<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>analyse Archieven - HEESEN Online</title>
	<atom:link href="https://heesen.online/tag/analyse/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://heesen.online/tag/analyse/</link>
	<description>Blogs van Jos Heesen</description>
	<lastBuildDate>Sat, 17 Aug 2024 11:39:47 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.4</generator>
	<item>
		<title>Desinformatie 1/&#8230;</title>
		<link>https://heesen.online/desinformatie-1/</link>
					<comments>https://heesen.online/desinformatie-1/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[JosWP]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 17 Aug 2024 11:28:06 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Actueel]]></category>
		<category><![CDATA[Filosofie]]></category>
		<category><![CDATA[Geschiedenis]]></category>
		<category><![CDATA[Teksten in het Nederlands/Dutch]]></category>
		<category><![CDATA[analyse]]></category>
		<category><![CDATA[desinformatie]]></category>
		<category><![CDATA[fake news]]></category>
		<category><![CDATA[nepnieuws]]></category>
		<category><![CDATA[sociale media]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://heesen.online/?p=5760</guid>

					<description><![CDATA[<p>Nog maar eens wat over de plaag van onze tijd: desinformatie of "fake news" zoals dat wordt gegenereerd door de diverse AI mogelijkheden (voor tekst, beeld en geluid).</p>
<p>Zelfs het onderzoek naar die desinformatie is de afgelopen jaren onder vuur komen te liggen.<br />
Politici van rechts hebben ongefundeerde beweringen gedaan over hoe onderzoek naar desinformatie conservatieve standpunten het zwijgen oplegt, terwijl anderen hebben betoogd dat desinformatie moeilijk te identificeren is en dat fact-checking-initiatieven te politiek zijn om effectief te zijn.</p>
<p>Het bericht <a href="https://heesen.online/desinformatie-1/">Desinformatie 1/&#8230;</a> verscheen eerst op <a href="https://heesen.online">HEESEN Online</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Nog maar eens wat over de plaag van onze tijd: desinformatie of &#8220;<em>fake news</em>&#8221; zoals dat wordt gegenereerd  door de diverse AI mogelijkheden (voor tekst, beeld en geluid).</p>



<p class="wp-block-paragraph">Zelfs het onderzoek naar die desinformatie is de afgelopen jaren onder vuur komen te liggen. <br>Politici van rechts hebben ongefundeerde beweringen gedaan over hoe onderzoek naar desinformatie conservatieve standpunten het zwijgen oplegt, terwijl anderen hebben betoogd dat desinformatie moeilijk te identificeren is en dat fact-checking-initiatieven te politiek zijn om effectief te zijn. </p>



<h2 class="wp-block-heading">Een analyse</h2>



<p class="wp-block-paragraph">Een artikel gepubliceerd in het tijdschrift <em>Nature Humanities and Social Sciences Communications</em> met de titel &#8220;<em>Liars Know They Are Lying: Differentiating Disinformation from Disagreement</em>&#8221; weerlegt deze beweringen en biedt een diepgaand analyse van de vaak gepolitiseerde wereld van onderzoek naar desinformatie. </p>



<p class="wp-block-paragraph">De auteurs, <em>Stephan Lewandowsky, Ullrich K. H. Ecker, John Cook, Sander van der Linden, Jon Roozenbeek, Naomi Oreskes </em>en<em> Lee C. McIntyre</em>, betogen dat opzettelijke desinformatie (d.w.z. valse beweringen met de intentie om te misleiden) &#8220;<em>aantoonbaar schadelijk is voor de volksgezondheid, op bewijs gebaseerde beleidsvorming en democratische processen.</em>&#8221; De auteurs stellen ook manieren voor waarop maatschappelijke organisaties en beleidsmakers opzettelijke desinformatietactieken kunnen identificeren en erop kunnen reageren zonder hun toevlucht te nemen tot censuur. </p>



<p class="wp-block-paragraph">De auteurs leveren ruim empirisch bewijs dat de bewering ontkracht dat desinformatieonderzoek erop gericht is conservatieven het zwijgen op te leggen. Sterker nog, zo schrijven ze, recent onderzoek dat <strong><em>208 miljoen Amerikaanse Facebook-gebruikers</em></strong> bestudeerde, ontdekte dat een &#8220;<em>substantieel segment van het nieuws-ecosysteem uitsluitend door conservatieven wordt geconsumeerd en dat de meeste desinformatie zich binnen deze ideologische bubbel bevindt.</em>&#8221; </p>



<h2 class="wp-block-heading">Critici het zwijgen opgelegd</h2>



<p class="wp-block-paragraph">Dat heeft rechtse politici er echter niet van weerhouden om angst voor de vrijheid van meningsuiting onder hun aanhangers aan te wakkeren. Politici hebben ook onderzoekers op de korrel genomen en in diskrediet gebracht: van openbare veroordelingen tot wetgevende maatregelen om de academische vrijheid in te perken. Hierdoor vinden onderzoekers het steeds moeilijker om onpartijdige onderzoeken uit te voeren. Zo werd <em>Kate Starbird</em>, een onderzoeker naar desinformatie aan de <em>Universiteit van Washington</em>, opgeroepen om te getuigen voor de <em>Select Subcommittee on the Weaponization of the Federal Government,</em> waar ze te maken kreeg met valse beschuldigingen dat ze samenspande met de regering-Biden om conservatieve stemmen het zwijgen op te leggen. <br>Ze vertelde de <em>New York Times</em>: &#8220;<em>De mensen die profiteren van de verspreiding van desinformatie hebben effectief veel van de mensen het zwijgen opgelegd die hen juist zouden proberen aan te spreken.</em>&#8221; </p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img fetchpriority="high" decoding="async" width="1024" height="1024" src="https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/08/desinformatieruins.jpg" alt="" class="wp-image-5764" srcset="https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/08/desinformatieruins.jpg 1024w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/08/desinformatieruins-300x300.jpg 300w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/08/desinformatieruins-150x150.jpg 150w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/08/desinformatieruins-768x768.jpg 768w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/08/desinformatieruins-120x120.jpg 120w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<h2 class="wp-block-heading">Is objectiviteit mogelijk?</h2>



<p class="wp-block-paragraph">Het artikel behandelt ook wat de auteurs de &#8220;postmoderne&#8221; kritiek op desinformatie-onderzoek noemen. In plaats van beschuldigingen van desinformatie te weerleggen met feitelijk bewijs, vallen ze terug op een aanval op &#8220;<em>het idee dat objectieve kennis zelfs mogelijk is</em>.&#8221; <br>In het artikel worden verschillende voorbeelden van deze tactiek aangehaald, met name van voormalig president <em>Donald Trump</em> en zijn adviseurs, die vaak verwezen naar het idee van alternatieve feiten – of de beroemde opmerking van voormalig burgemeester van New York City en bondgenoot van Trump, <em>Rudy Giuliani</em>: “<em>Waarheid is geen waarheid.</em>” <br>Deze strategieën dienen als manieren om desinformatie te verspreiden om het publieke vertrouwen te ondermijnen, vaak met weinig tot geen publieke gevolgen, vooral in het licht van beslissingen die door sociale media-bedrijven zijn genomen om:</p>



<ul class="wp-block-list">
<li>hun vertrouwen en veiligheidsinspanningen te verminderen en </li>



<li>tegelijkertijd werknemers te ontslaan die werken aan het detecteren van haatzaaierij en verkiezingsintegriteit. </li>
</ul>



<h2 class="wp-block-heading">Belangrijkste strategieën </h2>



<p class="wp-block-paragraph">Naast het leveren van bewijs voor waarom desinformatie nog steeds een urgente beleidskwestie is, bieden de auteurs nuttige inzichten in hoe desinformatie en de onderliggende intentie om te misleiden te identificeren. Ze bieden drie belangrijke strategieën. </p>



<ul class="wp-block-list">
<li><strong>Statistische en linguïstische analyse:</strong> één effectieve methode is gebaseerd op statistische en linguïstische analyse van tekst. Hoewel mensen notoir onbetrouwbaar zijn in het detecteren van leugens &#8211; ze presteren slechts iets beter dan toeval &#8211; hebben ontwikkelingen in natuurlijke taalverwerking (NLP) dit vermogen aanzienlijk verbeterd. Machine-learningmodellen kunnen nu linguïstische signalen analyseren om teksten als misleidend of eerlijk te classificeren. De auteurs citeren bijvoorbeeld onderzoek naar een model dat de distributie van verschillende soorten woorden onderzocht en een nauwkeurigheidspercentage van 67% behaalde, waarmee het beter presteerde dan menselijke beoordelaars die slechts 52% scoorden. Een soortgelijk model werd gebruikt om tweets van Donald Trump te classificeren als waar of onwaar op basis van onafhankelijke feitencontroles. Opmerkelijk genoeg behaalde dit model een nauwkeurigheid van meer dan 90%. </li>



<li><strong>Analyse van interne documenten:</strong> Een andere methode om opzettelijke misleiding te detecteren, is het analyseren van de interne documenten van instellingen, zoals overheden of bedrijven. Door de interne kennis van deze entiteiten te vergelijken met hun openbare verklaringen, kunnen onderzoekers actieve misleiding ontdekken, vooral wanneer deze op grote schaal plaatsvindt. Deze aanpak is met name effectief gebleken bij het blootleggen van wanpraktijken van bedrijven, waarbij discrepanties tussen interne communicatie en openbare standpunten opzettelijke misleiding onthullen. Hoewel deze techniek veel geld kan kosten, kan het ook leiden tot belangrijke resultaten, zoals de &#8220;<em>veroordeling van Phillip Morris op grond van de federale afpersingswet (RICO)</em>.&#8221;</li>



<li><strong>Vergelijking van verklaringen met officiële getuigenissen:</strong> De derde benadering richt zich op het identificeren van discrepanties tussen publieke verklaringen en die welke in een rechtbank zijn afgelegd. Een opvallend voorbeeld is Donald Trumps &#8220;<em>grote leugen</em>&#8221; over de presidentsverkiezingen van 2020. Terwijl Trump publiekelijk en herhaaldelijk beweerde dat er sprake was van wijdverbreide verkiezingsfraude, ondersteunden zijn advocaten, die meer dan 60 rechtszaken aanspanden met betrekking tot de verkiezingen, deze beweringen <strong><em>niet</em></strong> in de rechtbank. Sterker nog, Trumps advocaten <strong><em>ontkenden</em></strong> vaak elke vermelding van fraude toen ze door rechters werden ondervraagd. </li>
</ul>



<p class="wp-block-paragraph">Het genoemde artikel ondersteunt het idee dat onderzoek naar desinformatie essentieel is voor een democratisch discours. Belangrijk is dat ook dat er onderscheid gemaakt wordt tussen een gezond democratisch debat op basis van <em>betwiste feiten</em> en <em>regelrechte leugens</em>. Zoals de auteurs opmerken, geeft het oneens zijn over feiten &#8220;<em>geen toestemming voor het gebruik van regelrechte leugens en propaganda om het publiek opzettelijk te misleiden</em>&#8220;, en is het mogelijk om &#8220;<em>onwaarheden, desinformatie en leugens te identificeren en ze te onderscheiden van te goeder trouw gegeven politieke en beleidsmatige argumentatie.</em>&#8220;</p>



<h2 class="wp-block-heading">Kwantificeren van de impact van desinformatie </h2>



<p class="wp-block-paragraph">Om een ​​kwantitatief inzicht te krijgen in desinformatie en de impact ervan op het informatie-ecosysteem, voerde een aparte groep onderzoekers van het <em>Observatory on Social Media </em>van de<em> Universiteit van Indiana</em> een onderzoek uit om de groeiende kwetsbaarheid van sociale media-bedrijven voor manipulatie door kwaadwillenden te onderzoeken. Hun onderzoek werd aangestuurd door de vraag: <em>hoe beïnvloeden manipulatietactieken de kwaliteit van informatie op socialemedianetwerken</em>? In het resulterende artikel, getiteld &#8220;<em>Quantifying the vulnerabilities of the online public square to adversarial manipulation tactics</em>&#8220;, betogen ze dat &#8220;<em>gebruikers van sociale media kwetsbaar zijn voor adversarial manipulation tactics, waarmee kwaadwillenden de blootstelling aan content die bijvoorbeeld democratische verkiezingen en de volksgezondheid bedreigt, kunnen vergroten.</em>&#8221; </p>



<p class="wp-block-paragraph">Met behulp van een simulatiemodel genaamd <em>SimSoM</em> onderzocht het onderzoek tactieken die door kwaadwillenden worden gebruikt om de kwaliteit van informatie te verslechteren. De onderzoekers definiëren &#8220;kwaadwillenden&#8221; als die &#8220;<em>accounts die worden aangestuurd door kwaadwillende (adversarial) actoren om content van lage kwaliteit te verspreiden onder authentieke agenten.</em>&#8221; <br>Dergelijke accounts kunnen worden aangestuurd door <em>mensen, bots</em> of <em>cyborgs</em>. <br>Aan de andere kant zijn er gebruikers die hoogwaardige content willen delen en consumeren. Het model beschouwt drie mogelijke manipulatietactieken:</p>



<ul class="wp-block-list">
<li>infiltratie, </li>



<li>misleiding en</li>



<li>overvloed (&#8220;flooding&#8221;). </li>
</ul>



<p class="wp-block-paragraph">Infiltratie verwijst naar hoe &#8220;<em>slechte actoren de blootstelling aan hun berichten vergroten door authentieke accounts hen te laten volgen</em>&#8220;, terwijl <em>flooding</em> ontstaat als slechte actoren gebruikers <em>spammen</em> met content van lage kwaliteit. Misleiding, tenslotte, verwijst naar de aantrekkingskracht van de content. </p>



<p class="wp-block-paragraph">De onderzoekers beschouwen gevallen waarin informatie van lage kwaliteit een hoge misleidende aantrekkingskracht heeft op basis van hoe deze wordt gecommuniceerd. </p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img decoding="async" width="1024" height="1024" src="https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/08/desinformatieruins2.jpg" alt="" class="wp-image-5768" srcset="https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/08/desinformatieruins2.jpg 1024w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/08/desinformatieruins2-300x300.jpg 300w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/08/desinformatieruins2-150x150.jpg 150w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/08/desinformatieruins2-768x768.jpg 768w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/08/desinformatieruins2-120x120.jpg 120w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<h2 class="wp-block-heading">Belangrijkste bevindingen </h2>



<p class="wp-block-paragraph">De studie concludeert dat <em>infiltratie de meest effectieve </em>manipulatietactiek is. Als de waarschijnlijkheid om het account van een slechte actor te volgen 10% is, &#8220;<em>wordt de gemiddelde kwaliteit in het systeem teruggebracht tot minder dan de helft.</em>&#8221; Wanneer slechte actoren uitsluitend content genereren met een maximale misleidende aantrekkingskracht, wordt de kwaliteit teruggebracht tot ongeveer 70%. Als slechte actoren infiltratie combineren met misleiding of flooding, wordt de &#8220;<em>gemiddelde informatiekwaliteit teruggebracht tot 40%.</em>&#8221; <br>De auteurs ontdekten ook dat niet-authentieke accounts niet gericht hoeven te zijn op &#8220;<em>invloedrijke</em>&#8221; accounts (accounts met veel volgers en veel activiteit). In plaats daarvan &#8220;<em>kunnen ze meer schade aanrichten door verbinding te maken met willekeurige accounts.</em>&#8221; In tegenstelling tot wat algemeen wordt aangenomen, kunnen desinformatie-campagnes dus meer polarisatie creëren als de doelen willekeurig zijn. Zoals de auteurs opmerken, &#8220;<em>is de kwaliteitsverdeling ongelijk, zodat de beoogde bevolking er slechter aan toe is, maar andere delen van de gemeenschap worden gespaard. Targetingtactieken hebben daarom de neiging averechts te werken als we ervan uitgaan dat kwaadwillenden van plan zijn om de verspreiding van hun content over de hele gemeenschap te maximaliseren</em>.&#8221; </p>



<p class="wp-block-paragraph">Op dezelfde manier ontdekt het onderzoek ook dat het targeten van accounts waarvan bekend is dat ze misinformatie verspreiden, niet bijzonder effectief is. In dit geval ontdekten ze dat dergelijke gebruikers zich in een &#8220;<em>echo chamber</em>&#8221; bevinden waarin &#8220;<em>berichten van lage kwaliteit worden gedeeld en snel verouderd raken binnen één dicht verbonden partijdige cluster, waardoor de rest van het netwerk wordt gespaard</em>.&#8221; </p>



<h2 class="wp-block-heading">Conclusie </h2>



<p class="wp-block-paragraph">Deze twee recente artikelen pakken de tegenwerking van desinformatieonderzoek op verschillende manieren aan en bieden belangrijke inzichten. <br>Het artikel van <em>Stephan Lewandowsky et al.</em> werpt licht op de bredere sociale en politieke dynamiek die onderzoek compliceert, en benadrukt de uitdagingen waarmee onderzoekers worden geconfronteerd en het belang van intentie bij het identificeren van desinformatie. <br>De kwantitatieve studie door onderzoekers aan de <em>Indiana University</em> biedt numerieke gegevens over de impact van desinformatie op het vertrouwen en gedrag van het publiek, en onthult in hoeverre desinformatiecampagnes democratische processen en de kwaliteit van online gedeelde informatie kunnen ondermijnen. <br>Samen bevestigen deze studies het belang van het bestuderen en beperken van desinformatie, vooral in een verkiezingsjaar voor de Verenigde Staten.</p>
<p>Het bericht <a href="https://heesen.online/desinformatie-1/">Desinformatie 1/&#8230;</a> verscheen eerst op <a href="https://heesen.online">HEESEN Online</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://heesen.online/desinformatie-1/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Desinformatie 3/&#8230;</title>
		<link>https://heesen.online/nieuws/</link>
					<comments>https://heesen.online/nieuws/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[JosWP]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 05 Mar 2024 12:13:51 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Actueel]]></category>
		<category><![CDATA[Filosofie]]></category>
		<category><![CDATA[Geschiedenis]]></category>
		<category><![CDATA[Teksten in het Nederlands/Dutch]]></category>
		<category><![CDATA[analyse]]></category>
		<category><![CDATA[desinformatie]]></category>
		<category><![CDATA[fake news]]></category>
		<category><![CDATA[gaslighting]]></category>
		<category><![CDATA[humbug]]></category>
		<category><![CDATA[sociale media]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://heesen.online/?p=4883</guid>

					<description><![CDATA[<p>Gezien wat er de afgelopen jaren over desinformatie aan het licht is gekomen, wordt het steeds duidelijker dat de huidige vangrails – zowel overheidsregels als het interne beleid van de bedrijven – niet voldoende zijn om de problemen aan te pakken die de informatieomgeving teisteren.</p>
<p>Het bericht <a href="https://heesen.online/nieuws/">Desinformatie 3/&#8230;</a> verscheen eerst op <a href="https://heesen.online">HEESEN Online</a>.</p>
]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Nepnieuws (Fake news, gaslighting) verwijst naar valse of misleidende informatie die als nieuws wordt gepresenteerd, vaak met de bedoeling lezers of kijkers te misleiden. Het kan verschillende vormen aannemen, waaronder verzonnen verhalen, verdraaide feiten, gemanipuleerde afbeeldingen of video&#8217;s en misleidende krantenkoppen. Nepnieuws wordt doorgaans gecreëerd en verspreid via sociale mediaplatforms, websites en andere onlinekanalen, hoewel het ook in traditionele mediabronnen kan voorkomen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">De verspreiding van nepnieuws kan ernstige gevolgen hebben, waaronder de vervorming van het publieke debat, de erosie van het vertrouwen in de media en de verspreiding van desinformatie. Het kan ook worden gebruikt als instrument voor propaganda-, manipulatie- en beïnvloedingscampagnes, vooral in de context van politieke of sociale kwesties.</p>


<div class="wp-block-image">
<figure class="aligncenter size-full"><img decoding="async" width="640" height="355" src="https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/05/640px-The_fin_de_siecle_newspaper_proprietor_cropped.jpg" alt="" class="wp-image-5104" srcset="https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/05/640px-The_fin_de_siecle_newspaper_proprietor_cropped.jpg 640w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/05/640px-The_fin_de_siecle_newspaper_proprietor_cropped-300x166.jpg 300w" sizes="(max-width: 640px) 100vw, 640px" /><figcaption class="wp-element-caption">Reporters met &#8220;fake news&#8221;, een 1894 illustratie van <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Frederick_Burr_Opper">Frederick Burr Opper</a> (toen al!)</figcaption></figure>
</div>


<p class="wp-block-paragraph">Het is belangrijk voor consumenten van nieuws en informatie om de bronnen die ze tegenkomen kritisch te beoordelen en de juistheid van de inhoud te verifiëren voordat deze wordt gedeeld. Organisaties die feiten controleren en initiatieven op het gebied van mediageletterdheid spelen een cruciale rol bij het bestrijden van de verspreiding van nepnieuws en het bevorderen van een beter geïnformeerde en verantwoordelijke benadering van het consumeren van informatie.</p>



<p class="wp-block-paragraph">In dit verband is onderstaand artikel uit het <a href="https://thebulletin.org/doomsday-clock/">Bulletin of the Atomic Scientists</a> waard om hier (vertaald en enigszins ingekort) te herhalen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">&#8220;Sociale media zijn een verbindende factor geweest tussen mensen dichtbij en ver weg, maar hebben ook:</p>



<ul class="wp-block-list">
<li>politieke conflicten aangewakkerd, </li>



<li>democratische processen bedreigd, </li>



<li>bijgedragen aan de verspreiding van desinformatie over de volksgezondheid en </li>



<li>waarschijnlijk de geestelijke gezondheid van sommige tieners geschaad. </li>
</ul>



<p class="wp-block-paragraph">Gezien wat er de afgelopen jaren over deze platforms aan het licht is gekomen, wordt het steeds duidelijker dat de huidige vangrails – zowel overheidsregels als het interne beleid van de bedrijven – niet voldoende zijn om de problemen aan te pakken die de informatieomgeving teisteren. Maar om democratieën en hun burgers te laten floreren is een gezond virtueel ecosysteem noodzakelijk.</p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="725" src="https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/03/fakenewsstats-1024x725.jpg" alt="" class="wp-image-4886" srcset="https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/03/fakenewsstats-1024x725.jpg 1024w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/03/fakenewsstats-300x212.jpg 300w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/03/fakenewsstats-768x544.jpg 768w, https://heesen.online/wp-content/uploads/2024/03/fakenewsstats.jpg 1185w" sizes="auto, (max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<h2 class="wp-block-heading">Een panel als het IPCC</h2>



<p class="wp-block-paragraph">Om dat te bereiken hebben experts een internationale inspanning nodig om beleidsmakers te verbinden met onderzoek door relevante onderzoeksstromen te verzamelen, samen te vatten en te destilleren. <br>Twee van dergelijke initiatieven, het <em>International Panel on the Information Environment</em> en het voorgestelde <em>International Observatory on Information and Democracy</em>, zijn begonnen aan dat doel te werken. Beiden zijn geïnspireerd door het <em>Intergouvernementeel Panel voor Klimaatverandering</em> (IPCC), een multinationale organisatie die een wetenschappelijk bureau kiest om evaluaties van klimaatonderzoek uit te voeren en beleidsaanbevelingen te doen. <br>Sinds de oprichting in 1988 heeft het IPCC de antropogene oorsprong van de klimaatverandering stevig bevestigd en beleidsaanbevelingen gedaan die de basis vormden van twee grote internationale overeenkomsten, het <em>Kyoto-protocol</em> van 1997 en de <em>Overeenkomst van Parijs</em> van 2015. <br>Beleidsmakers en onderzoekers hebben opgeroepen tot soortgelijke maatregelen om op onderzoek gebaseerd, mondiaal gecoördineerd beleid inzake de informatieomgeving en -voorziening te creëren.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Om dergelijke inspanningen te laten slagen, moeten ze echter kunnen putten uit een goed ontwikkelde onderzoeksbasis. Het eerste rapport van het IPCC, geschreven tussen 1988 en 1990, maakte gebruik van decennia van gestandaardiseerde metingen en onderzoeksinfrastructuur, waaronder:</p>



<ul class="wp-block-list">
<li>monitoring van kooldioxide in de atmosfeer, </li>



<li>geavanceerde metingen van weerballonnen en meteorologische satellieten, en </li>



<li>zestien jaar satellietbeelden van het aardoppervlak.</li>
</ul>



<p class="wp-block-paragraph">Deskundigen beschikken eenvoudigweg niet over dat soort diepgaand bewijsmateriaal over de informatieomgeving. Er is weinig consistentie in theoretische argumenten over hoe dit ecosysteem werkt, en gestandaardiseerde metingen en onderzoeksinstrumenten bestaan vrijwel niet. Om een IPCC-achtig orgaan op het gebied van de informatieomgeving zijn volledige potentieel te laten bereiken, moeten overheden en andere entiteiten substantiële investeringen doen in:</p>



<ul class="wp-block-list">
<li>datatoegang, </li>



<li>gestandaardiseerde metingen en </li>



<li>onderzoeksinstrumenten.</li>
</ul>



<p class="wp-block-paragraph">Om te onderzoeken hoe die investeringen eruit zouden moeten zien, is het nuttig om de huidige stand van het onderzoek naar de informatieomgeving te schetsen en de uitdagingen van het uitvoeren van hoogwaardige wetenschap onder de huidige status quo.</p>



<h2 class="wp-block-heading">De stand van zaken </h2>



<p class="wp-block-paragraph">Ons team heeft een onderzoek uitgevoerd naar het werk dat tussen 2017 en 2021 is gepubliceerd in tien toonaangevende tijdschriften op het gebied van:</p>



<ul class="wp-block-list">
<li>communicatie, </li>



<li>economie, </li>



<li>politieke wetenschappen, </li>



<li>informatica en </li>



<li>sociologie, </li>



<li>plus zes grote wetenschappelijke onderzoekspublicaties van algemeen belang. </li>
</ul>



<p class="wp-block-paragraph">We ontdekten dat het onderzoek zich concentreert op twee grote sociale mediaplatforms:</p>



<ul class="wp-block-list">
<li><em>Facebook</em> en </li>



<li><em>Twitter</em> (nu X).</li>
</ul>



<p class="wp-block-paragraph">Onderzoekers zouden betrouwbaarder beleid kunnen leveren als ze het hele informatie-ecosysteem konden karakteriseren. <br>Uit onze steekproef van relevant academisch werk bleek echter dat 49 procent van de kranten uitsluitend Twitter-gegevens gebruikte, en 59 procent gebruikte deze in een of andere vorm, ondanks het relatief kleine aantal maandelijkse actieve gebruikers van de 436 miljoen in 2021. </p>



<h2 class="wp-block-heading">Andere platforms</h2>



<p class="wp-block-paragraph">Grote platforms met grote wereldwijde gebruikers bases – waaronder <em>YouTube, WeChat</em> en <em>Telegram</em> – blijven kritisch onderbelicht. Terwijl er respectievelijk ongeveer 22,4 en 1,4 gepubliceerde artikelen per 100 miljoen actieve gebruikers voor respectievelijk Twitter en Facebook waren, trokken YouTube, WeChat en Telegram ondanks hun aanzienlijke gebruikersbasis veel minder onderzoek. <br>Maandelijks maken ongeveer 2,3 miljard mensen actief gebruik van YouTube. En WeChat en Telegram hebben respectievelijk 1,3 miljard en 550 miljoen actieve maandelijkse gebruikers.</p>



<h2 class="wp-block-heading">Beperkingen</h2>



<p class="wp-block-paragraph">Naast de beperkte platformdekking is bestaand onderzoek ook geografisch en taalkundig beperkt. Vijfenzestig procent van de artikelen analyseert alleen een westerse democratie (de <em>Verenigde Staten, EU-landen, Groot-Brittannië, Australië</em> of <em>Nieuw-Zeeland</em>), waarvan meer dan de helft uitsluitend de Verenigde Staten bestudeert. <br>Bovendien analyseert 60 procent van de artikelen alleen Engelstalige gegevens. Dit betekent dat de meest bevolkte regio’s van de wereld het minst bestudeerd zijn, wat erop wijst dat er een ernstige behoefte is om onderzoek in en over <em>Latijns-Amerika, Azië</em> en <em>Afrika</em> mogelijk te maken. <br>In numerieke termen waren er 27,22 kranten per 100 miljoen inwoners in onze steekproef die uitsluitend gericht waren op de Verenigde Staten, de Europese Unie en Oceanië (voornamelijk Australië en Nieuw-Zeeland), terwijl de hele rest van de wereld vertegenwoordigd wordt door slechts 1,39 kranten per bevolking. 100 miljoen inwoners.</p>



<h2 class="wp-block-heading">Geen consensus over onderzoekmethode</h2>



<p class="wp-block-paragraph">Het maken van beleidsaanbevelingen op mondiale schaal vereist een zekere mate van normale wetenschap: vaste, fundamentele resultaten die vorm kunnen geven aan het gerichte onderzoek en de experimenten die nodig zijn om prescriptieve remedies tegen online schade te ontwikkelen. Onderzoekers hebben bijvoorbeeld betoogd dat ‘pre-bunking’-interventies – die variëren van waarschuwingen dat een bericht of link mogelijk verkeerde informatie geeft, tot games die zijn ontworpen om spelers te leren hoe ze desinformatie in het wild kunnen opsporen – effectief zijn in het verminderen van het geloof in desinformatie. Recenter onderzoek stelt dat dit effect niet wordt veroorzaakt door een groter vermogen om verkeerde informatie te identificeren, maar eerder door een groter wantrouwen jegens <em>alle</em> informatie, inclusief feiten. <br>Gecombineerd zorgen het gebrek aan geografische dekking, het beperkte onderzoek op de meeste platforms en het ontbreken van fundamentele resultaten, ervoor dat dit vakgebied verre van in staat is het soort zeer betrouwbaar bewijsmateriaal op mondiale schaal te leveren waarop het IPCC zich baseerde voor zijn eerste beoordelingsrapport.</p>



<h2 class="wp-block-heading">Huidige onderzoeksbokkades </h2>



<p class="wp-block-paragraph">Als onderdeel van een gezamenlijk initiatief van <em>Princeton University</em> en de <em>Carnegie Endowment for International Peace</em> heeft ons team 48 onderzoekers uit de academische wereld en het maatschappelijk middenveld uit meer dan twintig landen geïnterviewd om vast te stellen welke factoren de reikwijdte van onderzoek naar informatieomgevingen vertragen of verkleinen. (Sindsdien hebben we met bijna 200 extra onderzoekers samengewerkt.) <br>De grootste klacht van de onderzoekers was een gebrek aan voldoende toegang tot gegevens. Toen ze wel toegang hadden tot data, rapporteerden ze dat het gebrek aan technisch geschoold personeel of een infrastructuur die geschikt was voor big data – zoals de noodzakelijke dataverzameling, veilige opslag en vooral analysetools – het moeilijk maakte om deze data effectief te gebruiken. </p>



<p class="wp-block-paragraph">De conclusie is duidelijk: om het beleidsvoordeel van IPCC-achtige instellingen te maximaliseren, moeten onderzoekers verder gaan dan het mogelijk maken van datatoegang en grote investeringen doen in onderzoeksinstrumenten die wetenschappers helpen data te gebruiken en het vakgebied vooruit te helpen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Onderzoek draait op gegevens, die minder beschikbaar zijn geworden naarmate het veld van de informatieomgeving zich ontwikkelde. Afgelopen juni begon X (voorheen Twitter) onderzoekers $ 42.000 per maand in rekening te brengen voor toegang tot zijn datastroom, ondanks het feit dat ze minder data leverden dan een eerdere gratis versie van deze interface. Meta heeft grote hoeveelheden eerder beschikbare openbare gegevens onbeschikbaar gemaakt na het <em>Cambridge Analytica</em>-schandaal van 2018 en zei dat het zou stoppen met het updaten van zijn <em>CrowdTangle</em>-service, een door Meta geleverde datatool die onderzoekers toegang geeft tot de meeste publieke activiteiten op Facebook en een substantieel deel van Instagram .</p>



<p class="wp-block-paragraph">Uiteraard gaat het bij datatoegang om meer dan alleen het kunnen downloaden van de informatie; het gaat ook om het functioneel toegankelijk maken voor een breder scala aan onderzoekers. Op dit moment zijn grote hoeveelheden gegevens slechts nuttig voor een kleine groep goed gefinancierde, zeer technisch vaardige onderzoekers. Uit onze interviews bleek dat wetenschappers te maken kregen met een reeks problemen die hun vermogen om data daadwerkelijk te analyseren beperkten, waaronder:</p>



<ul class="wp-block-list">
<li>het onvermogen om datawetenschappers en -ingenieurs in te huren, </li>



<li>de noodzaak om zwaar te leunen op beginnende studenten om technische problemen op te lossen (ten koste van de eigen onderzoeksresultaten van die onderzoekers). agenda&#8217;s) en </li>



<li>problemen bij het implementeren van de video-, beeld- en netwerkanalysemethoden die nodig zijn om verder te gaan dan tekst en een vollediger beeld van sociale-mediagegevens te krijgen.</li>
</ul>



<p class="wp-block-paragraph">Deze barrières worden weerspiegeld in de onderzoeksbasis: de meeste artikelen in onze steekproef zijn kleinschalige tot middelgrote analyses die uitsluitend uit tekst bestaan, waarbij zelden gebruik wordt gemaakt van geavanceerde machine learning of statistische methoden. En onderzoekers meldden dat ze vaak de reikwijdte van projecten verkleinden of volledig stopzetten vanwege een gebrek aan toegang tot gegevens of het onvermogen om de benodigde onderzoeksinstrumenten te creëren.&#8221;</p>
<p>Het bericht <a href="https://heesen.online/nieuws/">Desinformatie 3/&#8230;</a> verscheen eerst op <a href="https://heesen.online">HEESEN Online</a>.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://heesen.online/nieuws/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
