Een waarschuwing vooraf.

Laat ik beginnen met te zeggen dat het hiernavolgende met het nodige voorbehoud moet worden gelezen. Van de eerste jaren weet ik alleen wat mijn ouders me erover verteld hebben. Dat was al weinig en dat weinige herinner ik me nog maar vaag. Bovendien begon het belang van Kuifje pas tegen mijn zestiende langzaam tot me door te dringen. Namen, jaartallen en gebeurtenissen vermeld ik naar beste weten, maar of het allemaal klopt, blijft de vraag. Mijn ouders zijn er niet meer om correcties aan te brengen en mijn geheugen, altijd al een duiventil, houdt nu helemaal niets meer vast. Enfin…

Kerkboeken

Mijn vader, Franke van de Weijer, is in 1918 in Rotterdam geboren. Hij had een administratieve functie in de levensmiddelendistributie, of zoiets. In 1947 solliciteerde hij naar de functie van vertegenwoordiger bij Uitgeverij Pessers, ik dacht in Tilburg. Het betekende zijn eerste kennismaking met Kuifje.
Het was, laten we het maar op toeval houden, ook het jaar van mijn geboorte. Pessers’ hoofdbezigheid was het verspreiden van kerkboeken; ik heb er nog een paar van thuis. Maar inmiddels had hij nog een klein fondsje binnengesleept: de hardcovers van Kuifje.
Kijk, en nu valt er al meteen een gat: Pessers ging failliet, maar ik weet niet in welk jaar. Vaag staat me ook iets bij van een brand in het bedrijf. In elk geval betekende het dat Kuifje een ander onderkomen moest zoeken en dat werd uitgeverij-drukkerij Foreholte in Voorhout.
Deze was eigendom van een broedercongregatie te Warmond. Door en door katholiek en dus in de ogen van uitgeverij Casterman¹ geknipt voor de voogdij over hun held in Nederland. Mijn vader zat zonder werk, zag de toekomstmogelijkheden van de strip en besloot een gokje te wagen bij Foreholte. Hij maakte kennis met de toenmalige directeur, wiens naam ik mij herinner als broeder Genesius, met wie het direct schijnt te hebben geklikt want mijn vader was in die tijd ook geen heiden.

Veel plaatjes en vreemde teksten

Wij verhuisden van Tilburg naar het voor een vertegenwoordiger ideaal gesitueerde Utrecht. Mijn vader reisde heel Nederland af met het katholieke fonds van Foreholte en in de marge probeerde hij de Nederlandse boekhandel warm te maken voor Kuifje. Dat laatste viel niet mee. De albums hadden immers twee grote nadelen: er stonden te veel plaatjes bij de tekst en die tekst was niet 100% zuiver Nederlands. Dat er geen normaal mens in voorkwam en dat Kuifje een pratende hond had, was ook al niet best.
Maar ja, hier en daar moest een wat verlichtere geest wel toegeven dat Kuifje, als het om strips ging… nou ja… misschien toch een beetje een gunstige uitzondering was. En ach, geestig was het ook wel, als je het zo eens inkeek…vooruit, doe er maar twee.
Bovendien begon mijn vader de vertalingen te hooi en te gras wat meer te vernederlandsen. En zo, beetje bij beetje, kreeg Kuifje voet aan de grond. Vast stond, dat wie ze eenmaal had besteld, ze ook verkocht; en wie ze verkocht, wilde er meer. Het fonds breidde zich allengs uit.

De geest is gewillig maar …

Toen deed zich een onverwachte ontwikkeling voor. Broeder Genesius vertrouwde mijn vader in het diepste geheim toe dat hij een vrouw had leren kennen en erover dacht te trouwen. Dat betekende uittreden en het einde van zijn directeurschap. Franke leek hem de ideale opvolger. Zo gebeurde het ook. Broeder Genesius werd mijnheer Van Balen, hij trouwde met haar, en samen kwamen ze nog regelmatig bij ons op bezoek als Oom Harry en Tante Mignon; ze brachten steevast een paar repen Van Dungen (met hazelnoot en rozijnen) voor ons mee, waar ik nog altijd gek op ben.
Het directeurschap noopte tot een nieuwe verhuizing. Naar Noordwijkerhout ditmaal, vlakbij Voorhout, waar een nieuwe wijk van rijtjeshuizen verrees, die door de autochtonen de ‘Jambuurt‘ werd genoemd. Ik heb me toen nooit afgevraagd waarom; nu denk ik dat ze de bewoners van de wijk als arrogante import zagen, die hun boterham met dure jam besmeerden. Wij hadden een hoekhuis met een flinke garage, aan de rand van de duinen, waarachter overigens niet de zee lag, maar een onafzienbare rij bollenvelden.

Een bemoeial 

In 1960 gebeurde iets schokkends. De congregatie zat in haar maag met ene broeder Alfridus, die elders in de fout was gegaan. Wat te doen? dachten de broeders. Weet je wat, we zetten hem in Voorhout, naast Franke van de Weijer, daar kan hij geen kwaad. Maar dat kon hij wel, want hij wist van toeten noch blazen maar bemoeide zich overal mee. Het duurde niet lang of mijn vader zei: ‘Hij eruit of ik eruit’. En dus kregen we hem thuis ineens heel vaak te zien, wat geen onverdeeld genoegen was, omdat hij flink de pest in had over de gang van zaken. Hij begon zo links en rechts te solliciteren, maar enigszins halfhartig, want inmiddels was een groots plan bij hem gerijpt, dat hij had voorgelegd aan zijn contactman bij Casterman, de heer Pierre Servais.

Casterman in Nederland

Waar mijn vader vertegenwoordiger voor Casterman van Nederland was, was Servais het voor de wereld. Een beminnelijk man, met grote verdiensten, die het wel zag zitten. Wat mijn vader hem zei, was dat de potentie van Kuifje wel een zelfstandige vestiging van Casterman in Nederland rechtvaardigde – en wat het mooie was: hij wist daar een uitstekende directeur voor! Servais kaartte het aan bij Louis-Robert Casterman en daarna begon het wachten, het eindeloze wachten. Want men ging in België niet over één nacht ijs: je dankte niet zomaar een uitgeverij af (Foreholte), je fourneerde niet zomaar een grote starterssubsidie aan iemand die zelf geen cent meer bezat en je nam niet zomaar het risico om een grote voorraad bij dezelfde man te plaatsen. Het eerste bleek mee te vallen, want Foreholte had er na het vertrek van mijn vader meermalen blijk van gegeven het Kuifjefonds niet te kunnen beheren en punt twee en drie waren bij Pierre Servais in goede handen: hij stond namelijk voor hem in. Toch duurde het alles bijeen nog wel een half jaar voor de kogel door de kerk was. Al die tijd verkeerde ons gezin in angstige spanning en bleef mijn vader voor de zekerheid solliciteren zonder ooit definitief ja te zeggen.
In 1961 was het dan zo ver. De garage werd geheel leeggehaald en van houten stellingen voorzien door de timmerman die een paar huizen verder woonde. Er kwam een magazijnbediende, Arie, die helaas geen licht bleek. Toen mijn moeder op een woensdag een was deed en er iets misging, zodat de keuken blank kwam te staan, en hem vroeg: ‘Heeft jouw moeder dat nu ook wel eens, Arie?‘, antwoordde hij: ‘Mijn moeder wast nooit op woensdag.’ Mijn moeder typte de facturen op de salontafel en nam de telefoon aan; als er naar het magazijn gevraagd werd, verbond ze door met Arie en hoopte er het beste van.
Als er naar de directie werd gevraagd en haar man zat toevallig thuis en naast haar, wachtte ze eerst een minuut alvorens hem de hoorn te overhandigen. Vanaf het eerste jaar had mijn moeder de gewoonte om ergens in december, traditioneel een zeer lauwe maand in het hectische najaar, op een ochtendje een aantal grote klanten te bellen om nog wat flinke orders los te praten en de balans zodoende een nog wat florissanter aanzien te geven. Ik heb daar verschillende keren bij gezeten: mijn moeder was een zeer vrolijke, vlotte en geestige dame en ze wond ze om haar vinger, de centrale inkopers van V&D, de mannen van Bruna en AKO.
Ik dacht dan wel bij mezelf dat dat in januari moest tegenvallen, omdat deze mannen nu zo in de bus hadden geblazen, maar dat viel op de een of andere manier altijd weer mee.

Een verhuizing

Het ging hard, temeer omdat de nieuwe vestiging van start was gegaan terwijl de omschakeling van hardcover naar softcover in volle gang was. De boeken waren een stuk goedkoper geworden en vlogen weg. Kwam er eerst een vrachtwagen vol voorraad per maand, al snel werden dat er twee, drie, vier.
Niet  vergeten mag worden dat het fonds inmiddels ook was uitgebreid met Alex, de Koene Ridder en Pol. De garage kon het al lang niet meer aan, de gang van het woonhuis stond vol dozen en niet lang daarna ook de woonkamer. Er was een smal gangetje vrijgelaten van de salontafel naar de eettafel. Het werd te gek, er moest wat gebeuren. Een verhuizing misschien?
Inderdaad. Utrecht maar weer. Daar kocht Casterman België een monumentaal pand aan in het Oorsprongpark. Ruimte genoeg voor een flink kantoor, een groot magazijn (het hele souterrain), en voor het hele gezin, vijf koppen groot. En ook deze nieuwe start had de wind mee: in 1963 verscheen namelijk het nieuwe kuifje-album, De Juwelen van Bianca Castafiore.

Maar het pand mocht dan monumentaal zijn, het straatje waaraan het lag was dat allerminst. Het liep krom, stond altijd vol met geparkeerde auto’s en de vrachtwagens die Kuifje bezorgden versperden iedereen de weg tot ze gelost waren, wat uren duurde. Ik moest bij de grootste zendingen altijd mijn vrienden charteren om de dozen (tussen de 25 en 35 kilo) te helpen sjouwen, wat op steeds meer tegenzin stuitte.
Een probleem was dat in de zomer de klandizie aan de kust wegviel. De winkeliers hadden het eenvoudig te druk met toeristen om de vertegenwoordigers te woord te staan. Mijn vader bedacht daar het volgende op: hij maakte pakketten met series Alex, Pol en –vooral!– Kuifje, stapelde die in een forse open aanhangwagen (zeil eroverheen) en trok daar een paar dagen de kust mee langs. Ik ben zelf ook diverse keren mee geweest, om de pakketten na te brengen die de winkeliers bij mijn vader hadden besteld.
Ze hoefden geen lange verhalen aan te horen over de wonderen van het nieuwe fonds en de betrouwbaarheid van het oude; ze hoefden alleen maar zo- en zoveel pakketten te bestellen van series die ze geheid kwijtraakten. Mijn vader keerde altijd geheel uitverkocht huiswaarts.

Moeten trouwen en dan …

Op den duur werd de situatie onhoudbaar, niet alleen vanwege de opstoppingen, maar ook omdat het souterrain niet op Kuifjes stijgende populariteit berekend bleek. In 1968 was immers nog Vlucht 714 verschenen, en het fonds Casterman breidde zich ook met en in andere series gestadig uit. Alleen had geen mens meer trek in een verhuizing, dus werd een extra opslagruimte gezocht – en gevonden in het souterrain van een singelpand. Casterman kocht het hele pand aan en zocht een betrouwbare conciërge die de zaak in de gaten kon houden.
Dat trof: mijn vriendin en ik zochten woonruimte en zijn allebei heel betrouwbaar. Louis-Robert eiste wel dat we daarvoor trouwden, dus dat deden we. Onze trouwkaart was getooid met afbeeldingen uit Kuifje en we stuurden Hergé er een toe. Er kwam een brief terug waarin hij ons hartelijk feliciteerde; wel moest hem van het hart dat hij er wat moeite mee had dat we niet eerst zijn toestemming hadden gevraagd.
Een aantal vrachtauto’s reed nu linea recta naar ons adres om dozen te brengen, die ik door het raam van het souterrain aannam en stapelde – een kleine tegenprestatie voor de prachtige etage met 35 m diepe stadstuin die we ervoor in ruil kregen!
Maar het verhaal wordt eentonig: ook twee souterrains waren Kuifje te weinig. Temeer daar er een nieuw album aan zat te komen: Kuifje en de Picaro’s. Er moest weer wat gebeuren en nu liefst iets definitiefs.

Gedacht werd aan een grote hal met laadplatform, een groot plein waar de vrachtwagens konden draaien, een fors kantoor met aparte ruimten voor verschillende functies, een woonhuis met een tuin. Kortom, iets dat in de Randstad vele miljoenen zou kosten. Het werd dus nieuwbouw in Dronten. 

Een tragisch einde

In april 1975 trokken mijn ouders erin; de kinderen waren uitgevlogen. Maar de drukte, de stress en het harde werken eisten zo langzamerhand hun tol. Franke werd stiller, afweziger. De vakantie zou hem wel opfleuren. Hij wilde naar Pamplona, een stad en een gebied in Spanje waar hij vaak is geweest en dat hem om de een of andere reden na aan het hart lag. Het was mijn moeder in de bergen al opgevallen dat mijn vader krankzinnig hard reed, alsof hij per se op tijd ergens moest zijn; ze stond af en toe doodsangsten uit. In het hotel aangekomen verfristen ze zich en gingen aan de maaltijd. Daarna zochten ze, doodmoe, het bed op. Een uur later stond hij weer op, ging voor het raam staan. Hij voelde zich niet zo lekker. Toen viel hij om en was dood. Negen augustus 1975. Hij ligt bij zijn geliefde Pamplona begraven, op een heuvel met een prachtig uitzicht over de streek.
Mijn vrouw en ik bleven na onze terugkomst uit Spanje bij mijn moeder in Dronten. Niet lang daarna belde Pierre Servais: hij vond het verschrikkelijk er in deze omstandigheden over te moeten beginnen –de dood van Franke had hem erg aangegrepen en hij was al een paar maal langs geweest om mijn moeder te steunen– maar mijn vader  was precies halverwege de vertaling van De Picaro’s geweest, dat in het weekblad Kuifje liep; konden mijn vrouw en ik het afmaken? Dat hebben we uiteraard gedaan. We volgden beiden een opleiding aan het toenmalige Instituut voor Vertaalkunde in Amsterdam en hebben vervolgens het grootste deel van het vertaalwerk voor Casterman overgenomen. Tot 2002 zijn we voor deze uitgeverij blijven werken en nu doen we het voor Moulinsart. Alleen nog maar Kuifje dus.

¹ Casterman Editions, opgericht in 1777, (in hun eigen woorden) is geëvolueerd om aan de redactionele verwachtingen van de tijd te voldoen. De huidige catalogus is opgebouwd rond Kuifje en Martine, twee werken die over de hele wereld worden geprezen, zowel door kinderen als door hun ouders. Naast deze prestigieuze pijlers publiceert Casterman, zowel in de kinderliteratuur als in strips, grote klassieke series (Alex, Corto Maltese, les Cités Obscures, Martine, Ernest et Célestine of Émilie) en vernieuwende saga’s (Lastman, UW2, Cherub of Bodyguard ). Alle door Casterman gekozen auteurs bouwen een persoonlijk werk met een onnavolgbare stijl. Omdat ze belangrijke onderwerpen van universele betekenis behandelen, tonen ze een romantisch tintje, bieden ze een opening naar de wereld en werpen ze een humanistische blik op de samenleving of de geschiedenis. De creaties van deze kunstenaars gaan vaak verder dan de gedrukte media en vinden verdere ontwikkelingen in audiovisuele vorm. Dit is het geval voor boeken van onder meer Tardi, Enki Bilal, Philippe Geluck, Bastien Vivès, Jean-Marc Rochette, Gabrielle Vincent, Domitille de Pressensé. De Casterman-teams, gevestigd in Brussel en Parijs, stimuleren de creativiteit van auteurs en streven ernaar ervoor te zorgen dat hun projecten de beste vorm en het breedste publiek onder alle doelgroepen vinden. Casterman behoort vandaag de dag tot Madrigall, het moederbedrijf van Gallimard en de derde grootste Franse uitgeversgroep.

Het bericht Hoe Kuifje Nederland veroverde verscheen eerst op HEESEN Online.

Georges Prosper Remi

Hergé, het pseudoniem van Georges Prosper Remi (1907–1983), was de maker van de wereldberoemde stripreeks De avonturen van Kuifje.

Vroege leven en achtergrond

Hergé werd geboren op 22 mei 1907 in Etterbeek, een buitenwijk van Brussel, België. Zijn echte naam was Georges Prosper Remi en hij was de oudste van twee zonen in een middenklasse gezin.

Ouders

Zijn ouders waren de Waal Alexis Remi (1882-1970) en de Vlaamse Élisabeth Dufour (1882-1946). Alexis en zijn tweelingbroer Leon werden geboren als buitenechtelijke zoons van Marie-Barbe Dewigne (1860-1901). Ze trouwde met Philippe Remi (1870-1941), pas twaalf jaar ouder dan de tweeling, die ze legitimeerde. Er werd weleens beweerd dat zij buitenechtelijke zoons waren van koning Leopold II. Een ander gerucht wilde dat ze buitenechtelijke zoons waren van de diplomaat graaf Gaston Errembault de Dudzeele (1847-1929), bij wie Marie-Barbe Dewignie dienstmeid was. Het echtpaar Alexis Remi-Dufour behoorde tot de middenklasse en leefde in een betrekkelijke luxe. In 1912 werd een tweede zoon geboren, Paul Remi.

Inspiratie

Hergé beweerde dat Kuifje in de beginjaren onbewust op zijn broer Paul gebaseerd was. Kuifje kreeg Pauls kuif, leeftijd (16-17), houdingen, gebaren en karakter.
Het beroep van avontuurlijke reporter was geïnspireerd op de Franse journalist Albert Londres.
Hergé toonde al vroeg interesse in tekenen en verhalen vertellen. Als jongen sloot hij zich aan bij de padvinders, een ervaring die zijn latere werk sterk beïnvloedde, waaronder het personage Kuifje, die de padvindersdeugden van moed, vindingrijkheid en een gevoel voor avontuur belichaamt.

Pseudoniem

Remi was zeventien jaar toen hij zijn pseudoniem Hergé bedacht. Hij gebruikte hiervoor de achterstevoren geschreven initialen van zijn naam Georges Remi: RG als Hergé. Op de lagere school was het voor hem namelijk al normaal om vanaf de eerste klas als Remi Georges te worden aangesproken. Op zijn schoolschriften prijkten eveneens de namen in die volgorde en als hij zelf zijn initialen zette, schreef hij ze neer als R.G. Daaruit ontstond zijn schuilnaam Hergé. Op zijn Frans klinkt dat als erzjee, want de begin-h is in die taal vrijwel niet hoorbaar. In december 1924 publiceerde hij voor het eerst onder dit pseudoniem.

Carrière

Hergé begon zijn carrière als illustrator voor verschillende tijdschriften en kranten. Hij publiceerde zijn tekeningen eerst in het padvindersblad Le Boy-Scout Belge en werkte later voor Le XXe Siècle, een conservatieve katholieke krant.
Zijn vroege werk omvatte een stripverhaal genaamd Totor, dat werd gepubliceerd in Le Boy-Scout Belge. Totor, een padvinder, kan worden gezien als een voorloper van Kuifje, met veel van dezelfde kenmerken.

Kuifje

Kuifje verscheen voor het eerst op 10 januari 1929 in het kinderbijlage Le Petit Vingtième van Le XXe Siècle. Het eerste avontuur, Kuifje in het land van de Sovjets, was een serieel stripverhaal dat de jonge reporter Kuifje en zijn hond Bobbie (Milou in het Frans, Snowy in het Engels) volgde op een reis naar de Sovjet-Unie.
De avonturen van Kuifje werden snel populair, wat leidde tot meer verhalen en uiteindelijk op zichzelf staande boeken. In de daaropvolgende decennia schreef en illustreerde Hergé 24 Kuifje-albums, die het personage naar verschillende delen van de wereld en zelfs de ruimte brachten.

Hergé was nauwgezet in zijn onderzoek en streefde naar nauwkeurigheid in de weergave van locaties, culturen en technologieën. Deze aandacht voor detail is een van de redenen waarom de avonturen van Kuifje zo meeslepend en realistisch aanvoelen, zelfs als ze zich wagen aan het fantastische.
Naast Kuifje en Bobbie creëerde Hergé een gedenkwaardige cast van personages, waaronder:

• Kapitein Haddock: Kuifjes norse, loyale vriend die bekendstaat om zijn liefde voor whisky en zijn kleurrijke beledigingen.
• Professor Zonnebloem (Professeur Tournesol): Een briljante maar verstrooide wetenschapper.
• Jansen en Janssen (Dupont et Dupond): Twee onhandige detectives die bijna identiek zijn, behalve de vorm van hun snorren.
• Bianca Castafiore: Een flamboyante operazangeres die vaak een bron van komische situaties is.

Klare lijn

Hergé wordt gecrediteerd voor het ontwikkelen van de ligne claire (klare lijn) stijl, gekenmerkt door strakke, precieze lijnen, een gebrek aan arcering of schaduw en levendige, vlakke kleuren. Deze stijl werd zeer invloedrijk en wordt gezien als een bepalend kenmerk van Europese strips.

Parodieën, controverses en karikaturen

Hergé verwees in zijn Kuifje-albums vaak naar actuele gebeurtenissen. En dat hielp mij, in de pubertijd, bij de vorming van mijn wereldbeeld.

Parodieën

In De Blauwe Lotus wordt verwezen naar het spoorwegincident bij Moekden in augustus 1931, het bestaan van de Internationale Concessie in Shanghai en het vertrek uit de Volkenbond van Japan in 1933.

Verder zijn de verhalen doorspekt met verwijzingen naar en parodieën op historische gebeurtenissen uit de twintigste eeuw. Zo kan De scepter van Ottokar (1939) bijvoorbeeld gelezen worden als een parodie op de Anschluss van Oostenrijk bij nazi-Duitsland. Onder meer de naam van de Bordurische leider, Müsstler, verwijst daarnaar: het is een combinatie van Hitler en Mussolini. Met De scepter van Ottokar oefende Hergé vooral onderhuidse kritiek uit op het Duitse rijk in wording.

Controverse

De geheimzinnige ster (1942) zorgde voor heel wat controverse. Het verscheen in volle oorlogstijd. De oorspronkelijke versie van het verhaal viel vooral op doordat de antagonisten oorspronkelijk onder de Amerikaanse vlag opereerden en geleid werden door een Jood genaamd Blumenstein. Bij een na de oorlog herziene versie van het verhaal werd Amerika vervangen door het fictieve São Rico. Ook de man achter de geldzuchtige operatie krijgt nu de in Hergés oren minder Joods klinkende naam Bohlwinkel (een verwijzing naar het Brusselse bollewinkel, wat “snoepwinkel” betekent). Wat Hergé toen niet wist, is dat ook Bohlwinkel een veel voorkomende Joodse naam is.

Oorlogsdreiging

In de allereerste versie van Kuifje en het Zwarte Goud werd verwezen naar de oorlogsdreiging in 1939. Toen Hergé dit verhaal na de Tweede Wereldoorlog voltooide, werd de plaats waar het conflict zich afspeelt verplaatst naar het Palestina van die tijd, waar destijds onder de ogen van het Britse mandaatbestuur, Joodse en Palestijnse verzetsgroepen elkaar bestreden. Later zijn er opnieuw aangepaste versies van dit verhaal uitgekomen, waarin alle verwijzingen naar het Joods-Palestijnse conflict zijn verwijderd.

Science Fiction

Hergés visie op de ruimtevaart komt tot uiting in een lang verhaal dat de albums Raket naar de maan (1953) en Mannen op de maan (1954) beslaat. Aan de totstandkoming van dit verhaal ging een uitgebreide studie van de modernste wetenschappelijke inzichten vooraf. Het maken van de twee albums nam zes jaar in beslag. De raket waarmee de hoofdpersonen naar de maan reizen is gebaseerd op de door de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog ontwikkelde V2-raket.

Karikaturen

In De zaak Zonnebloem (1956) maakte Hergé een parodie op dictatoriale regimes in het algemeen, en op (de satellietstaten van) de Sovjet-Unie in het bijzonder. Bordurië, het fictieve land (ook in de De scepter van Ottokar) waar het voornoemde verhaal zich voor een deel afspeelt, wordt beheerst door uniformen met een rode schouderband met witte cirkel en zwart embleem in de vorm van een snor.

Het laatste voltooide album, Kuifje en de Picaro’s, schetst een karikatuur van Zuid-Amerika en zijn kenmerkende revoluties. In dit verhaal weet Kuifje generaal Alcazar ertoe te bewegen geen executies te laten plaatsvinden als hij aan de macht komt. Alcazar laat duidelijk merken dat hij het hier niet mee eens is. Aan het eind geeft zelfs generaal Tapioca (die geëxecuteerd zou moeten worden) toe dat hij dit een belediging van de San-Theodoraanse cultuur vindt.

Nalatenschap

Hergé tekende de strips in eerste instantie helemaal zelf, maar in 1943 riep hij de hulp in van Edgar P. Jacobs¹. In 1950 startte hij de fameuze Studios Hergé. Bekende medewerkers als Bob De Moor² en Jacques Martin³ namen hem veel werk uit handen en hielden zich onder andere bezig met het tekenen van achtergronden en het hertekenen van de oude albums. Naast Kuifje werkte Hergé aan andere strips, zoals Leo en Lea, Jo, Suus en Jokko en De guitenstreken van Kwik en Flupke, waarvan van de laatste tot 355 verhalen en een tekenfilmserie verschenen. Hergé’s laatste, onafgemaakte Kuifje-avontuur, Kuifje en Alpha-Art, werd postuum gepubliceerd in 1986. Het biedt een glimp van de richting die hij Kuifje in zijn latere jaren had kunnen inslaan, met een plot met kunstvervalsing en een volwassener toon.

Hergé stierf op 3 maart 1983 in Brussel, België. Zijn dood markeerde het einde van De avonturen van Kuifje, omdat Hergé de wens had uitgesproken dat niemand anders de serie na hem zou voortzetten.

Wereldwijde populariteit

De avonturen van Kuifje zijn vertaald in meer dan 70 talen en hebben wereldwijd meer dan 250 miljoen exemplaren verkocht, waardoor het een van de populairste stripreeksen aller tijden is. Kuifje heeft een blijvende impact gehad op de populaire cultuur en heeft generaties lezers en artiesten geïnspireerd. De invloed van het personage is te zien in verschillende media, waaronder film, televisie en videogames.

Spielberg

Kuifje is vereeuwigd in de animatiefilm The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn uit 2011, geregisseerd door Steven Spielberg. De film werd goed ontvangen en introduceerde Kuifje bij een nieuwe generatie fans.

Hergé Museum

Het Hergé Museum, gevestigd in Louvain-la-Neuve, België, is gewijd aan het leven en werk van Hergé. Het museum werd geopend in 2009 en toont originele kunstwerken, manuscripten en persoonlijke items, die inzicht bieden in zijn creatieve proces en de ontwikkeling ervan. Dit museum kwam er door de inzet van Hergés tweede vrouw en voormalige medewerkster in zijn studio, Fanny Vlamynck.

¹ Edgar P. Jacobs (1904–1987) was een Belgisch striptekenaar. Hij is bekend van de sciencefictionstrip Le Rayon U (in het Nederlands De «U» straal) en de stripreeks Blake en Mortimer.

² Robert Frans Marie (Bob) De Moor (1925-1992) was een Belgisch striptekenaar, vooral bekend voor zijn reeksen Meester Mus, Barelli en Cori, de scheepsjongen.

³ Jacques Martin (1921-2010) was een Franse striptekenaar. In de Kuifje-periode, die 19 jaar duurde, publiceerde hij zeven Alex– en drie Lefranc-albums. Nadat hij Kuifje verliet, publiceerde hij in tien jaar tijd nog eens negen Alex– en vier Lefranc-albums. Zijn graf is versierd met een borstbeeld van Alex.

Het bericht Hergé verscheen eerst op HEESEN Online.

Ik, als Kuifje liefhebber, natuurlijk niet! De waarheid is dat Hergé een methodische tekenaar was, die zijn grafische verhalen tot in het kleinste detail plande. Hij documenteerde uitgebreid over elk aspect dat hij in zijn albums wilde laten zien; tenminste, dat deed hij vanaf het album De Blauwe Lotus. De avonturen van de onverschrokken verslaggever en zijn hond Bobby zijn zo populair omdat ze een realistisch wereldbeeld schetsen.

Heb je je ooit afgevraagd waarom op de maan van Kuifje bijvoorbeeld geen fantastische dieren, UFO’s of aliens verschijnen? De auteur wilde dat wanneer mensen van vlees en bloed naar de maan gingen, ze op dezelfde plek zouden aankomen waar zijn personages al waren geweest.

Herinnert u zich de raket die de cover van Raket naar de maan illustreert, rood en wit geblokt? Het ontwerp is gebaseerd op een ballistische raket, V2-raket, die de nazi’s aan het begin van de Tweede Wereldoorlog ontwikkelden. Hergé gebruikte foto’s van die raket, maar stopte daar niet, toen hij zijn dubbele maanalbum realiseerde. Hij las boeken van de populaire sciencefictionschrijver Pierre Rousseau en de natuurkundige Auguste Piccard¹, en ook L’Astronautique, uitgegeven in 1950, waarin de natuurkundige Alexander Ananoff sprak over de Reis naar de ruimte. Hij correspondeerde zelfs met hem. De kunstenaar bezocht ook wetenschappelijke onderzoekscentra om inspiratie op te doen.

Al deze informatie was nuttig voor Hergé, en dankzij de hulp van medewerkers als de Belgische cryptozoöloog Bernard Heuvelmans en de schrijver Jacques van Melkebeke, kon hij vorm te geven aan enkele losse ideeën, die begin 1948 werden gereduceerd tot de pogingen van Haddock om whisky te drinken in een context van gewichtloosheid.

Hadden Neil Armstrong, Buzz Aldrin en Michael Collins het dubbelalbum van Hergé gelezen?
Zelfs de woorden van Armstrong op 20 juli 1969: “dat is een kleine stap voor een man, een grote sprong voor de mensheid, dit is een kleine stap voor de mens, een grote stap voor de mensheid” doen denken aan die van Kuifje bij zijn aankomst: “voor het eerst in de geschiedenis van de mensheid is er een ontdekkingsreiziger op de Maan“.

1 Grappig detail: Auguste Piccard, die het meest bekend is om zijn avonturen in de stratosfeer en de diepten van de oceaan – ongelooflijk voor die tijd – was vooral een geniale natuurkundige. Hij testte al zijn uitvindingen zelf: de drukcapsule en de stratosferische ballon, die de deur opende naar de moderne luchtvaart; de bathyscaaf, die zich op de bodem van de oceaan op de bodem van de Marianentrog vestigde; om nog maar te zwijgen van de meest nauwkeurige schalen en seismografen van die tijd.

Als vriend van Albert Einstein en Marie Curie was hij een echte renaissanceman die Uranium 235 ontdekte en zijn tijd ver vooruit was met zijn enthousiaste betrokkenheid bij natuurbehoud.

Het is geen wonder dat Hergé hem gebruikte als model voor Professor Zonnebloem in de Kuifje-serie.

In het verhaal De schat van Scharlaken Rackham wordt Zonnebloem geïntroduceerd. Hierin belt hij aan bij kapitein Haddock en probeert hem en Kuifje vergeefs te bewegen zijn uitvinding van een gemotoriseerde eenmansonderzeeër (bathyscaaf) te gebruiken bij het zoeken naar een schat, waarop Zonnebloem als verstekeling meegaat en zijn duikboot gedemonteerd in kisten whisky laat verstoppen. Om genoeg ruimte te maken voor de duikboot blijkt hij de flessen whisky er in de haven eerst uitgehaald te hebben, tot grote woede van Haddock.

Het bericht Eerste man op de maan? verscheen eerst op HEESEN Online.

“Kuifje is een geliefd stripfiguur gecreëerd door de Belgische cartoonist Georges Remi, beter bekend onder zijn pseudoniem Hergé. Het personage verscheen voor het eerst in de strip “Kuifje in het land van de Sovjets” in 1929 en werd een van de meest iconische en duurzame figuren in de stripwereld.

Belangrijkste kenmerken van Kuifje

Het uiterlijk van Kuifje:
Kuifje wordt afgebeeld als een jonge Belgische journalist en avonturier met een apart uiterlijk. Hij wordt vaak gezien in een kenmerkende outfit, waaronder een blauwe trui, een wit overhemd en bruine plus fours (knickerbockers) met kniekousen.

Persoonlijkheid:
Kuifje staat bekend om zijn moed, intelligentie en sterk gevoel voor rechtvaardigheid. Hij is nieuwsgierig, vindingrijk en altijd bereid om anderen te helpen, wat hem op verschillende spannende avonturen over de hele wereld brengt.

Avonturen:
De Kuifje-strips staan bekend om hun spannende avonturen die zich op verschillende locaties over de hele wereld afspelen. De escapades van Kuifje omvatten vaak het oplossen van mysteries, het blootleggen van samenzweringen en het dwarsbomen van criminelen en schurken. Onderweg wordt hij vergezeld door zijn trouwe en slimme hond Bobbie (Snowy in het Engels).

Iconische personages:
De avonturen van Kuifje bevatten een diverse cast van gedenkwaardige personages, waaronder de chagrijnige en vaak stuntelige kapitein Haddock, de excentrieke professor Zonnebloem, de sluwe en mysterieuze Bianca Castafiore en de onhandige detectives Jansen en Jansens (in het Engels Thomson en Thompson).

Culturele impact:
De strips van Kuifje worden geprezen om hun gedetailleerde en nauwkeurige onderzoek naar de afgebeelde landen en culturen, waardoor ze zowel vermakelijk als educatief zijn. Sommige van de eerdere verhalen bevatten echter afbeeldingen die nu als raciaal gevoelig liggen en die bekritiseerd zijn omdat ze stereotypen in stand houden.

Populariteit: Kuifje is wereldwijd populair geworden en is in talloze talen vertaald. Van de strips zijn miljoenen exemplaren verkocht en ze worden nog steeds gekoesterd door lezers van alle leeftijden.

Nalatenschap:
De avonturen van Kuifje zijn aangepast in verschillende vormen van media, waaronder geanimeerde tv-series, hoorspelen en verschillende animatiefilms en live-actiefilms. De meest opvallende bewerking is de animatiefilm “The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn” uit 2011, geregisseerd door Steven Spielberg en geproduceerd door Peter Jackson.

Ondanks dat het vele decennia geleden is gemaakt, ligt de blijvende aantrekkingskracht van Kuifje in de tijdloze charme van zijn avonturen, de levendige personages en de opmerkelijke verhalen en kunstzinnigheid van Hergé.
Het personage wordt nog steeds gevierd als een klassieker in de stripwereld en blijft tot op de dag van vandaag een cultureel icoon.

Het bericht ChatGPT over Kuifje verscheen eerst op HEESEN Online.

Dat hij een belangrijke figuur was in de avonturen van Kuifje, blijkt wel uit het feit dat hij een eigen entry heeft ik de Nederlandse Wikipedia:

Kapitein Archibald Haddock is een van de belangrijkste personages in De avonturen van Kuifje van de Belgische striptekenaar en scenarist van stripverhalen Hergé (1907-1983). Vanaf De krab met de gulden scharen, het in 1941 gepubliceerde 9^e album in de reeks, is hij (met de hond Bobbie) de vaste metgezel van Kuifje. Kapitein Haddock is de stereotiepe figuur van de vloekende en aan whisky verslaafde zeebonk.

Na De krab met de gulden scharen heeft de kapitein de plaats van Bobbie als belangrijkste metgezel overgenomen.

Whisky

In de meeste verhalen is hij een verwoed whiskydrinker. Hij staat ook bekend om zijn afkeer van mineraalwater. In De krab met de gulden scharen drinkt hij whisky van het merk “Old Whisky”.

In De geheimzinnige ster is dat “John Haig-whisky” en in De schat van Scharlaken Rackham “Old Scotch Whisky”. Hij is echter vooral bekend van het drinken van “Loch Lomond”-whisky.

Kapitein Haddock heeft zijn karakter deels te danken aan dat van Hergé, die daarover in een interview zei: “….kapitein Haddock, dat ben ik ook. Als ik boos word, ben ik net zo ridicuul als hij.” Net als Haddock was ook Hergé een liefhebber van whisky.

Naam

“Haddock” staat in het Frans voor “gerookte schelvis”. Dit was een van de favoriete gerechten van Hergé en zijn eerste echtgenote Germaine Kieckens. In het Engels betekent het louter “schelvis”. Er hebben ook een paar bekende Engelse zeekapiteins bestaan die Haddock heetten, maar het lijkt weinig waarschijnlijk dat Hergé door hen geïnspireerd werd.

De tintinoloog Philippe Goddin meent dat de auteur bij zijn keuze voor de naam beïnvloed werd door de film Le Capitaine Craddock uit 1931. Hergé en zijn echtgenote Germaine hadden de film gezien en de muziek was zo goed bevallen, dat ze een 78 toerenplaat met de soundtrack aanschaften.
In de film komt het populaire lied Les Gars de la Marine voor (De jongens van de marine, oorspronkelijke Duitse titel: Das ist die Liebe der Matrosen). In De krab met de gulden scharen zingt Haddock dat lied.

De naam Haddock wordt in dat album ook voor het eerst genoemd (aan het einde). Zijn voornaam Archibald, een naam van Schotse oorsprong, valt pas (en alleen) in het 23^e album Kuifje en de Picaro’s uit 1976. Er zijn twee lijstjes bewaard gebleven waarop Hergé een aantal voornamen had opgeschreven waaruit hij wilde kiezen. Vrijwel alle namen waren Engelstalig. Naast die van Archibald had hij ook Richard en Patrick als mogelijkheden omcirkeld. Hij dacht onder meer ook aan Harold of Harry. De naam Marmaduke had hij ook opgeschreven, om er later achter te zetten: “te ridicuul”.

De naam van Haddock wordt elke keer verhaspeld door Bianca Castafiore:

Krachttermen

Zeer kenmerkend voor de kapitein is zijn zeer uitgebreide repertoire aan krachttermen, een eigenschap die hij deelt met zijn voorvader François Hadoque. De verwensingen die Haddock uit als hij kwaad is hebben te maken met allerhande zaken, zoals wetenschap, geschiedenis en zijn eigen zeemansberoep.
Hij kan een hele reeks krachttermen uiten zonder in herhaling te vallen.

Hergé kon zich evenwel niet alle scheldwoorden veroorloven. Zijn strips waren primair bedoeld voor kinderen, ze verschenen in een rooms-katholiek blad en er was een censor. Naar zijn zeggen werd hij voor Haddocks beledigingen geïnspireerd door een verkoopster van sla op een Brusselse markt.
Een klant had zijn twijfels geuit over de kwaliteit van de groente, waarop de koopvrouw de klant zou hebben uitgemaakt voor “Pacte à Quatre” (“Traktaat van Vier”), doelend op een afspraak uit 1933 van vier westerse landen in de Volkenbond, waarover indertijd de kranten volstonden.

In de pers verschenen in de jaren dertig van de twintigste eeuw meerdere scheldwoorden die doen denken aan die van Haddock. De extreemrechtse Léon Degrelle, voor wie Hergé tekenwerk verrichtte, noemde in pamfletten zijn politieke tegenstanders “menseneter”, “holbewoner met een priesterkleed aan”, “debiele kwezel” en “grienende plunderaar”. Léon Bloy maakte Émile Zola uit voor “idioot uit de Pyreneeën”. Volgens Assouline is de gewoonte om op die manier te schelden van invloed geweest op Hergé. Zelf vertelde Hergé in 1977 aan de BBC dat zijn toenmalige medewerker Edgar P. Jacobs een inspiratie was; Jacobs kon zomaar uitbarsten in enorme scheldkanonnades.

Het bekendst en in de albums het meest gebruikt is de krachtterm “duizend bommen en granaten”, die al in 1902 voorkomt in het Woordenboek der Nederlandsche Taal, deel 3. 

In latere versies van De krab met de gulden scharen werden de racistisch klinkende woorden “nikker” en “anthraciet” vervangen door “sukkel” en “coloradokever”. Sommige andere, zoals “Zoeloes”, zijn ook enigszins omstreden, aangezien die ook als racistisch kunnen worden opgevat.

Molensloot

In verscheidene avonturen wonen Haddock en professor Zonnebloem in het kasteel van Molensloot, dat Haddock aan het eind van De schat van Scharlaken Rackham gekocht heeft met de opbrengst van Zonnebloems patent op de duikboot, waarmee ze in ditzelfde verhaal naar de schat van een verre voorvader van Haddock zochten, die zich uiteindelijk in kasteel Molensloot zelf bleek te bevinden.
Het kasteel was vroeger al in het bezit van Haddocks voorvaderen geweest. Kuifje logeert er regelmatig. Een andere bewoner van het kasteel is de butler Nestor.

Hierna beginnen de meeste Kuifje-verhalen op het kasteel Molensloot, waarna de hoofdpersonen afreizen om elders een nieuw avontuur te beleven.

Het bericht Kapitein Archibald Haddock verscheen eerst op HEESEN Online.

Op die site vond ik het volgende over de albums:

Met een oeuvre van 50 jaar en 24 verhalen, is het moeilijk om te bepalen welk Kuifje album het meest gewild is. Sommigen hebben een controversiële inhoud, anderen zijn ondertekend door de tekenaar Hergé of vertegenwoordigen een bepaalde mijlpaal in de Kuifje geschiedenis. Hoe dan ook, sommige albums zijn heel wat geld waard op de veiling. Het verhaal achter vijf van de meest gewilde Kuifje albums!

De Krab met de Gulden Scharen (originele titel: Le crabe aux pinces d’or, 1941).

Voor velen is Kuifje onlosmakelijk verbonden met Kapitein Haddock (denk je aan Kuifje, dan denk je aan “Duizend bommen en granaten!”) maar het is pas in het 9de album dat Kuifje hem ontmoet aan boord van de “Karaboudjan”. Dit is wat De Krab met de Gulden Scharen zo bijzonder maakt.
Het album werd uitgebracht in 1941 toen België werd bezet door nazi-Duitsland, dus was Hergé beperkt tot het schrijven van een verhaal met een neutraal thema. Hij bewaarde zijn politieke gedachten voor “Het Zwarte Goud”, dat hij begon te schrijven toen de oorlog uitbrak, maar pas in 1950 als album uitgaf.

Le crabe au pinces d’or was het laatste album dat in zwart-wit werd gepubliceerd. In 1944 werd het opnieuw getekend en gepubliceerd met 62 gekleurde pagina’s waardoor het het meest gezochte album van de 1ste gekleurde versie werd.
Kuifje albums die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn gepubliceerd, zowel zwart-wit als gekleurd, halen een bedrag tot € 6000 in de Catawiki veilingen.

Kuifje in Tibet (originele titel: Tintin au Tibet, 1960).

Velen beschouwen dit verhaal als een van de beste van Hergé, en het verhaal erachter is ook heel interessant. Tegen het einde van de jaren 1950 kreeg Hergé een zenuwinzinking toen hij scheidde van zijn vrouw om met een andere vrouw te kunnen zijn.
Hij ging naar een psychiater vanwege zijn verontrustende nachtmerries gevuld met eindeloze witte visioenen en werd geadviseerd om te stoppen met werken. In plaats daarvan probeerde Hergé te vechten tegen de demonen in zijn hoofd door het verhaal van Kuifje in Tibet te schrijven. Het is geen toeval dat Kuifje bang en eenzaam is in Tibet en veel spoken moet uitdrijven om een nieuw evenwicht te kunnen vinden…

Tijdens een persmededeling in 1960 werd er een genummerde pre-run (Tirage de tête) van 100 stuks gesigneerd door Hergé. In 2015 werd het op Catawiki geveild voor € 13.000.

Kuifje in Congo (originele titel: Tintin au Congo, 1931).

Dit is waarschijnlijk het meest controversiële album van Kuifje. Het heeft onder vuur gelegen vanuit Amerika, Groot-Brittannië, Zweden en België vanwege de veronderstelde racistische inhoud; de Congolezen zouden worden neergezet als kinderachtig en primitief. Het is een paar keer aangepast – om de Congolezen dunnere lippen en een kleinere bos kroeshaar te geven – en wordt nu vaak met een waarschuwing erop in winkels verkocht.
Het feit dat Kuifje meehelpt om Afrikaans wild af te maken valt tegenwoordig ook niet meer goed in de Westerse wereld. Vandaag is Kuifje in Congo waarschijnlijk meer beroemd om de controversiële inhoud dan om het vermakelijke verhaal en is een gezocht item van verzamelaars geworden. In 2016 bracht een prototype van dit album – vermoedelijk 1 van slechts 7 – met lege tekstballonnen en zonder titel op de cover € 39.000 op in een Catawiki veiling.

Mannen op de Maan (originele titel: On a marché sur la lune, 1954).

Soms is het niet het verhaal of het verhaal erachter wat een album zo waardevol maakt in online veilingen. Handtekeningen doen het altijd goed, vooral wanneer ze met het verhaal te maken hebben. Zoals met een Franstalig album van Mannen op de Maan dat gesigneerd is door Hergé, Buzz Aldrin, Neil Armstrong en nog meer.
Voor dit verhaal, dat 15 jaar voor de eerste bemande maanlanding werd gepubliceerd, deed Hergé zeer uitgebreid onderzoek naar bemande ruimtevaart. Met quotes als “eerste wandelaar op de maan na Kuifje” (Buzz Aldrin) en “langste maanwandeling op die van Kuifje na” (Edgar Mitchell) is het niet zo gek dat het album $132.400 opbracht in een veiling.

Kuifje in het land van de Sovjets (originele titel: Tintin au pays des Sovjets, 1930).

Dit is het verhaal waar de Kuifje gekte mee begon. Voorpublicatie begon in het weekblad Le Petit Vingtième in 1929 en het was een onmiddellijk succes. Tegenwoordig heeft dit album uit 1930 een iconische status. In totaal zijn er 10.000 exemplaren gedrukt (10 series van 1.000) maar niet veel albums hebben het overleefd. De eerste 500 exemplaren zijn genummerd. Een genummerd exemplaar van Kuifje in het land van de Sovjets dat is gesigneerd door Hergé en zijn vrouw als “Tintin and Milou” (Bobbie) is op Catawiki voor € 30.000 geveild.

Het bericht Kuifje Albums verscheen eerst op HEESEN Online.

Net als bij Linda en Meryl heb ik Wikipedia als raamwerk gebruikt en er persoonlijke noten aan toegevoegd.

Eerst als strip

“De avonturen van Kuifje” door Georges Remie, ofwel Hergé (1907-1983), startte als strip in 1929 in Le Petit Vingtième, de jongerenbijlage van de rooms-katholieke krant Le Vingtième Siècle. De titel van die strip was: “Kuifje in het land van de Sovjets“. Het eerste, Franstalige (“Les Aventures de Tintin, reporter du Petit “Vingtième””), album verscheen in 1930.
Een Nederlandstalige versie van Tintin verscheen in 1940 in een proefnummer van het jeugdblad De Bengel. Het eerste volledige verhaal in het Nederlands – Tintin in Congo – startte in september van dat jaar in de Vlaamse krant Het Laatste Nieuws. In oktober 1943 werd Tintin voor het Nederlandse publiek omgedoopt tot Kuifje – midden in het verhaal De geheimzinnige Ster.

In bijna 100 jaar heeft Kuifje definitief een plaats verworven tussen de groten van de internationale literatuur. In 1999 kenden de lezers van Le Monde het album De blauwe lotus de achttiende plaats toe op de lijst van boeken die bepalend zijn geweest voor de twintigste eeuw. Kuifje bevond zich met Aldous Huxley, Solzjenitsin en Anne Frank in goed gezelschap.
De Kuifje-albums blijven in de hele wereld bestsellers: sinds 1929 zijn er al meer dan 250 miljoen exemplaren verkocht in 110 talen. In Frankrijk heeft een op de twee gezinnen minstens één Kuifje-album in huis.

Kuifje, de albums

De Alfa-kunst

Tijdens de voorbereidingen van het vierentwintigste Kuifje-album (Kuifje en de Alfa-kunst) overleed Hergé. Van dit verhaal – over de handel in kunstvervalsingen en een mysterieuze sekte – bleven ruwe schetsen, een onaf scenario en enkele pagina’s over. Hiervan verscheen in 1986 een facsimile-uitgave. Verschillende tekenaars hebben het album alsnog voltooid en uitgegeven.
In 1988 verscheen een anonieme editie. Bekender is de versie (1995) van de Canadese tekenaar Yves Rodier. Van zijn interpretatie bestaan verschillende edities; alle pagina’s daarvan zijn te bekijken op internet. Met Studio Hergé heeft Rodier gesproken over een gezamenlijke officiële versie van het album. Omdat Hergé’s weduwe geen toestemming wilde geven is het zover nooit gekomen.

Kuifje, de film

Het geheim van de eenhoorn

The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn (Nederlands: De avonturen van Kuifje: Het geheim van de eenhoorn) is een Amerikaanse animatiefilm geregisseerd door Steven Spielberg.
De film is gebaseerd op enkele albums en ging op 22 oktober 2011 in wereldpremière in Brussel. Het is een bewerking van De krab met de gulden scharen, Het geheim van de Eenhoorn en De schat van Scharlaken Rackham. Diverse verhaallijnen uit deze drie verhalen zijn samengevoegd tot een nieuw geheel met een deels eigen plot.

Spielberg en Hergé

In 1981 vergeleek een filmrecensent de film Raiders of the Lost Ark met de stripverhalen van Kuifje. Spielberg kende Kuifje niet en raakte geïnteresseerd in deze stripfiguur. De secretaresse van Spielberg kocht enkele Franstalige stripverhalen voor de regisseur, die de taal niet begreep maar wel meteen erg was gecharmeerd van de tekeningen. En ook het omgekeerde gebeurde: Hergé werd een liefhebber van Spielbergs films. In 1983 stond er een ontmoeting tussen Spielberg en Hergé op het programma. Spielberg was op dat moment bezig met de opnamen van Indiana Jones and the Temple of Doom. Maar Hergé overleed, waardoor de tekenaar en de regisseur elkaar nooit ontmoet hebben.

Spielberg nam in 1983, na de dood van Hergé, voor het eerst een optie op de rechten van Kuifje. In 2002 deed hij dat voor de tweede keer. Aanvankelijk zou Thomas Sangster de rol van Kuifje op zich nemen, maar na enkele productieperikelen stapte hij op en werd hij uiteindelijk vervangen door Jamie Bell.
Peter Jackson is producent van de film en zal de volgende film regisseren. Steven Spielberg neemt dan de job van producent over van Peter Jackson.

Performance capture-techniek

Hoewel het om een 3D-animatiefilm gaat, werd er tijdens de opnamen gebruik gemaakt van echte acteurs. Deze performance capture-techniek is een verbeterde methode van motion capture, die eerder al toegepast werd in films zoals Beowulf (2007) en Avatar (2009). Als resultaat krijgt men, voor het eerst in de geschiedenis van de animatiefilm, zeer realistische menselijke gelaatsuitdrukkingen en nog vlottere bewegingen van de anders karikaturale stripfiguren, zonder afbreuk te doen aan de oorspronkelijke tekeningen uit de gedrukte stripverhalen van Hergé. Bobbie werd volledig door een computer geanimeerd.

Het bericht Kuifje, de start verscheen eerst op HEESEN Online.