Tot nu besprak ik nog geen schaaktechnische boeken van Nederlandse schrijvers. In mijn bibliotheek zijn dat er ook niet zoveel: Een paar Prisma’s van Bouwmeester De Stappen van van Wijgerden en Brunia Een aantal boeken van Euwe Een paar van…
In mij vorige stukje noteerde ik dat Irving Chernev ooit had opgemerkt dat hij Morphy “the most overrated” schaker vond. Dit in tegenstelling tot wat enkele grootmeesters over hem zeiden: Kasparov noemt hem “super-genius” in het eerste deel van zijn…
In een vorig stukje (over mijn partij uit één stuk) had ik het over de inspirerende werking van een partij in het boek “The Most Instructive Games of Chess Ever Played” van Irving Chernev. Over dit boek gaat dit stukje.
Bij het nalopen van mijn bijna vijf meter schaakboeken in de fysieke bibliotheek, merkte ik toch wel dat ik een fors aantal boeken slechts een paar maal geopend had. Slechts weinig boeken vertoonden sporen van intensief gebruik; laat staan dat…
Deze eerste keer wil ik nog wat verder ingaan op de twee boeken die ik al in eerdere stukjes genoemd heb, en wel “Chess visualization Course Book 1” en “Chess visualization Course Book 2” van Ian Anderson.
“Voor de poorten van de hel” begint zo langzamerhand een favoriete hangplek voor me te worden (voor mensen die er ook eens heen willen: ik heb thuis nog wat foldertjes liggen met midweek en weekend arrangementen). Nauwelijks bekomen van de…
Al eens eerder deed ik verslag van een partij uit de interne waarbij ik het resultaat voor de poorten van de hel moest wegslepen. Eenzelfde ervaring had ik in mijn recente partij tegen Hans Nijland, die ik hieronder geef in…
Op een christelijke vereniging zoals de onze roept een dergelijke titel natuurlijk een hoop Bijbelse associaties op! Persoonlijk is mijn eerste associatie het prachtige beeldhouwwerk "De poorten van de Hel" van Auguste Rodin, waarvoor al zijn andere bekendere werken (zoals de Denker en de Kus) slechts voorstudies waren.
Ranglijsten kennen geen aparte kolom voor morele punten; bovendien zou die kolom voor velen al snel te smal zijn, want er zijn miljoenen morele winnaars maar maar één wereldkampioen.
Mijn bijdrage aan de Schoonheidsprijs ’94-’95 is onderstaande, twee sessies vergende, partij tegen Dirk Woning. Nu eens niet een partij die wordt beslist door het laatste snufje op openingsgebied of door slap/dom spel van de verliezer, maar een partij die…
