De metingen van glaciologen, in diverse studies, tonen een sterke onbalans tussen massawinst door sneeuwval en massaverlies door smelten in alle regio’s, over de hele wereld. Dit betekent dat de dikte van het ijs, voornamelijk in de onderste delen van de gletsjer, enorm afneemt en de witte reuzen steeds meer van hun vroegere pracht verliezen.

Zwitserland

In het geval van Zwitserland liet gedetailleerde monitoring zien dat 2022 en 2023 desastreus voor de gletsjers van het land waren. Beide jaren begonnen met een winter die bijzonder droog was, wat betekende dat er heel weinig beschermende sneeuwbedekking op de gletsjers lag. Bovendien brachten zuidwestenwinden herhaaldelijk aanzienlijke hoeveelheden Saharastof naar de Alpen, die zich op de dunne sneeuwlaag afzette. De resulterende vuile, roodgele sneeuw absorbeerde meer zonne-energie en smolt daardoor veel sneller. Tot slot kwamen er in die jaren zomerse hittegolven met recordtemperaturen.

De combinatie van deze drie factoren leidde tot ongekende ijsverliezen die tot dat moment nauwelijks denkbaar waren. Op landelijke schaal verdween in Zwitserland in die twee extreme jaren 10 procent van het totale resterende ijsvolume. Om dat cijfer in perspectief te plaatsen: dat is hetzelfde verlies als dat in de gehele periode van 30 jaar tussen 1960 en 1990.

Italië

Maar dat is nog niet alles: op zondag 3 juli 2022 brak er plotseling een lawine van ijs en gesteente af van de Marmolada-gletsjer en begroef 11 bergbeklimmers in de Italiaanse Alpen. De gebeurtenis kwam volkomen onverwacht; zo’n breuk was nog nooit eerder op deze plek waargenomen. De foto na de gebeurtenis is schokkend: het ijs is gespleten en gebarsten, bijna alsof er een bom is ingeslagen. De ijsmassa verloor zijn grip op de grond, verliet plotseling zijn voorheen stabiele positie en gleed in zijn geheel naar beneden. De reden hiervoor was waarschijnlijk een met smeltwater gevulde spleet die nauwelijks zichtbaar was aan het oppervlak en dwars door de gletsjer liep. Het water zorgde ervoor dat de druk erachter bleef toenemen totdat de stabiliteitsgrens werd bereikt.

Het is buitengewoon ongelukkig dat de ramp plaatsvond toen veel mensen op de berg waren. Maar het is misschien symptomatisch voor de huidige tijd, waarin de natuur intensiever wordt gebruikt als recreatiegebied: in dit proces stellen mensen zichzelf – soms onbewust – bloot aan grotere risico’s.

Kunnen gletsjers nog gered worden?

Numerieke modellen zijn belangrijke hulpmiddelen in glaciologisch onderzoek om de toekomstige evolutie van gletsjers te voorspellen. Dergelijke modellen proberen alle relevante processen te beschrijven, zoals de accumulatie van sneeuw, het smelten van ijs en de neerwaartse stroming van massa. De grote dataset van eerdere observaties, zowel ter plekke als vanuit de ruimte, die de terugtrekking van gletsjers in de afgelopen decennia documenteren, stelt ons in staat om het model nauwkeurig te finetunen voor de huidige omstandigheden.

De resultaten kunnen verbijsterend zijn. Er zijn bijvoorbeeld dramatische verschillen in de berekende toekomst van de Zwitserse Grote Aletschgletsjer, de grootste gletsjer in de Europese Alpen. Die worden duidelijk wanneer men een scenario vergelijkt waarin geen maatregelen zijn genomen om het klimaat te beschermen met een scenario waarin er een volledige en wereldwijde implementatie is van de beloften die de internationale gemeenschap heeft gedaan in het Klimaatakkoord van Parijs in 2015.

We weten nog niet welk van de twee scenario’s waarschijnlijker is. Om deze gletsjer redelijk intact te houden, zou de mensheid uiterlijk in 2060 een koolstofneutraal bestaan ​​moeten leiden – een ogenschijnlijk zware opgave.

Het bericht Gletsjers en klimaatverandering verscheen eerst op HEESEN Online.

En hoewel verschillende factoren van invloed zijn op de recordhitte van dit jaar, zeggen onderzoekers dat de door de mens veroorzaakte klimaatverandering voor een groot deel verantwoordelijk is.

Copernicus Climate Change Service

Op 6 december onthulde de Copernicus Climate Change Service (C3S) – onderdeel van het ruimtevaartprogramma van de Europese Unie – dat de boreale herfst van dit jaar, of september tot november op het noordelijk halfrond, de warmste is geweest sinds het begin van hun records in 1940, met temperaturen die 0,6 graden Fahrenheit (0,32 graden Celsius) hoger zijn dan ooit tevoren.
Dit jaar hebben we al de warmste zomer ooit gehad, deels als gevolg van een record hittegolf die een reeks van drie van de heetste dagen ooit wereldwijd omvatte.

Volgens C3S braken in 2023 ook zes afzonderlijke maanden hun mondiale temperatuurrecords en bereikte het zee-ijs van Antarctica het laagste niveau sinds het begin van de records.
Tot nu toe zijn de gemiddelde temperaturen op aarde dit jaar 2,6 F (1,46 C) hoger geweest dan de temperaturen in pre-industriële tijden en 0,2 F (0,13 C) hoger dan tussen januari en november in 2016, het huidige warmste jaar ooit gemeten, volgens C3S.
Deze “buitengewone” temperaturen betekenen dat 2023 “het warmste jaar in de geschiedenis zal zijn”, zei C3S-adjunct-directeur Samantha Burgess in een verklaring.

El Niño en La Niña

De onderzoekers merken op dat de ongewoon warme herfst deels werd veroorzaakt door de laatste El Niño-gebeurtenis – een fenomeen waarbij warmer water nabij de evenaar zorgt voor warmere luchttemperaturen op aarde – die officieel in juni begon. El Niño zal volgend jaar voortduren, wat betekent dat 2024 waarschijnlijk net zo warm zal zijn als 2023.
De afgelopen drie jaar werd de temperatuur op aarde onder controle gehouden door een La Niña-gebeurtenis met drievoudige dip, die het tegenovergestelde effect heeft als El Niño. Maar zonder La Niña is de temperatuur van het zeeoppervlak hoger gestegen dan ooit tevoren.

Sommige andere experts hebben gesuggereerd dat de uitbarsting van de onderwatervulkaan in Tonga in januari 2022, die recordniveaus aan waterdamp in de atmosfeer pompte, gedeeltelijk verantwoordelijk kan zijn voor de recordwarmte van dit jaar, doordat er meer warmte in de atmosfeer wordt vastgehouden. Deze beweringen zijn echter grotendeels ontkracht door onderzoekers.

25 miljard atoombommen

Ondanks deze factoren is de belangrijkste oorzaak van de stijgende temperaturen de opwarming van de aarde, veroorzaakt door de op hol geslagen uitstoot van broeikasgassen, die de afgelopen vijftig jaar meer dan 25 miljard atoombommen aan energie in onze atmosfeer hebben vastgehouden, schreven de onderzoekers. Deze overtollige energie heeft er niet alleen voor gezorgd dat de luchttemperatuur omhoog is geschoten, maar maakt extreme gebeurtenissen zoals El Niño ook veel onvoorspelbaarder en potentieel schadelijker, zeggen ze.

De opwarming van de aarde, veroorzaakt door de stijgende uitstoot van broeikasgassen, is grotendeels verantwoordelijk voor de recordtemperaturen van dit jaar. En het probleem wordt steeds erger. Op 4 december maakten wetenschappers van de United Nations Climate Change Conference of the Parties (COP28) bekend dat de mondiale CO2-uitstoot dit jaar een nieuw hoogtepunt heeft bereikt.
“Zolang de concentraties van broeikasgassen blijven stijgen, kunnen we geen andere resultaten verwachten dan die van dit jaar”, zei C3S-directeur Carlo Buontempo in de verklaring.
De gevolgen van de opwarming van de aarde worden steeds duidelijker. In 2023 bleek uit onderzoek dat klimaatverandering ervoor zorgt dat grote Amerikaanse steden zinken en dat meer dan de helft van ’s werelds grootste meren en reservoirs krimpt. Studies voorspelden ook dat de Golfstroom, die een cruciale rol speelt in de oceaancirculatie, al in 2025 zou kunnen instorten, en dat de stijgende zeespiegel de Amerikaanse kustlijn tegen 2050 zou kunnen overspoelen.

Wetenschappers zeggen echter dat we nog tijd hebben om verdere rampen te voorkomen.
Vooraanstaand expert op het gebied van klimaatverandering Michael Mann, directeur van het Center for Science, Sustainability and the Media aan de Universiteit van Pennsylvania, schreef onlangs in een opiniestuk dat “we nog steeds de ergste gevolgen van klimaatverandering kunnen stoppen” als we broeikasgassen zo snel mogelijk terugdringen.
Er is nog tijd om te behouden wat we nu hebben, schreef Mann. “Maar de kans wordt kleiner.”

Het bericht 2023 wordt warmste jaar ooit gemeten verscheen eerst op HEESEN Online.

Verenigde Arabische Emiraten

Kleine eilandstaten zijn verbijsterd dat vuile deals ertoe leiden dat een petrostaat het presidentschap wint voor een jaarlijkse bijeenkomst voor mondiale klimaatbeleidsvorming, te midden van toenemende angst voor nog een jaar van politiek falen en terwijl de klok tikt. En dan, slechts enkele dagen voordat de conferentie begint, blijkt uit gelekte documenten dat de gaststaat – de Verenigde Arabische Emiraten in de Perzische Golf – zijn positie heeft gebruikt om nieuwe oliehandelsovereenkomsten te sluiten met hoge regeringsfunctionarissen en bedrijfsleiders van over de hele wereld.

Zal de voorzitter van de conferentie, die tevens CEO is van het staatsoliebedrijf van de VAE, de media verklaren dat het allemaal ‘nepnieuws’ is? Dat doet hij inderdaad, met een strak gezicht, en de show gaat door, met afbrokkelende geloofwaardigheid.

Voorzitter en/of Olie CEO?

De zojuist beschreven reeks gebeurtenissen kan een goede streamingserie voor Netflix zijn, maar het is geen fictie, maar een feit. In de Verenigde Arabische Emiraten zit Sultan Ahmed al-Jaber, de CEO van Abu Dhabi National Oil Company, deze maand de 28e bijeenkomst voor van de Conferentie van de Partijen van het VN-Raamverdrag inzake Klimaatverandering (UNFCCC) uit 1994, een bijeenkomst algemeen bekend als COP28.

Olie en gas zijn goed voor 27 procent van de economie van de VAE en de helft van de export van het land. In de regio worden de stranden verlicht om ’s nachts te kunnen zwemmen, omdat de dagen ondraaglijk heet zijn. Grote delen van de regio zullen later deze eeuw mogelijk onbewoonbaar zijn.
Toch zijn de VAE van plan de olieproductiecapaciteit dit decennium met een kwart te vergroten, en de gascapaciteit met 150 procent.

Al-Jaber zit een conferentie voor die tot doel heeft gevaarlijke klimaatverandering te voorkomen, wat sinds de Conferentie van de Partijen in Parijs in 2015 zou betekenen dat de opwarming van de aarde niet boven de 1,5 graden Celsius boven de pre-industriële gemiddelde temperatuur uitkomt.
In werkelijkheid zou een veilige limiet veel lager zijn. In de nasleep van buitengewone en extreme klimaatgebeurtenissen over de hele wereld in 2023, zal de opwarming dit jaar waarschijnlijk 1,5 graden Celsius bedragen, en in 2024 nog hoger zijn als El Niño begint.

Wetenschappers waarschuwen

Eind jaren dertig zou de wereld een opwarming van 2 graden Celsius kunnen bereiken, voorspelt James Hansen, voormalig hoofd klimaatonderzoek bij NASA.

Wetenschappers van de Universiteit van New South Wales waarschuwen dat “een evenwichtsklimaat onder de huidige concentraties kooldioxide (CO2) een zeeniveau zou hebben dat 5 tot 25 meter hoger zou zijn.”
En de opwarming van de aarde zal waarschijnlijk de mondiale voedselvoorziening treffen, lang voordat het niveau van 1,5 graad Celsius wordt bereikt, aldus de voorzitter van de woestijnvormingsconferentie van de VN, Alain-Richard Donwahi uit Ivoorkust.
Dit jaar heeft de grootste rijstexporteur ter wereld – India – de rijstexport verboden vanwege de extreme klimaateffecten op de productie, en de Europese Unie zal olijfolie moeten importeren als gevolg van bosbranden en stijgende zomertemperaturen.

Struisvogels

Het is duidelijk dat de huidige klimaatomstandigheden al gevaarlijk zijn, maar de COP28-deelnemers wenden wanhopig hun blik af en verkondigen platitudes over koolstofbudgetten en dat het pad van 1,5 graden Celsius haalbaar blijft. Ondertussen blijven de grootste producenten van fossiele brandstoffen ter wereld zich sterk richten op het oppompen van meer olie en gas. De wetenschappelijke noodzaak om de fossiele brandstoffen met spoed tot nul terug te brengen, krijgt geen plaats aan de discussietafel.

Het recente VN-rapport over de kloof tussen politieke woorden en daden, ‘Phasing up or phasing down’, geeft op scherpe wijze de tegenstrijdigheid weer. Er staat dat de toezeggingen van de overheid de uitstoot van de opwarming van de aarde tegen 2050 met de helft (nog steeds onvoldoende) zouden verminderen, maar hun feitelijke plannen en projecties zouden tegen 2050 niet tot een afname leiden. Het gebruik van olie en gas zal toenemen en het gebruik van steenkool zal afnemen. De bedoelingen van de vijf grootste producenten van fossiele brandstoffen ter wereld zijn duidelijk – en bedreigend voor de beschaving.

China

In China zal de olieproductie tot 2050 naar verwachting vlak blijven, maar de gasproductie zal tussen 2020 en 2050 met meer dan 60 procent toenemen, terwijl het steenkoolverbruik tot 2030 hoog zal blijven en vervolgens scherp zal dalen tot ongeveer 30 tot 40 procent van het huidige niveau in 2050.

VS

In de Verenigde Staten zal de olieproductie groeien en vervolgens tot 2050 op recordniveau blijven, en de gasproductie zal naar verwachting tot 2050 voortdurend en aanzienlijk toenemen; De kolenproductie zal in 2050 ongeveer de helft bedragen van het huidige niveau.

Rusland

Er zijn alleen prognoses voor Rusland beschikbaar voor 2035, waarbij de kolen- en gasproductie naar verwachting aanzienlijk zal toenemen, terwijl de olieproductie vlak blijft. De olie- en gasproductie vertegenwoordigt 19 procent van de economie.

Saoedi-Arabië

Het plan van Saoedi-Arabië is om de olie- en gascapaciteit te vergroten: de olieproductie zal naar verwachting met 26 tot 47 procent groeien in 2050, terwijl de gasproductie tussen 2019 en 2050 met 40 procent zal groeien. De olie- en gasproductie vertegenwoordigt de helft van de Saoedische economie.

Australië

En Australië is een van de twee grootste exporteurs van vloeibaar aardgas en steenkool ter wereld. De gasproductie zal naar verwachting de komende vijftien jaar boven het huidige niveau blijven, terwijl de steenkoolproductie in dezelfde periode hoog zal blijven, boven de 450 miljoen ton per jaar.

Veto van de olieproducent

Wat het woord-versus-daden-probleem nog verergert, is dat iedere lidstaat bij de COP het vetorecht heeft over uitkomsten en bewoordingen, waardoor de oliestaten het vermogen krijgen om de sterkere standpunten van de meest kwetsbare staten te ondermijnen. De geschiedenis van het COP-proces is een van de petrostaten die hun macht uitoefenen om uitkomsten met de kleinste gemene deler te produceren die niet stroken met de wetenschappelijke realiteit.

COP veranderingen

Misschien hebben de COP-bijeenkomsten zoals het er nu voorstaat hun beste tijd gehad en kunnen andere benaderingen, waaronder bilaterale overeenkomsten tussen belangrijke spelers, voor nieuw leiderschap en hogere ambitie zorgen. Als het COP-proces relevant wil zijn, moet het op zijn minst de manier waarop het werkt fundamenteel veranderen.
Belangrijke veranderingen moeten zich richten op

• de consensusregel die buitengewone bevoegdheden aan petrostaten geeft, en
• op het beperken van de toegang voor de lobbyindustrie voor fossiele brandstoffen bij de COP’s.

Een voorstel van de Club van Rome – onderschreven door onder meer voormalig VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon en voormalig president van Ierland Mary Robinson, naast andere prominente figuren – benadrukt zowel de noodzaak van capaciteit om op onze huidige noodsituatie te reageren, als om de Klimaatakkoorden van Parijs te respecteren. Dit kan door landen aan te spreken op de financiering van de transitie. Het voorstel ondersteunt ook een, op wetenschap gebaseerde, aanpak in het COP-proces, met regelmatige updates over nieuwe ontwikkelingen en kleinere, frequentere bijeenkomsten om ervoor te zorgen dat regeringen niet de enige stem zijn die wordt gehoord tijdens officiële discussies.

Als de huidige COP deze kant op zou kunnen gaan, is er misschien hoop. Maar als het politieke gebrul, aangewakkerd door de verslavingen aan olie en gas, de boventoon voert, zal de cultuur van mislukking blijven bestaan, met ernstige gevolgen voor de toekomst van de mensheid.

1 COP28 is de 28^ste Conference of the Parties (lijst van de UN). Er worden 70.000 deelnemers aan deze conferentie verwacht.

Wat wordt er besproken op COP28?
De discussies op COP28 moeten vooruitgang boeken op verschillende werkstromen:

• het uitwerken van de details van de financieringsfaciliteit voor verliezen en schade om kwetsbare gemeenschappen te helpen omgaan met onmiddellijke klimaateffecten;
• het streven naar een mondiaal doel op financieel gebied dat de inspanningen van ontwikkelingslanden bij het aanpakken van de klimaatverandering zou helpen financieren;
• het versnellen van zowel een energietransitie als een rechtvaardige transitie;
• het dichten van de enorme emissiekloof, om er maar een paar te noemen.

Bovendien zal de allereerste mondiale inventarisatie worden afgerond. Dit is een proces voor landen en belanghebbenden om te zien waar zij gezamenlijk vooruitgang boeken in de richting van het behalen van de doelstellingen van het Klimaatakkoord van Parijs – en waar niet. Uit de mondiale inventarisatie is gebleken dat we niet op koers liggen om de opwarming van de aarde te beperken tot 1,5 graden Celsius. Het venster voor betekenisvolle verandering sluit zich en het is nu tijd om actie te ondernemen.
Regeringen zullen op de COP28 een besluit nemen over de mondiale inventarisatie, die kan worden benut om de ambitie in hun volgende ronde van klimaatactieplannen, die tegen 2025 moet plaatsvinden, te versnellen.
De mondiale inventarisatie heeft ons laten zien waar de vooruitgang te langzaam gaat. Maar het legde ook het enorme scala aan instrumenten en oplossingen bloot die door landen naar voren zijn gebracht.

COP 28 moet een ‘can-do COP’ zijn waarin landen laten zien hoe deze instrumenten in de cruciale komende twee jaar aan het werk zullen worden gezet, om het tempo dringend op te voeren.

​
​

Het bericht Klimaatveranderingen? verscheen eerst op HEESEN Online.

De ontdekking uit 1980 dat een asteroïde de dinosaurussen had gedood, kwam op een opmerkelijk tijdstip. Het was het Reagan-tijdperk, het hoogtepunt van de spanningen tussen de Amerikanen en de Sovjets. Er was een escalerende kernwapenwedloop tussen de twee naties, en de mensheid werd bedreigd met het vooruitzicht van een verwoestende mondiale thermonucleaire oorlog.

Synchroniciteit

Er was een griezelig verband tussen deze twee gebeurtenissen: de asteroïde die de dinosauriërs verdoemde en de existentiële dreiging die uitgaat van een nucleaire oorlog. Je zou het synchroniciteit kunnen noemen: het Jungiaanse concept dat twee gebeurtenissen die los staan van ruimte en tijd betekenisvol met elkaar verbonden kunnen zijn zonder enig direct causaal verband.

Het enorme stof en puin dat door de inslag van de asteroïde in de atmosfeer werd geworpen, bedekte de planeet. Enorme branden werden ontstoken door het brandende puin dat werd uitgeworpen, waarbij aanzienlijke hoeveelheden rook en roet ontstonden. Het stof, het puin en het roet bleven jarenlang in de atmosfeer hangen, waardoor een aanzienlijk deel van het binnenkomende zonlicht terug de ruimte in werd gereflecteerd en de planeet in een soort eeuwige winter terechtkwam, terwijl ook de fotosynthese ernstig werd beperkt – een dubbele klap voor het leven op aarde. Grotere landdieren die zich niet in de aarde konden ingraven om hun blootstelling aan het vuur of, nog belangrijker, aan de daaropvolgende kou te beperken, kwamen selectief om. De dinosauriërs behoorden tot de eerste slachtoffers.

Snelle verandering

Ironisch genoeg was het dus niet de opwarming van de aarde, maar de afkoeling van de aarde die hun lot bewerkstelligde. Hierin ligt een belangrijke observatie: wat kwetsbaarheid voor klimaatverandering creëert, is niet zozeer de precieze aard van die verandering (bijvoorbeeld afkoeling versus opwarming), maar aan welke omstandigheden de aanwezige (dier-) soorten gewend zijn.
Planten en dieren kunnen zich aanpassen aan langzame veranderingen. Maar niet aan zeer snelle veranderingen.
Tegenwoordig overtreft de snelheid waarmee klimaatzones door de opwarming naar het poolgebied verschuiven de snelheid waarmee veel planten en dieren zich kunnen verplaatsen of aanpassen. Als de klimaatzones in plaats daarvan naar de evenaar zouden verschuiven, als gevolg van een even snelle mondiale afkoeling, zouden dezelfde soorten eveneens worden bedreigd.
Het gaat hier niet alleen om de omvang van de verandering, maar ook om de snelheid ervan.

Turco, Toon, Ackerman, Pollack en Sagan

Carl Sagan en zijn medewerkers hadden onderzoek gedaan naar de mogelijke klimaateffecten van een wereldwijde thermonucleaire oorlog. Ze ontdekten dat het enorme stof, de rook van bosbranden en de aerosolen¹ die door een reeks thermonucleaire ontploffingen in de Verenigde Staten en Eurazië in de atmosfeer zouden worden uitgestoten, een nucleaire winter zouden kunnen veroorzaken.
In december 1983 publiceerden ze hun bevindingen in het toonaangevende tijdschrift Science. De publicatie is bekend geworden als TTAPS, genoemd naar de auteurs (Turco, Toon, Ackerman, Pollack en Sagan) van het artikel.

Het team schatte dat enkele duizenden megaton aan nucleaire ontploffingen binnen enkele weken zouden leiden tot een vermindering van 80 procent van het zonlicht dat het aardoppervlak bereikt. Ze berekenden dat dit een afkoeling van 27-45 graden Fahrenheit zou veroorzaken boven landgebieden op de middelste breedtegraad. Met ander woorden: maandenlang temperaturen onder het vriespunt, zelfs in de zomer. De combinatie van extreme kou, nucleaire neerslag, blootstelling aan straling en vernietiging van de ozonlaag zou volgens hen ‘een ernstige bedreiging kunnen vormen voor menselijke overlevenden en voor andere soorten’.
Dus zelfs degenen die de onmiddellijke fysieke verwoesting van een mondiale thermonucleaire oorlog overleefden, zouden hetzelfde lot kunnen ondergaan als de dinosauriërs: ze zouden omkomen door de aanhoudende diepvries.

2023

Het lijkt er op dat we nog niet geleerd hebben van de geschiedenis: in 2023 is de dreiging van een oorlog met nucleaire wapens net zo reëel als een klimaatverandering die te snel gaat om nog op tijd te stoppen.

Met behulp van klimaatmodellen heeft het KNMI de gevolgen van de uitstoot van CO2 door mensen op het toekomstige klimaat/temperatuur in Nederland berekend.

Waarom vier scenario’s? Omdat het onzeker is hoeveel er wereldwijd wordt gedaan om de uitstoot te verminderen, zijn er scenario’s voor hoge CO2-uitstoot (H) en lage CO2-uitstoot (L). Die zijn allebei doorgerekend voor een droge (d) en een natte (n) situatie. Daarom zijn er vier scenario’s:

• Hd-klimaatscenario: Hoge CO2-uitstoot, verdroging
• Hn-klimaatscenario: Hoge CO2-uitstoot, vernatting
• Ld-klimaatscenario: Lage CO2-uitstoot, verdroging
• Ln-klimaatscenario: Lage CO2-uitstoot, vernatting

Hogere temperatuur is stijgen van zeeniveau

De NASA houdt gegevens bij van de stijging van het zeespiegelniveau over de hele wereld:

Regionale zeespiegelverandering tussen 1992 en 2019, gebaseerd op gegevens verzameld van de TOPEX/Poseidon, Jason-1, Jason-2 en Jason-3 satelliethoogtemeters. Blauwe gebieden zijn waar de zeespiegel is gedaald, en oranje/rode gebieden zijn waar de zeespiegel is gestegen.
Sinds 1993 zijn de zeeën over de hele wereld gemiddeld 3,3 millimeter per jaar gestegen.

¹ Aerosolen zijn kleine stof- of vloeistofdeeltjes die in de lucht zweven, bijvoorbeeld roetdeeltjes. Aerosolen spelen een belangrijke maar complexe rol in onze atmosfeer, in luchtvervuiling en klimaatverandering. Welke rol ze precies spelen in ons klimaat is nog onduidelijk. Door gebruik te maken van satellietwaarnemingen komen we meer te weten over het gedrag van aerosolen en hun precieze rol in de atmosfeer.

Het bericht Een geschiedenis niet geleerd… verscheen eerst op HEESEN Online.

Het rapport vervolgde: “In alle regio’s heeft de toename van extreme hitte geleid tot hogere sterftecijfers. Klimaatgerelateerde en door voedsel en water overgedragen ziekten zijn sterk toegenomen.”

Moordenaar

Met andere woorden: klimaatverandering is een moordenaar. En het rapport maakt duidelijk, die moordenaar zal vaker toeslaan.

Om nogmaals uit het rapport te citeren: “Op korte termijn zal elke regio in de wereld naar verwachting te maken krijgen met een verdere toename van klimaatrisico’s. Gevaren en bijbehorende risico’s die op korte termijn worden verwacht, zijn onder meer:

• een toename van sterfte door hittegerelateerde oorzaken,
• door voedsel en water overgedragen ziekten,
• geestelijke gezondheidsproblemen,
• overstromingen in kust- en andere laaggelegen steden en regio’s,
• verlies aan biodiversiteit in land-, zoetwater- en oceaanecosystemen, en
• een afname van de voedselproductie in sommige regio’s.”

En toch, ondanks dit grimmige en nare rapport, was de hoofdboodschap waarmee het panel van wetenschappers het persbericht inleidde: “Dringende klimaatactie kan een leefbare toekomst voor iedereen veiligstellen.” Zou je dat misleidend optimistisch noemen? Als journalisten die boodschap herhalen, bieden ze dan valse garanties?

Twee dingen kunnen tegelijkertijd waar zijn: 1) de klimaatcrisis is aanwezig en aan de gang en 2) het kan en zal nog veel, veel erger worden, tenzij de wereld de uitstoot van broeikasgassen drastisch terugdringt.

De verdwijnende dag des oordeels

Een coverstory van Harper’s Magazine met de provocerende titel “The Incredible Disappearing Doomsday“, gepubliceerd op dezelfde dag als het IPCC-rapport, beweert dat de toon van klimaatverslaggevers de afgelopen paar jaar overdreven rooskleurig is geworden.
Om dit punt te illustreren, citeert Kyle Paoletta Washington Post-verslaggever Sarah Kaplan, die in augustus 2021 schreef: “Klimaatverandering is geen pass/fail-cursus. Er is geen kans dat de wereld de effecten van opwarming zal vermijden – we ervaren ze al – maar er is ook geen enkel moment dat we al gedoemd zijn.“

Dit is realisme, geen ongegrond optimisme, en een nauwkeurige herformulering van wat wetenschappers zoals IPCC-auteur Claudia Tebaldi destijds tegen Kaplan zei: “De algemene conclusie is dat elk beetje opwarming ertoe doet in termen van het creëren van nieuwe resultaten die weer anders/erger zijn.“

De onleefbare Aarde

De verdwijnende dag des oordeels die Paoletta beschrijft, verwijst in de eerste plaats naar de dag die wordt afgebeeld in het artikel in het New Yorkse tijdschrift van David Wallace-Wells uit 2017 (en het latere boek met dezelfde titel), “The Uninhabitable Earth”. Dat was klimaatjournalistiek op zijn meest fatalistische wijze, vooral de bewering van Wallace-Wells dat “veel nuchtere wetenschappers” tot de conclusie zijn gekomen dat “geen enkel plausibel programma van emissiereducties alleen een klimaatramp kan voorkomen”.

Dat is een opvallend verschil met wat Wallace-Wells vorig jaar schreef in de New York Times:

“Dankzij

• verbazingwekkende dalingen van de prijs van alternatieve energiebronnen,
• een echt wereldwijde politieke mobilisatie,
• een duidelijker beeld van de energietoekomst en
• serieuze beleidsfocus van wereldleiders,

hebben we de verwachte opwarming van de aarde in slechts vijf jaar bijna gehalveerd… “

Optimisme?

In zijn conclusie erkende hij dat wetenschappers zoals Peter Ward, een paleontoloog die massale uitstervingen bestudeert, Wallace Broecker, de geochemicus die de term “global warming” populair maakte, en James Hansen, de NASA-wetenschapper die in 1988 voor het Congres getuigde over het broeikaseffect, zich allemaal identificeren als optimisten. “Klimaatwetenschappers hebben een vreemd soort geloof“, schreef hij. “We zullen een manier vinden om radicale opwarming te voorkomen, zeggen ze, omdat we moeten.”

Toch niet

En vorig jaar, terwijl hij de vorderingen van het afgelopen half decennium toejuichte, meldde Wallace-Wells: “Hoe meer we leren over, zelfs relatief gematigde, niveaus van opwarming, hoe harder en moeilijker te navigeren ze lijken. In een persbericht bij hun rapport voorspelden de Verenigde Naties dat een wereld die meer dan twee graden warmer zou worden, tot ’eindeloos lijden’ zou leiden.”
Dat klinkt een stuk minder optimistisch.

Het bericht De klimaat crisis is hier verscheen eerst op HEESEN Online.

Zo ziet klimaatverandering en de opwarming van de aarde er uit….

Het bericht Klimaatverandering verscheen eerst op HEESEN Online.