Tussen Eufraat en Tigris

Mesopotamië was volkomen onbekend totdat de geheimen ervan uit het woestijnzand werden gehaald. In de tweede helft van de 19e eeuw reisden Franse en Britse archeologen naar wat nu Irak is, om op zoek te gaan naar vondsten uit de Assyrische periode. Toevallig kwamen ze een veel oudere beschaving tegen. Tot dan toe waren de enorme hoeveelheden slib die de Eufraat en de Tigris uit de bergen van Turkije meebrachten erin geslaagd de sporen uit het verleden uit te wissen en te verbergen. Toen Sumer werd opgegraven en gedateerd, werd de bekende geschiedenis radicaal uitgebreid.

Vanuit natuurlijk perspectief is Mesopotamië een overwegend vlak landschap, met uitgestrekte zandvlaktes en schaarse vegetatie. Er is een moerassig landschap richting de Perzische Golf, waar de zee zich sinds de laatste ijstijd geleidelijk heeft teruggetrokken. Een woestijnklimaat bepaalt er het weer. De regenval is sporadisch, ondraaglijke hitte midden op de dag, terwijl het in de winter en ’s nachts bitter koud kan zijn.

Ook al regende het nauwelijks, de kernregio’s van Mesopotamië werden voortdurend getroffen door verwoestende overstromingen veroorzaakt door de rivieren Eufraat en Tigris. Omdat het vlakke landschap richting zee was ontstaan door modder en zand, was er geen steen om mee te bouwen. Ook groeiden er geen bomen die gebruikt konden worden om huizen of boten te maken.

Handel, Transport en Irrigatie

Een van de belangrijkste redenen waarom Mesopotamië de bakermat van de beschaving werd, was de locatie ervan. De regio lag tussen de rivieren Tigris en Eufraat en deze vormden een constante waterbron. De rivieren vergemakkelijkten ook de handel en het transport, waardoor mensen gemakkelijk van de ene plaats naar de andere konden reizen. De twee grote rivieren vormden ook de juiste omstandigheden om kunstmatige irrigatie op grote schaal te kunnen ontwikkelen.

Rond 3500 v.Chr. werd de Sumerische samenleving opgericht die wereldgeschiedenis zou creëren. De Sumeriërs noemden zichzelf “het volk met de zwarte hoofden”, en ze noemden hun land “het land van het volk met de zwarte hoofden”. Sumer had een etnisch diverse bevolking, dus de geschiedenis van Sumer gaat niet over de geschiedenis van een natie of een volk, maar over de geschiedenis van een gebied.

De Sumerische beschaving was de eerste samenleving in de geschiedenis die de krachten van de natuur kon dwingen dienaar van de samenleving te zijn. Sumer ontwikkelde een systeem van kunstmatige irrigatie dat het land zo vruchtbaar maakte, dat het verschillende stadstaten met een steeds groeiende bevolking kon voeden. Dit leidde uiteindelijk tot een stedelijke revolutie die het voor de meerderheid van de toenmalige wereldbevolking mogelijk zou maken om in steden te leven. Ur, Eridu en Uruk hadden 5000 jaar geleden allemaal een geschatte bevolking van meer dan 50.000 inwoners.

Klei: voor bouw en schrift

Uiteindelijk ontdekten de Sumeriërs dat deze riviervlakte onbeperkte toegang had tot een andere hulpbron die wereldhistorische betekenis zou krijgen. Klei zou het wondermiddel van Sumer worden. Het werd het bouwmateriaal van de tempels en de basis van het eerste boek over de kunst van het schrijven. De klei kon worden gebruikt om moddersteen te maken, die op zijn beurt kon worden gebruikt om huizen, trappiramides, tempels, dijken en kanalen te maken. Sumerische steden waren omgeven door muren van dergelijke moddersteen. In Uruk werd de stad omringd door een tien kilometer lange muur met verdedigingstorens, opgetrokken uit klei. Klei was het bouwmateriaal van deze eerste beschaving.

De klei legde ook de basis voor een nieuwe beslissende stap in de menselijke geschiedenis. De ontwikkeling van ’s werelds eerste schrijftaal: spijkerschrift. De Sumeriërs gebruikten puntige voorwerpen en gesneden tekens op kleitabletten die ze vervolgens lieten drogen in de zon. Omdat de opslag en distributie van voedsel een van de innovaties van de beschaving was, was er behoefte aan een systeem dat de noodzakelijke informatie over de voedselvoorziening kon registreren, opslaan en informatie over wie wat had ontvangen. Een dergelijk registratiesysteem was ook belangrijk voor de handelsactiviteiten van de stadstaten en voor de organisatie van die stadstaten. Daarom kwam de eerste schrijver die we kennen uit Sumerië. De schrijftaal heeft de beschaving niet geschapen, het was de beschaving die de schrijftaal schiep, die op haar beurt de beschaving weer verder ontwikkelde.

De geschreven taal en klei maakten het ook mogelijk om het getalsysteem te ontwikkelen dat de basis zou worden voor het begrip van tijd en ruimte door de moderne mens. Het is hier dat mensen op het idee kwamen om de tijd te verdelen in uren van 60 minuten, minuten in 60 seconden, de week in zeven dagen en de cirkel in 360 graden.

Klei maakte het ook mogelijk om ’s werelds eerste juridische tekst te creëren die ervoor zou zorgen dat geen enkele burger twijfelde aan de straf voor alles, van seks met de slaven van anderen tot moord. “Een man die een andere man doodt, moet zelf sterven,” de Code van Ur-Nammu werd rond 2100 v.Chr. afgekondigd.

Eerste oorlog en vrede

Sinds kanalen steden met elkaar begonnen te verbinden, begonnen er ook conflicten. Er wordt beweerd dat de eerste oorlog in de wereldgeschiedenis plaatsvond toen koning Eannatum van Lagash rond 2450 v.Chr. de rivaliserende stadstaat Umma versloeg, in een conflict over de controle over deze kunstmatige waterwegen en irrigatiekanalen. Wat de oorzaak van de oorlog ook is, we hebben afbeeldingen van 4500 jaar oude oorlogsscènes op een steen genaamd “De Stele van de Gieren” tentoongesteld in het Louvre in Parijs. Na de overwinning zette de koning een soort grenssteen op, waarop de vredesvoorwaarden waren gegraveerd. Sumer gaf ons daarmee de eerste oorlog, maar ook het eerste vredesverdrag dat we kennen.

Het Sumerische rijk verdwijnt

Tegelijkertijd kan het erop lijken dat Sumer een samenleving was die uit de geschiedenis verdween, juist omdat de natuur de overhand kreeg. Men is het er algemeen over eens dat de Sumerische beschaving, die bestond van ongeveer 4000 tot 2000 v.Chr., instortte of verdween, en werd gevolgd door andere staatsformaties in Mesopotamië.

De verklaring hiervoor die gaandeweg de meeste aanhang heeft gekregen, is dat de Sumerische beschaving achteruitging doordat de productiviteit in de landbouw geleidelijk afnam. Omdat de rivieren Eufraat en Tigris water uit smeltende sneeuw in de Turkse bergen brachten, bevatten ze hoge concentraties opgeloste zouten. Gedurende millennia waren de zouten in het grondwater via de planten-wortels naar de oppervlakte gezogen. Extra zout kwam binnen met de wind uit de Perzische Golf. Steeds meer irrigatie liet steeds meer zout in de bodem achter. Na verloop van tijd was het onvermijdelijk dat dit de aarde vernietigde. Hun revolutionaire innovatie, hun irrigatiesysteem, was het zaad van de langzame achteruitgang en uiteindelijke ineenstorting van hun beschaving.

Het Akkadische rijk

In de loop van de tijd ontstonden er in Mesopotamië verschillende andere rijken, die elk hun stempel drukten op de cultuur en samenleving van de regio. Een van de eerste rijken was het Akkadische rijk, dat rond 2334 v.Chr. ontstond. De Akkadiërs werden geleid door Sargon van Akkad, die de Sumerische stadstaten veroverde en een verenigd rijk creëerde.
Het Akkadische rijk stond bekend om zijn militaire bekwaamheid en bijdragen aan de Mesopotamische beschaving. Ze zetten de Sumerische traditie van het gebruik van spijkerschrift voort en breidden het grondgebied van het rijk uit door middel van een reeks militaire campagnes.

Het Babylonische rijk

Het Babylonische rijk, dat rond 1894 v.Chr. ontstond, was een ander belangrijk rijk in Mesopotamië. De Babyloniërs stonden bekend om hun vooruitgang in recht en literatuur, waaronder de ontwikkeling van de Code van Hammurabi, een van de eerste juridische codes in de geschiedenis. Ze bouwden ook indrukwekkende bouwwerken zoals de Hangende tuinen van Babylon, een van de zeven wonderen van de antieke wereld, beschouwd als van de grote technische prestatieën van het Babylonische rijk. Ze bestonden uit een reeks gelaagde tuinen, gebouwd op een enorm stenen terras. Elke laag was gevuld met planten en bomen, waardoor een weelderige en groene oase ontstond in het hart van de woestijn.

Het Assyrische rijk

Het Assyrische rijk, dat rond 2500 v.Chr. ontstond, was een andere grote macht in Mesopotamië. De Assyriërs stonden bekend om hun militaire macht en hun gebruik van geavanceerde technologie, zoals belegeringsmachines en ijzeren wapens. Ze ontwikkelden ook een geavanceerd systeem van bureaucratie, waarbij functionarissen verantwoordelijk waren voor het beheer van verschillende aspecten van de overheid.

Het Perzische rijk

Tenslotte het Perzische rijk, dat rond 550 v,Chr. ontstond, was het laatste grote oude rijk dat over Mesopotamië regeerde. De Perzen stonden bekend om hun kunst, literatuur en filosofische vooruitgang en hun religieuze tolerantie. Ze lieten mensen uit verschillende culturen en religies samenleven en werken, waardoor een diverse en kosmopolitische samenleving ontstond.

De erfenis van Mesopotamië reikt tot ver buiten de regio zelf. De innovaties en prestaties van de Mesopotamiërs hadden een diepgaande invloed op latere samenlevingen en vormden de loop van de menselijke geschiedenis.

Het bericht Mesopotamië, de bakermat van beschaving verscheen eerst op HEESEN Online.

De naam Anunnaki betekent letterlijk: “Nakomelingen van An (of Anu)” waarbij An/Anu de hemelgod was. De Anunnaki vormden dus een goddelijke elite die de kosmische orde bewaakte, wetten vaststelde, oordeelde over mensen en goden, en betrokken was bij schepping en lot.

1. Wat weten we écht?

Onze kennis komt uit spijkerschrifttabletten (kleitabletten), die waren opgegraven in Mesopotamië (huidig Irak) met teksten zoals:

• Enuma Elish (scheppingsmythe),
• Epos van Gilgamesj,
• hymnen en rituelen.

Deze teksten zijn religieus-mythologisch, maar niet historisch in moderne zin.

2. De rol van de Anunnaki in de mythologie

2.1 Kosmische hiërarchie

De Mesopotamische kosmos kende meerdere lagen:

De Anunnaki fungeerden vaak als rechters in de onderwereld en als beheerders van lot en natuurwetten.

2.2 Schepping van de mens

In sommige mythen klagen lagere goden over zware arbeid, waarop Enki en de moedergodin Ninhursag besluiten om de mens te scheppen. De mens kan dan de arbeid verrichten voor de lagere goden.
Dit is symbolisch bedoeld en verklaart de plaats van de mens in de kosmische orde, en legitimeert hiërarchie en arbeid.

3. De Anunnaki en de onderwereld

In latere Babylonische teksten worden de Anunnaki vaak weergegeven als rechters in de onderwereld (Kur) en waren ze verbonden met dood, recht en lotsbestemming. Zij waren geen buitenaardse wezens, maar goden binnen een religieus wereldbeeld.

4. Wat de Anunnaki níét zijn (wetenschappelijk gezien)

4.1 Geen buitenaardse astronauten

Het idee dat de Anunnaki van een planeet Nibiru kwamen, en dat ze de mens genetisch zouden hebben gemanipuleerd, en goud zouden hebben gemijnd, komt niet uit oude teksten, maar uit 20e-eeuwse pseudowetenschap.

4.2 Oorsprong van die ideeën

Een van de meest invloedrijke moderne interpretaties komt van de auteur Zecharia Sitchin, die in de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw een reeks boeken schreef, met name “The 12th Planet“. Sitchin stelde voor dat de Anunnaki in feite buitenaardse wezens waren van een hypothetische planeet genaamd Nibiru. Volgens Sitchin kwamen deze wezens ongeveer 450.000 jaar geleden naar de aarde en manipuleerden ze mensen genetisch om als slaven goud te delven.

Sitchins theorieën zijn breed bekritiseerd door geleerden en experts in oude talen en geschiedenis. Ze beweren dat Sitchins vertalingen en interpretaties van oude teksten onnauwkeurig zijn en niet worden ondersteund door bewijs. Desondanks hebben zijn ideeën een blijvende impact gehad op de populaire cultuur en complottheorieën.

5. Waarom blijven de Anunnaki toch fascineren?

5.1 Psychologisch

• Mensen zoeken oorsprong en betekenis.
• Oude mythes worden herlezen door een moderne, technologische bril en met een bijbehorend wereldbeeld.

5.2 Cultureel

• Er zijn overeenkomsten tussen mythen wereldwijd (met name over de schepping, over de zondvloed).
• Hedendaagse thema’s en kennis kunnen op oude verhalen geprojecteerd worden (ruimtevaart, genetica).

5.3 Wantrouwen jegens autoriteit

• In de huidige tijd, waar vertrouwen in wetenschap of instituties afneemt, kunnen alternatieve verklaringen floreren.

6. Anunnaki in vergelijking met andere culturen

Overal zien we antropomorfe¹ goden als verklaring voor natuur en samenleving.

7. Moderne betekenis en misbruik

De Anunnaki zijn tegenwoordig populair in complottheorieën, en in New Age²-bewegingen. Ze zijn onderdeel van sciencefiction en popcultuur. Maar hun historische waarde ligt in religie, en niet als alternatieve geschiedenis.

8. Wat leren we wel van de Anunnaki?

Dat is niet over buitenaards leven, maar over hoe vroege beschavingen de wereld begrepen. Hoe zij de relatie tussen macht, arbeid en goddelijk gezag zagen en hoe wet, orde en moraal ontstonden.

De Anunnaki waren dus geen aliens, maar goden uit een van de oudste religieuze systemen ter wereld. De verhalen over hen weerspiegelen menselijke pogingen om chaos te begrijpen, orde te scheppen en betekenis te geven aan bestaan en samenleving.
Dat ze vandaag opnieuw opduiken in moderne mythes zegt uiteindelijk meer over onszelf dan over het oude Mesopotamië.

¹ Antropomorisme is het niet-menselijke wezens menselijke eigenschappen toedichten.

² New age, soms ook nieuwetijdsdenken, is een westerse spirituele beweging die ontstond in de 20e eeuw. De aanhangers van new age kijken sinds de jaren 1970 uit naar de komst van een ‘nieuw tijdperk’ van liefde en licht waar ze zich op voorbereiden door te werken aan eigen spirituele groei.

Het bericht Wie waren de Anunnaki? verscheen eerst op HEESEN Online.

Begin jaren 1980 onderzocht Dr. Aberto Marini de schaal en meende dat de krabbels een tekst vormden, geschreven in het spijkerschrift van de Sumeriërs. Op grond van dit gegeven concludeerde hij dat de schaal minstens 4000 jaar oud moest zijn. Marini waagde zich zelfs aan een vertaling; de tekst zou een boerengebed zijn om vruchtbaarheid over het land te brengen.

Inscripties op andere delen van de kom zijn geschreven in de oude quellca-taal, waarvan veel experts denken dat deze zijn oorsprong vindt in de Andes-pukara-beschaving, een voorloper van het beroemde Tiwanaku-rijk.

Tot 2000 besteedde niemand meer aandacht aan de schaal, totdat deze toevallig werd gefilmd tijdens een opname voor Discovery Channel: Atlantis in de Andes. Kort hierop togen enkele onderzoekers, waaronder Bernardo Biadós, naar het Titicacameer om meer informatie over de vindplaats van de schaal in te winnen. Uiteindelijk spraken zij de 98 jaar oude Maximiliano, die zelfs 50 jaar na dato op een foto de schaal herkende als de oude trog waaruit zijn varkens aten.
Hij had verder geen tijd voor de onderzoekers, maar vertelde wel dat er meerdere van die schalen waren. Zijn broer had er ook een en Maximiliano wees de vindplaats aan, een eindje verderop. Helaas was het oogstseizoen aangebroken en de gids raadde de onderzoekers aan om er niet verder op uit te trekken. Een plotselinge weersomslag zou de bijgelovige mensen vijandig maken en toekomstige expedities dwarsbomen. De onderzoekers spraken af de volgende week terug te komen.

Het verloop van het verhaal wordt nu wazig. Het lijkt erop dat Biadós foto’s van de schaal naar Dr. Clyde Winters stuurde. Waarom hij dat deed is onduidelijk, maar hij deed er goed aan, want Winters is een alleskunner. Hij studeerde sociologie en antropologie en promoveerde als onderwijspsycholoog.
Winters is aanhanger van de 60 jaar oude afrocentrische theorie, die stelt dat oude Afrikaanse beschavingen in contact stonden met culturen in de hele wereld en daar grote invloed op hadden. Hij gaat zelfs zo ver dat hij meent dat de eerste Europeanen, de eerste Grieken en de Sumeriërs allemaal Afrikaans waren.
Winters besloot door een uitgebreid onderzoek van de afbeeldingen dat de cryptische geschriften die in de Fuente Magna werden ontdekt, in een proto-Sumerische taal waren geschreven, wat zou aantonen dat de schaal minstens 5000 jaar oud was.
Winters’ vertaling van de spijkerschriftletters op het middenpaneel van de kom was als volgt:

“In de toekomst, benader de Immense Nia, een persoon gezegend met grote bescherming. De Goddelijke (Nia) zal zuiverheid, vreugde (of rust) en karakter inboezemen. Dit heilzame orakel is voor individuen die een sterk karakter, geluk (of rust) en zuiverheid willen creëren voor iedereen die het zoekt”.

“Gebruik in de tempel deze talisman (de Fuente Magna-kom) om kennis, vrede en uniek advies te geven of naar buiten te brengen.” Zalf dit deugdzame heiligdom; de leider zal een eed zweren om de juiste weg te volgen om zuiverheid en karakter vast te stellen. Oh [priester of sekteleider], zoek (of maak beschikbaar) een onderscheidend licht voor iedereen die een goed leven wil leiden.”

Nia (ook bekend als Ni-ash of Nammu) was de Sumerische godin die de hemel en de aarde baarde, volgens oude Sumerische verhalen. De kikker die aan de binnenkant van de kom wordt getoond – en die dient als het middelpunt van de kom – staat algemeen bekend onder academici als symbool voor vruchtbaarheid en is een afbeelding van de Sumerische godin Nia.

Biadós en medewerkers ontdekten op een ander beeld uit het museum, de pokotia monoliet, nog meer proto-Sumerische tekens. Ook deze tekst wist Winters probleemloos te vertalen in een stukje orakelproza.

De wetenschappelijke waarde van de fuente magna en de pokotia monoliet is moeilijk te beoordelen. Het verhaal zelf kent veel hiaten en onzekerheden. Gevestigde archeologen zien niets bijzonders in de krabbels en herkennen geen spijkerschrift, maar iconen afkomstig van een late Olmec– of vroege Mayacultuur. Niemand scheen zich af te vragen waarom de schrijvers ineens geen kleitabletten meer gebruikten. Waarom leerden de Soemeriërs het Aymaravolk niet schrijven? Waarom keerden de onderzoekers niet meer terug naar de schatplaats bij het Titicacameer?

De afrocentrische theorie is zeer omstreden en Winters wordt door velen beschouwd als een fantast. Op zich valt het niet uit te sluiten dat Afrikanen in het verre verleden ooit Zuid-Amerika hebben bereikt. Tastbare bewijzen ontbreken echter en ook DNA-onderzoek geeft geen ondersteuning voor de theorie.

Het bericht De Rosetta steen van Amerika verscheen eerst op HEESEN Online.

Waar komt die opdeling in zeven dagen eigenlijk vandaan?

Ongeveer 3000 voor Christus

Een repeterende periode van zeven dagen werd ruim 5000 jaar geleden officieel ingesteld in het Koninkrijk van Sumer¹ en Akkad (in het huidige Irak). Het idee kregen ze van de vier fases van de maan die ieder zeven dagen duren.

De invloed van de Mesopotamische astronomen werd later merkbaar in de namen die aan de weekdagen werden gegeven: Zon, Maan en de (toen bekende en met het blote oog zichtbare) vijf planeten: Mercurius , Venus, Mars, Jupiter en Saturnus.

De zevende dag werd toen al aangemerkt als een dag van rust. Vergelijk dat met de zeven scheppingsdagen in het Oude Testament. Dat beschrijft dat de wereld werd geschapen in zes dagen, en dat op de zevende dag God uitrustte.

In het Akkadische Rijk

De maand ontstond ongeveer tegelijkertijd in het Akkadische Rijk (tussen de rivieren Eufraat en Tigris) waar ze eigenlijk vier “weken” per “maand” wilden. Maar een volle “maand” (van Nieuwe Maan tot Nieuwe maan) duurt 29,5 dagen en dat losten ze op door maanden van 29 en 30 dagen te hebben.
De extra dagen (dat wil zeggen extra boven 4 x 7 = 28) werden maanddagen genoemd en gereserveerd voor feesten!

Culturen zonder weken van zeven dagen

• De Maya’s hanteerden 20 weken van 13 dagen. Hun Tzolkinjaar duurde dan ook maar 260 dagen en was een astrologisch jaar.
• De week in Bali varieerde van een tot tien dagen.
• Op Java bestaat de traditionele week uit vijf marktdagen.
• Het prechristelijke Litouwen kende weken van negen dagen.
• Rome kende tot in de vierde eeuw een cyclus van acht dagen (nundinae), waarbij elke achtste dag een marktdag was. Sinds de vroege keizertijd kende men echter een zevendaagse week, waarnaast de nundinae nog functioneerden tot de vierde eeuw toen onder invloed van keizer Constantijn de zevendaagse week zich helemaal doorzette.
• Na de Franse Revolutie werd in 1793 een “week” bestaande uit 10 dagen, décades genaamd, ingevoerd. Deze werd echter in 1806 weer afgeschaft.
• De Sovjet-Unie probeerde zonder succes een week van zes dagen, met de zesde dag als rustdag, in te voeren.

Kalender

Nauw verbonden met de dag, week en maand definitie is het begrip kalender.

Het woord kalender is afgeleid van het Latijnse woord kalendae, dit was de eerste dag van de maand in de Romeinse tijdrekening. Egypte had al erg lang een kalender gebaseerd op 365 dagen.

De Romeinse kalender heeft sinds de stichting van Rome in de 8e eeuw v.Chr. in vele achtereenvolgende gedaanten tot op de huidige dag bestaan. Oorspronkelijk omvatte de Romeinse kalender 304 dagen verdeeld over tien maanden plus een niet nauwkeurig omschreven aantal (ongeveer zestig) dagen in de winter.

De voorlaatste gedaante van de Romeinse kalender was de juliaanse kalender (van -45 tot 1582); deze door Julius Caesar ingevoerde kalender die door het Concilie van Nicea werd aanvaard als officiële kalender van de kerk, was gebaseerd op een jaar van 365,25 dagen met een schrikkeldag iedere vier jaar. Het zonnejaar (volledige omloop van de aarde om de zon) is echter iets korter.

Op den duur ging daardoor de Juliaanse kalender steeds meer achterlopen (er zat meer tijd in het kalenderjaar dan de zon nodig had tussen twee lentenachteveningen: zo viel de lentenachtevening rond het jaar 1500 al op 11 maart). Daarom werd deze door de Rooms-Katholieke Kerk in 1582 door de gregoriaanse kalender (de huidige kalender) vervangen. De tien dagen achterstand werden ingelopen door op donderdag 4 oktober 1582, vrijdag 15 oktober te laten volgen.

Door de verschillende politieke en godsdienstige omstandigheden in de verschillende landen van Europa werd deze kalender niet overal onmiddellijk aanvaard. In Groot Brittanië was dat pas in 1752, zodat men inmiddels al 11 dagen uit de pas liep. Door middel van een ingreep door het Parliament, werd bepaald dat de dag na 2 september 1752, 14 september zou zijn en wel voor heel het Britse Rijk.

Dit leidde tot diverse vormen van oproer en verzet: het volk eiste gecompenseerd te worden voor de “gestolen” 11 dagen! Er zijn echter historici die deze oproer als een mythe beschouwen.

25 maart in plaats van 1 januari

In Engeland was het al 600 jaar gebruikelijk om het nieuwe jaar op 25 maart in plaats van 1 januari te laten beginnen. Men noemde 25 maart daar in de volksmond “Lady Day”, maar officieel was het “Feast of the Annunciation”, de dag dat de aartsengel Gabriel de Maagd Maria vertelde dat uit haar de Messias geboren zou worden. De Engelsen hielden koppig vol om op deze dag het jaar te laten beginnen omdat deze ook samenviel met het begin van het agrarische jaar.

¹ Sumer of Soemer is de beschaving die vanaf het vierde millennium v.Chr. ontstond in het zuidelijk deel van Mesopotamië. Het is de oudste beschaving daar en een van de oudste ter wereld.
Dit gebied waar de rivieren Eufraat en Tigris uitmonden in de Perzische Golf werd door de Sumeriërs zelf ki-en-gir (het land van de beschaafde heersers) genoemd. Sumer was naam die de Akkadiërs het gebied later gaven.
Samen met de noordelijke streek Akkad maakte Sumer deel uit van het Tweestromenland of Mesopotamië. Ook het zuidelijke deel van het latere Babylonië wordt wel aangeduid als Sumer, vergelijkbaar met de naam Akkad voor het noordelijke deel. Vandaar ook de naam Sumer en Akkad voor Babylonië.

Het bericht Waarom is er een week en maand? verscheen eerst op HEESEN Online.