Op de middelbare school heb ik weinig meegekregen van de Amerikaanse Burgeroorlog. Onderstaande toevalligheid over Wilmer McLean geeft wat aanknopingspunten om er wat meer van op te steken.
Op 21 juli in 1861 was de Zuidelijke generaal Beauregard1 gaan zitten voor het diner in het huis van een inwoner van Manassas. Op dat moment vloog een kanonskogel door het huis en belandde in de open haard van de keuken. Het was natuurlijk een verrassing, maar niet zo overweldigend dat Beauregards gevoel voor humor werd verpest.
“Een komisch effect van dit artilleriegevecht was de vernietiging van het diner van mijzelf en de staf door een federale granaat die in de open haard van mijn hoofdkwartier in het McLean House viel” schreef hij in zijn dagboek.
Deze kanonskogel was er slechts één van de vele in de eerste grote campagne van de Amerikaanse burgeroorlog: de slag om Bull Run Creek2.

Het huis was eigendom van een man genaamd Wilmer McLean3, die het pand in 1854 had gekocht. Beauregard had het huis van McLean gevorderd voor zijn hoofdkwartier en later als ziekenhuis voor de Zuidelijke troepen. McLean was blij de generaal van dienst te kunnen zijn, aangezien hij zelf een gepensioneerde officier was van de militie van Virginia en mooi had geprofiteerd van het verhuren van het pand. Maar tegen de tijd dat de Tweede Slag om Bull Run op zijn deurmat had plaatsgevonden, terwijl zijn vrouw zwanger was, had McLean er genoeg van. De winst woog niet langer op tegen de gevaren en hij besloot naar het zuiden te verhuizen.
In 1863 vestigde Wilmer McLean zich op het terrein bij een klein en rustig kruispunt meer dan 160 kilometer ten zuiden van de chaos van de slagvelden uit de burgeroorlog. Twee jaar lang woonde zijn familie in de relatieve rust van Zuid-Virginia. Die rust was er tot, op 9 april 1865, de assistent van generaal Robert E. Lee4, Charles Marshall, McLean benaderde om hem een plek te laten zien die geschikt was voor Lee om een andere generaal te ontmoeten.
McLean liet hem eerst een vervallen huis zien, maar toen Marshall het afwees, bood McLean met tegenzin zijn eigen woning aan voor de bijeenkomst. Marshall accepteerde het. Lee arriveerde om ongeveer één uur ’s middags in een fris uniform bij McLean’s Appomattox Court House-terrein5. Kort daarna arriveerde de andere generaal, gekleed in zijn modderige velduniform. Het was Ulysses S. Grant6. Ongeveer 25 minuten lang spraken de twee in de salon van McLean, totdat Lee uiteindelijk het doel van hun ontmoeting ter sprake bracht: de overgave van de Zuidelijken. Minuten later eindigde de burgeroorlog.
Dus de burgeroorlog begon in de keuken van Wilmer McLean en eindigde in zijn salon.
1 Pierre Gustave Toutant-Beauregard (1818-1893) was een Amerikaanse militaire officier die bekend stond als de Zuidelijke generaal die op 12 april 1861 de Amerikaanse Burgeroorlog begon tijdens de Slag om Fort Sumter. Na een korte benoeming tot hoofdinspecteur van de VS. Militaire Academie in 1861, en nadat Louisiana zich had afgescheiden, nam hij ontslag uit het Amerikaanse leger en werd de eerste brigadegeneraal in het Confederate States leger. Hij voerde het bevel over de verdediging van Charleston, South Carolina, aan het begin van de burgeroorlog bij Fort Sumter op 12 april 1861. Drie maanden later hielp hij bij het winnen van de Eerste Slag om Manassas nabij Bull Run Creek.
2 Bull Run Creek is een rivier en vernoemd naar een incident waarbij een weggelopen stier door het gebied zwierf.
3 Wilmer McLean was een keuterboer die nabij Manassas, naast de Bull Run in de Amerikaanse staat Virginia in 1861 een kleine boerderij bezat. Op 21 juli 1861 werd rond zijn land de Eerste Slag bij Bull Run, de eerste grote veldslag van de Amerikaanse Burgeroorlog uitgevochten. Zijn huis werd door het Zuidelijke leger bezet als hoofdkwartier van generaal P.G.T. Beauregard en beschoten. Na afloop van deze eerste dag was Wilmer de oorlog zo zat, dat hij zijn familie en spullen bijeen pakte en vertrok, richting “een gat in de grond dat zo klein is dat de oorlog me nooit meer kan vinden!” Uiteindelijk streek de arme man daartoe neer in Appomattox Court House.

4 Robert Edward Lee (1807–1870) was een beroepsmilitair en generaal in het leger van de Zuidelijke Geconfedereerde Staten van Amerika. Hij werd aanvoerder van het Army of Northern Virginia tussen 1862 en 1865 en opperbevelhebber van de Zuidelijke legers. Tijdens dit conflict kreeg hij een reputatie van getalenteerd tacticus. Hij was geliefd door zijn officieren en soldaten en gerespecteerd door zijn Noordelijke tegenstanders. Grant nam het op tegen Lee in de bloedige Slag in de Wildernis en de Slag bij Spotsylvania Court House. Na de belegering van Petersburg en de Noordelijke verovering van Richmond in april 1865 werd het grootste deel van Lees leger vernietigd. Uiteindelijk gaf Lee zich over aan Grant bij Appomattox Court House.
Na de oorlog werd Lee president van de Washington College (Later de Washington and Lee University) in Lexington Virginia. In die rol was hij een grote voorstander van de verzoening tussen het Zuiden en het Noorden en aanvaardde hij het dertiende amendement waarin de slavernij werd afgeschaft. Hij bleef echter een tegenstander van rassengelijkheid. Na zijn dood in 1870 werd Lee een boegbeeld en icoon van het Zuiden. Hij wordt beschouwd als een van de grootste generaals uit de Amerikaanse Burgeroorlog.
5 Het Appomattox Court House in Virginia is de plaats waar de Zuidelijke generaal Robert E. Lee zich overgaf aan de Noordelijke commandant Ulysses S. Grant op 9 april 1865 in het huis van Wilmer McLean, waarmee effectief een einde kwam aan de Amerikaanse burgeroorlog. De site werd in 1940 erkend als nationaal monument en in 1954 als National Historical Park. Het park bevindt zich vijf kilometer ten oosten van Appomattox (Virginia), waar het “nieuwe” gerechtsgebouw Appomattox Court House zich bevindt.
6 Ulysses S. Grant (1822–1885) was een Amerikaans generaal en opperbevelhebber van de Noordelijke strijdkrachten tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. Al snel vestigde hij een reputatie als vasthoudend leider die het Confederale leger onophoudelijk achtervolgde en zijn vijand nooit losliet. Door deze eigenschappen behaalde hij een aantal grote maar dure overwinningen in verschillende slagen. Een beroemde – en beruchte – overwinning die hij behaalde was de slag bij Shiloh, waar gedurende twee dagen meer Amerikanen (rond de 5000) sneuvelden dan in alle voorgaande Amerikaanse oorlogen samen. De avond tussen de twee dagen van deze slag bracht Grant door samen met zijn vriend en onderbevelhebber William T. Sherman. In zijn memoires liet Sherman een deel van hun gesprek na dat Grant zeer typeert. Sherman merkte op dat de eerste dag heel zwaar was geweest. Grant reageerde daarop met de woorden “Yep – maar morgen rollen we ze op“.
Hij was de 18e president van de Verenigde Staten van 1869 tot 1877.
