugelen van de impuls, zo niet de honger, naar het criminaliseren en vervolgen van zwarte magie. Maar het was een geleidelijk, zij het onderbroken, proces. En inderdaad, een nadere beschouwing laat zien dat heksenjachten van diverse aard wereldwijd tot in de 21e eeuw zijn blijven plaatsvinden.

Satanische rituelen

In de VS zette echter één specifiek geval een reeks gebeurtenissen in gang die direct relevant waren voor de opkomst van het fenomeen van buitenaardse ontvoeringen. Vanaf 1983 beschuldigden wetshandhavers en ouders begeleiders en leerkrachten van de McMartin Preschool in Californië van seksueel misbruik van kinderen die aan hun zorg waren toevertrouwd. In interviews met maatschappelijk werkers en de politie meldden getuigen dat het misbruik georganiseerd was als onderdeel van geweld-dadige satanische rituelen. In de daaropvolgende tien jaar kwamen er meldingen van zogenaamd satanisch ritueel misbruik naar boven in de VS, maar ook in Canada, het Verenigd Koninkrijk, Australië, Nederland en Duitsland.

In de McMartin-zaak en verschillende andere zaken werden sommige verdachten strafrechtelijk vervolgd en berecht. Halverwege de jaren negentig verwierpen rechtbanken de aanklachten echter in enkele van de meest spraakmakende zaken. De eerste reacties op de beschuldigingen waren verontwaardiging jegens de beschuldigden, maar dit hield geen stand. Binnen een paar jaar na de eerste beschuldigingen begonnen journalisten en sociale wetenschappers kritische beoordelingen van het bewijsmateriaal te publiceren, waarbij ze de betrouwbaarheid van de getuigenverklaringen van kinderen in twijfel trokken. Ze vestigden ook kritische aandacht op het gebruik van suggestieve en agressieve interpersoonlijke communicatie door ambtenaren.

Morele paniek

Critici merkten op hoe zowel evangelische christenen als de roddelpers de rol van satanisme en sekte-achtige rituelen in de zaken benadrukten en portretteerden de golf van beschuldigingen als een moderne ‘heksenjacht‘. Halverwege de jaren negentig ontstond er consensus dat de hele affaire het product was van een ongegronde morele paniek die misbruik had gemaakt van de kwetsbaarheden van kinderen en ouders. Het is echter ook waar dat later onderzoek naar de prevalentie van seksueel misbruik van kinderen de vraag heeft opgeroepen of deze conclusie niet te voorbarig is. Als probleem in de sociale kennis bracht de episode van satanisch ritueel misbruik enkele van dezelfde uitdagingen met zich mee als uit meldingen van buitenaardse ontvoeringen destijds. Beide riepen reële intellectuele en ethische vragen op over de juiste manieren om getuigenissen te verzamelen, te evalueren en te presenteren van getuigen die mogelijk angstig en kwetsbaar zijn.

Geloven in het ongelooflijke

Advocaten voor slachtoffers van misdrijven werden gedwongen na te denken over de grenzen van hun vertrouwen in de nauwkeurigheid van vermeende slachtoffers. Caseworkers vroegen zich af hoe ze de concurrerende rollen van onderzoeker en hulpverlener in evenwicht konden brengen.
De kern van de zaak is: hoe kunnen we geloven wat schijnbaar ongelooflijk lijkt? In het geval van beschuldigingen van satanisch ritueel misbruik werd dit uiteindelijk – ten minste tot tevredenheid van de meeste waarnemers – door de rechtbanken beslecht. Het strafrecht nam de rol van de juiste sociaal epistemoloog op zich. Deze toevlucht tot juridisch gezag was echter niet mogelijk in het geval van buitenaardse ontvoering, aangezien de vermeende daders letterlijk buiten het bereik van het rechts-systeem lagen.

Dus hoe is buitenaardse ontvoering van een buitengewone ervaring, waarvan velen dachten dat het angstaanjagend gewoon was, veranderd in een ervaring die algemeen werd beschouwd als een uitgemaakte zaak, iets dat geen gezamenlijke aandacht meer behoeft? Onderzoekers gebruikten het debat over buitenaardse ontvoeringen om de waarde van hun methoden en beroepen aan te tonen. Net als bij de paniek rond satanisch ritueel misbruik speelden psychologen, psychotherapeuten en maatschappelijk werkers een cruciale rol in zowel het legitimeren als marginaliseren van buitenaardse ontvoeringen. Hun methoden – gebaseerd op interviews, dialogen, interpretaties, diagnostische tests en therapeutische suggesties – speelden een directe rol in hoe ontvoerden en hun voorstanders paranormale ervaringen rapporteerden.

In 1963, in de eerste en meest prominente zaak van buitenaardse ontvoering in de VS, schakelde het echtpaar Betty en Barney Hill een psychiater in voor hulp bij het begrijpen van hun aanhoudende verdriet over hun gezamenlijke geheugenverlies tijdens een autorit twee jaar eerder, iets wat ze uiteindelijk gingen beschouwen als een voorbeeld van buitenaardse ontvoering.

In de jaren 60 waren James Harder, hoogleraar techniek aan de University of California, Berkeley, en R. Leo Sprinkle, counselor aan de University of Wyoming, de eerste experts die hypnose gebruikten om vermeende slachtoffers van buitenaardse ontvoeringen te helpen bij het terugkrijgen van verloren herinneringen aan hun ervaringen. Met een reeks UFO-onderzoekers die vervolgens hypnotische regressie gingen toepassen, werd deze techniek in de jaren 70 en 80 gemeengoed in de UFO-wereld. Begin jaren 90 raadpleegden ontvoerden regelmatig psychotherapeuten, psychiaters, hypnotiseurs, maatschappelijk werkers en zelfbenoemde consultants die niet alleen de intenties van de ondoorgrondelijke wezens probeerden te achterhalen, maar ook getuigen steun en advies boden.

Bedenkingen

In de jaren negentig namen gedragswetenschappers en andere professionals in de geestelijke gezondheidszorg ook het voortouw in het uiten van bedenkingen over de manier waarop consulenten voor ontvoeringsgevallen omgingen. De eersten begonnen relatief laat met het bestuderen van het fenomeen, maar toen ze hun intrede deden, bestonden ze vrijwel uitsluitend uit experimenteel psychologen, psychotherapeuten en psychiaters. De eerste discussies over het onderwerp ontvoering door deze meer sceptische groep onderzoekers vonden plaats in 1989, en het debat was het hevigst van midden jaren negentig tot ongeveer 2000.

Voor velen in deze kring vormde het ontvoerings-fenomeen een zorgwekkende uitdaging voor de integriteit van onderzoek en behandeling. Maar ze gebruikten het debat over buitenaardse ontvoering ook als een kans om de waarde van hun methoden en beroepen te demonstreren. Dit was bepaald geen nieuwe vorm van interventie voor degenen die werkzaam waren in de psychologie en de geneeskunde. In de 19e en begin 20e eeuw namen veel psychiaters en psychoanalytici de taak op zich om bovennatuurlijke ervaringen en overtuigingen te ontmaskeren en plaatsten ze zich vooraan in de strijd tegen wat zij beschouwden als achterlijk bijgeloof.

Verwarde geesten

Als uitgesproken voorstanders van sociale hervormingen, en steeds meer aangetrokken tot seculiere en biologische verklaringen, zagen degenen die het behandelen van geestesgestoorden tot hun beroep maakten, hun vakgebied als de eerste verdedigingslinie tegen wat zij als irrationele beweringen beschouwden. Visioenen van de hemel, ontmoetingen met heiligen en demonen, bezoeken van overleden dierbaren, vermoedens van magische invloed: dit alles, zo betoogden specialisten, waren slechts producten van onwetendheid en verwarde geesten.

Dissociatief¹

In de jaren 80 en 90 dachten ook enkele prominente academici en praktiserende therapeuten dat verhalen over buitenaardse ontvoeringen alledaagse verklaringen hadden die door overijverige ufologen over het hoofd werden gezien. Het is dan ook niet verwonderlijk dat degenen die betrokken waren bij klinisch werk met patiënten vaak een pathologie zagen. Ze waren het over het algemeen eens met George Ganaway, destijds universitair docent psychiatrie aan de Emory University in Atlanta, dat de ervaring van buitenaardse ontvoeringen in feite een syndroom ‘van het dissociatieve type‘ was, geworteld in dezelfde soort fantasiegevoeligheid en hoge suggestibiliteit die te vinden is bij mensen met symptomen van wat toen meervoudige persoonlijkheidsstoornis werd genoemd, of die melding maakten van satanisch ritueel misbruik.

Confabulatie²

Onder leiding van een groep cognitief psychologen was een andere groep van mening dat ontvoerden onbedoeld hun ervaringen verzonnen. Om hun standpunt te onderbouwen, baseerden ze zich op studies die de prevalentie van bedrog en confabulatie aantoonden. De Amerikaanse psychologie was al sinds hun 19e-eeuwse onderzoek naar spiritueel mediumschap geobsedeerd door het probleem van bedrog. Tegen de jaren 60 maakten psychologen regelmatig gebruik van bedrog in hun experimenten om de veronderstelde misleidingen en zelfbedrog van hun proefpersonen te omzeilen. Bedrog werd iets wat noch immoreel noch pathologisch was, maar heel normaal.

Opgefriste herinneringen

De herinneringen van ontvoerden, zo werd betoogd, waren valse herinneringen, aangewakkerd door ontvoeringsdeskundigen. Tegelijkertijd uitte de American Medical Association (AMA) haar twijfels over de therapeutische en forensische waarde van informatie verkregen via technieken voor geheugenherstel. Reeds in een resolutie, aangenomen in 1984, bekritiseerde de Raad voor Wetenschappelijke Zaken van de AMA de wetenschappelijke status van ‘opgefriste herinneringen‘ met behulp van hypnose. Zij stelde dat ‘herinneringen verkregen tijdens hypnose confabulaties en pseudoherinneringen kunnen omvatten en niet alleen niet nauwkeuriger zijn, maar zelfs minder betrouwbaar lijken dan niet-hypnotische herinneringen.‘

In juni 1994 volgde diezelfde raad met een verklaring over haar wantrouwen jegens hervonden herinneringen aan seksueel misbruik van kinderen. Zij verklaarde dat deze ‘van onzekere authenticiteit zijn, die onderworpen zou moeten worden aan externe verificatie. Het gebruik van hervonden herinneringen brengt problemen met zich mee van mogelijke verkeerde toepassing. Het meest controversieel zijn de herinneringen die alleen in therapie aan de oppervlakte komen…‘ De therapeutische setting, zo werd aangenomen, werkte met een zeer subjectief idee van waarheid.

Geheugenoorlog

Vanaf 1993 publiceerden teams van experimenteel psychologen studies die aantoonden dat buitenaardse ontvoering deel uitmaakte van een familie van nieuwe fenomenen die voortkwamen uit niet-erkende sociaal-psychologische invloeden en alledaagse mentale feilbaarheid. Gevangen in wat literatuurcriticus Frederick Crews de ‘geheugenoorlogen‘ van de jaren negentig noemde, vond buitenaardse ontvoering een plaats naast satanisch ritueel misbruik, hervonden herinneringen en meervoudige persoonlijkheden als iets dat wetenschappelijk onjuist werd geacht. Getuigen werden niet verdacht van liegen.

De herinneringen van ontvoerden, zo werd betoogd, waren eerder valse herinneringen die door ontvoerings-deskundigen werden aangewakkerd door middel van suggestieve vragen om ‘ervaringen‘ op een fantasierijke manier te herbeleven. Als zodanig konden de ervaringen van ontvoerden achteraf worden gezien als verfraaiingen, waarbij kwetsbare individuen de gaten in hun herinneringen opvulden met details die waren ontleend aan populaire media en ontvoeringsdeskundigen.

Onderzoek naar Macks werk

Een cruciaal moment kwam in juni 1994, toen de Harvard Medical School een commissie instelde om Macks werk met ontvoerden te onderzoeken. In het eindrapport, dat ongeveer een jaar later verscheen, beschuldigde de commissie Mack niet van wangedrag en behield hij zijn status als ‘lid met een goede reputatie‘ binnen de faculteit. De commissie bekritiseerde hem echter wel voor verschillende tekortkomingen in zijn methoden, waarvan de ernstigste was dat hij geen onderscheid maakte tussen de ontvoerden die hij als proefpersonen behandelde en degenen die zijn patiënten waren.

Naar de marge

Binnen een paar jaar daarna trok buitenaardse ontvoering niet meer de mainstream aandacht die het had gehad. Het werd opnieuw naar de wetenschappelijke marge verwezen. Net als bij satanisch ritueel misbruik had de negatieve reactie van gedragswetenschappers en clinici een voelbare impact op de publieke opinie. Dit was ook duidelijk te zien aan de bioscoopkassa’s, toen filmmakers minder zin hadden in het idee om verhalen over ontvoerden te verfilmen.

De conclusie lijkt dus te zijn dat onderzoekers en praktiserende clinici tussenbeide zijn gekomen om het fenomeen te ontmaskeren en erin geslaagd zijn de geloofwaardigheid ervan te ondermijnen. De wet vereist duidelijke oplossingen. De psychologie staat veel meer open voor ambiguïteit. Maar in feite verwierpen de meeste gedragswetenschappers en behandelspecialisten die een standpunt innamen over de kwestie, buitenaardse ontvoeringen niet categorisch. In plaats daarvan zagen ze het eerder in klinische termen, als een fenomeen dat voortkomt uit therapeutische omgevingen en ontmoetingen, waarbij het proces niet draaide om het reconstrueren van een accuraat beeld van iemands verleden, maar om het ontwikkelen van persoonlijk geloofwaardige en productieve verhalen over dat verleden.

Zelfs de Harvard-commissie die Mack onderzocht, maakte duidelijk dat de leden niet verantwoordelijk waren voor het beslissen of aannemen of er buitenaardse ontvoeringen plaatsvonden. Zoals zij het zelf stelden, betwistten ze Macks recht niet om een specifieke reeks hypothesen over het fenomeen te hanteren. ‘We hebben ook niet geprobeerd vast te stellen of zijn hypothesen correct zijn. We concentreerden ons in plaats daarvan op de kwaliteit van zijn klinische en wetenschappelijke methoden en de manier waarop hij als arts en wetenschapper zijn werk over ‘buitenaardse ontvoeringen‘ heeft uitgevoerd…‘

Ontologisch³

Voor de Harvard-commissie, althans, ging haar bezorgdheid niet uit over de ontologische beweringen over buitenaardse ontvoeringen, maar eerder over de ethische behandeling van degenen die dergelijke beweringen deden. In zaken van satanisch ritueel misbruik moesten rechtbanken uiteindelijk definitief oordelen over de waarheid van de beschuldigingen. Wanneer het echter om buitenaardse ontvoeringen ging, hadden de Harvard-commissie, academische onderzoekers, therapeuten en de publieke opinie geen dergelijke verplichting. Het fenomeen kon dus als meerdere dingen tegelijk worden behandeld:

• een psychische afwijking,
• een slaapstoornis,
• een mystieke ervaring,
• een verzonnen fictie,
• een uiting van culturele angsten,
• een daadwerkelijke ontmoeting met buitenaardse wezens.

De wet vereist duidelijke oplossingen. De psychologie is echter veel ontvankelijker voor ambiguïteit. Op een paradoxale manier werd buitenaardse ontvoering een zekere mate van legitimiteit toegekend, omdat het de wettelijke autoriteit ontweek en in handen viel van psychologen. De ervaring van ontvoerden was reëel in die zin dat het reëel genoeg was voor degene die erin geloofde. Het fenomeen werd dus effectief gedegradeerd tot de status van een devoot aangehangen geloof, vergelijkbaar met een spirituele overtuiging of idee.

Nieuwe kijk op de werkelijkheid

Gezien als een diepgewortelde persoonlijke overtuiging, zagen veel mensen er geen probleem in om berichten over buitenaardse ontvoeringen te beschouwen als een nieuwe kijk op de werkelijkheid. Op deze manier werd het fenomeen van buitenaardse ontvoeringen relatief onschadelijk gemaakt. Nu, in een tijd waarin het gepraat over ongeïdentificeerde afwijkende verschijnselen en het terugvinden van neergestorte ruimteschepen en ‘niet-menselijke biologische stoffen‘ zijn intrede heeft gedaan in de wereld van de hoorzittingen van het Congres, valt nog te bezien of buitenaardse ontvoeringen op hun plaats zullen blijven.

¹ Dissociatie, een term uit de psychologie is een geestesgesteldheid waarin bepaalde gedachten, emoties, waarnemingen of herinneringen buiten het bewustzijn worden geplaatst, tijdelijk niet ‘oproepbaar’ zijn of minder samenhang vertonen. Letterlijk betekent dissociatie ‘ontkoppeling‘ of ‘uiteenvallen‘. Het is een zeer alledaags verschijnsel: iedereen verliest bijvoorbeeld weleens de aandacht voor de omgeving als men zeer geconcentreerd met iets bezig is en iedereen heeft weleens een dagdroom. Gewoonlijk is het een mechanisme om tot rust te komen, een afweermechanisme.

² Confabulatie (of confabuleren) is een stoornis in het geheugen, waarbij iemand overdreven, gefantaseerde of onware verhalen vertelt. De gedragingen lijken op pseudologia phantastica  of pathologisch liegen, maar er is geen sprake van opzettelijk liegen. Mensen die confabuleren zijn vaak sterk overtuigd van hun valse herinneringen, zelfs als er tegenstrijdig bewijs wordt aangedragen.

³ De ontologie (van het Griekse ὄντως = zijnde en λόγος = woord, leer) of zijnsleer is onderdeel van de metafysica, de filosofische tak die het wezen onderzoekt dat achter de waargenomen werkelijkheid  schuilgaat. De ontologie onderzoekt en beschrijft de eigenschappen, of breder: het zijn van het geheel van dingen, “entiteiten” of zijnden, waarvan aangenomen wordt dat ze bestaan of beter: zijn. De klassieke ontologie probeert, op grond van hun eigenschappen, de entiteiten vervolgens in te delen in fundamentele categorieën. Daarom wordt de ontologie soms ook wel ‘categorietheorie‘ genoemd.

Het bericht Ontvoerd door Aliens verscheen eerst op HEESEN Online.