Om de titel van dit bericht te kunnen verantwoorden moeten we eerst Elizabeth Jane Cochrane (1864-1922) leren kennen. Ze was 6 jaar oud toen haar vader stierf, en 16 toen ze met haar moeder gedwongen naar een andere stad moest verhuizen. In de winter van 1885 las ze de krant Pittsburgh Dispatch en voelde ze zich aangetrokken tot een dwaas artikel waarin vrouwen werden aangevallen met de titel “Waar zijn vrouwen goed voor?!”
Het artikel bevatte harde aanvallen op vrouwen en beweerde dat ze alleen maar goed waren voor koken en schoonmaken. Elizabeth, onder het pseudoniem “Lonely Orphan Girl“, schreef een gedurfde en krachtige reactie naar de krant. Haar brief maakte zo’n indruk op de redacteur dat hij haar verzocht om regelmatig voor hem en de krant te schrijven. Haar eerste artikel voor de Dispatch, getiteld “The Girl Puzzle“, betoogde dat niet alle vrouwen zouden trouwen en dat betere banen voor vrouwen nodig waren.
Haar tweede artikel, “Mad Marriages“, ging over de gevolgen van echtscheiding voor vrouwen. Daarin pleitte ze voor hervorming van de echtscheidingswetten. Het artikel werd gepubliceerd onder het pseudoniem Nellie Bly, in plaats van “Lonely Orphan Girl”, omdat het destijds gebruikelijk was dat vrouwelijke journalisten pseudoniemen gebruikten om hun geslacht te verbergen, zodat lezers ze niet in diskrediet zouden brengen. Cochrane koos voor “Nelly Bly”, naar het Afro-Amerikaanse titelpersonage in het populaire nummer “Nelly Bly” van Stephen Foster. Haar redacteur schreef echter per ongeluk “Nellie”, en de fout bleef hangen. De redactie was opnieuw onder de indruk en men bood haar een fulltime baan aan.
Vanwege de aanvallen van mannen op de krant moesten ze haar artikelen overbrengen naar een andere sectie van de krant gewijd aan mode en kleding. Ze weigerde hier aan mee te werken. In plaats daarvan nam ze ontslag en vertrok op 20-jarige leeftijd naar Mexico. Ze werkte als correspondent voor een beroemde krant, de New York World. Ze ontmoette de hoofdredacteur en stelde een gek idee voor: om een journalistiek onderzoek uit te voeren in een psychiatrisch ziekenhuis op een afgelegen eiland genaamd Blackwell (is nu hernoemd als Roosevelt Island).
Ze begon zoveel mogelijk de rol van een gekke vrouw te oefenen, ging naar een kamp voor de armen en begon zich net zo vreemd te gedragen als de gekken. In minder dan een uur, arriveerde de politie en bracht haar naar een klein ziekenhuis voor een evaluatie van haar geestelijke gezondheid. Men stelde krankzinnigheid vast, vooral nadat ze beweerde haar geheugen volledig kwijt te zijn.
Ze werd opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis op Blackwell Island, zoals ze had gepland. Daar was ze getuige van allerlei vormen van marteling. Ze ontdekte dat de meeste patiënten mentaal en psychologisch gezond waren, en degenen die gek waren geworden, waren dat vanwege de duivelse behandeling door het ziekenhuispersoneel. De verplegers ketenden de patiënten bijvoorbeeld vast met ijzeren kettingen en dwongen ze bewegingloos te blijven van zes uur ’s ochtends tot acht uur ’s avonds.
Ze dwongen hen midden in de winter in koud water te baden zonder ze af te drogen, en lieten ze slapen zonder dekens. Daarnaast konden ze rekenen op beledigingen en mishandelingen door doktoren en verpleegsters. Ze omschreef het ziekenhuis herhaaldelijk als een hel op aarde.
Na tien dagen bekende ze dat ze volkomen gezond was en dat het allemaal een poppenkast was geweest. Hoewel men weigerde haar te geloven, lieten ze haar gaan nadat de krant tussenbeide was gekomen om haar te redden. Na haar vrijlating schreef ze een boek met de titel “10 Days in a Mad-House“, waarin ze deze ongelooflijke ervaring vertelt.
Vanwege de wereldwijde verspreiding van het boek nam de schrijver Jules Verne, auteur van “Around the World in Eighty Days“, contact met haar op om haar durf en moed te prijzen, die ondanks haar jonge leeftijd alle grenzen overschreed. Ze provoceerde hem nog verder door te zeggen: “Nou, ik reis over slechts 72 dagen de wereld rond.” Hoewel de schrijver haar woorden lichtvaardig opvatte en haar privé bespotte, reageerde zijn vrouw destijds: “Eerlijk gezegd kent dit meisje de betekenis van het onmogelijke niet, en op een dag zal ze de helden van je romans er in vergelijking belachelijk uit laten zien.”
Elizabeth maakte haar woorden waar!
De journaliste Elizabeth Jane verwierf inderdaad wereldwijde bekendheid onder het pseudoniem Nellie Bly. Ondanks haar jonge leeftijd zijn er talloze buitenlandse documentaires en films over haar gemaakt, evenals tientallen boeken, waarin ze wordt afgeschilderd als een symbool van bekwaamheid en het bereiken van het onmogelijke. Zij is de auteur van de zinsnede: “Je moet zelf pijn ervaren om erover te schrijven.”
De bekendste en beste film die over haar is gemaakt is “10 Days in a Madhouse”.